ΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ,ΜΙΛΟΥΝ. (του Τάσου Βασιλειάδη)

Οι Ποιητές, μιλούν για Ηλιοβασιλέματα,
Χωρίς να έχουν δει ποτέ πόσο λάμπουν
Τα δικά σου Μάτια, Ομορφότερα από
Κάθε Ηλιοβασίλεμα….

Οι Ποιητές, μιλούν για Μοναξιά…. Την
Περιγράφουν γεμάτη Σκοτεινιάς Πόνο,
Χωρίς ποτέ, όμως, να έχουν νοιώσει την
Απώλεια που νοιώθω εγώ, όταν είμαι έστω
και για κάποιες Στιγμές, μακριά σου….

Οι Ποιητές, μιλούν για Ευτυχία… Την εννοούν
σαν κάτι Παραδεισένιο, χωρίς να έχουν νοιώσει
όμως, ποτέ την Ευτυχία που δίνουν τα δυο σου Χείλη,
όταν σε φιλώ….

Οι Ποιητές, μιλούν με τους στίχους τους, για τα πάντα….
Εγώ όμως, αισθάνομαι αυτά τα Πάντα, όταν αντικρίζω
Το Όμορφο σου Πρόσωπο. Κι αν το αντίκριζαν και Αυτοί,
Δεν θα ήθελαν πια να μιλούν…. Το να σε κοιτούν, απλά,
Σιωπηλοί και Μαγεμένοι, θα τους Έφτανε….

Τάσος Βασιλειάδης

Άτιτλο (της Αγγέλας Ντελια)

Οι ιστορίες των ανθρώπων δεν τελειώνουν ποτέ, όμως οι άνθρωποι δυστυχώς αργά ή γρήγορα ''τελειώνουν''...
Γι αυτό, φρόντισε να αφήσεις πίσω σου την δική σου ιστορία, μια ιστορία η οποία θα κάνει περήφανους όλους τους απογόνους σου...
Μέσα από πράξεις θάρρους, μέσα από έργα ανθρωπιάς κι όχι λόγια και διαδόσεις περί ανθρωπισμού...
Μέσα από την αέναη μετάδοση που φέρει στους αιώνες μόνο η δύναμη της αγάπης, μέσα από την ανώτερη πρόοδο που επιτυγχάνει στην ψυχή του ανθρώπου η αγάπη κι όχι από τα ασαφή προσχέδια ''διαφημιστικού υλικού'' περί αγάπης, κάτι σαν να ψωνίζεις στις εποχικές ''ευκαιρίες'', λόγω πιο εύκολης ''πρόσβασης'' στα εκπτωτικά είδη και προιόντα...
(άσε που θα διαφημιστείς ύστερα και σ΄ όσους επιθυμείς)
Μέσα από τις αποστάσεις που χρειάζεται η ζωή για να γίνει ξεχωριστή και πολύτιμη, μέσα από όλες τις ''αποστάσεις'' που θα γίνουν παράδειγμα στην κοινωνία κι όχι επιτηδευμένη αδυναμία...
Μέσα από την ίδια την ανθρώπινη φύση, μέσα από τους τρόπους που κατέχει η ψυχή να αντιδρά και να αντιλαμβάνεται τις ψυχές όλων των ανθρώπων...
Γιατί μέσα της βρίσκονται όλοι μαζί οι άνθρωποι του κόσμου και πρέπει να την εμπιστευτείς, χρειάζεται να την εμπιστευτείς...
Αξίζει να πολεμήσεις ακόμη και να πληγωθείς, γιατί αξίζεις την ευκαιρία να επιλέξεις τη διαδρομή σου...
Δυστυχώς ή ευτυχώς όλες οι αξίες της ζωής που είτε κατακτώνται είτε δεν κατακτώνται, στοιχειώνουν τις ιστορίες μας με βαριές καταγεγραμμένες μαρτυρίες...
Όμως αυτές οι ιστορίες μένουν στις μνήμες της γης και των ανθρώπων, αλήθειες που προσδιορίζουν με γεγονότα το ήθος σου στα επερχόμενα γένη κι αυτά ή θα σε τιμήσουν, ή θα σε ''σφραγίσουν'' στον τάφο της εξόριστης λήθης!

(άσε τα λόγια, κάνε τον Λόγο σου πράξη για τη ζωή όλων των παιδιών σου)

Αγγέλα Ντελια

Δεν είναι κανείς (του Πατροκλου Σεφεριάδη)

Δεν είναι κανείς,
οι δρόμοι μοναχοι,
η σιωπή γέμισε τις πλατείες,
 ο βοριάς πόσα φύλλα να σήκωσε,
η πλάνη δηλητήριο.

Ο ύπνος αργούσε,
στο ξύπνημα
πάλι με τον τοίχο,
σιγά θα κουβεντιαζες.

Στη φυλακή μαθαίνεις,
 με το φόβο υπογραφεις συμβόλαιο,
αν τις αλυσίδες σπάσεις,
πόσος χρόνος,
απομένει στο φως.

Μία νύχτα ο έρωτας,
ο δόλος με την υπομονή,
μαζί κοιμηθηκαν,
τα υγρά σκορπισαν στο χώμα,

 Το είχαν πει.....
 εμείς στραβά αρμενιζαμε.

Πάτροκλος Σεφεριαδης

Λέξεις από τη συλλογή
Τόλμα αν μπορείς

Κάποια μέρα θα αλλάξω τον κόσμο (της Μαρυσας Παππά)

Κάποια μέρα θα αλλάξω τον κόσμο.
Αυτός ήταν ο στόχος μου από παιδί.
Κάποια μέρα με το θάρρος και το θράσος που με διακρίνει θα ζητήσω εξηγήσεις από όλους όσους θεωρώ υπεύθυνους για αυτόν τον κόσμο που άλλαξε και οδεύει στην καταστροφή.
Κάποια μέρα που θα νιώσω έτοιμη και θα σταθώ στα πόδια μου, θα διαβώ αυτά τα περίεργα και δύσβατα μονοπάτια για να αντιληφθώ πλήρως πως είναι να ζεις χωρίς φωνή και χωρίς όνειρα.
Κάποια μέρα θα βρεθώ στην άκρη μιας θάλασσας και θα πετάξω στον βυθό της όλα τα κακά τούτου του κόσμου.
Κάποια μέρα θα κάνω μια πραγματική αποκάλυψη πρώτα στον εαυτό μου και μετά στους υπόλοιπους ότι η μοναξιά που τόσο φοβόμαστε και τρέμουμε νικιέται μόνο αν πιστέψουμε στην αγάπη.
Κάποια μέρα σε ένα μικρό βασίλειο, το δικό μου, θα εξομολογηθώ όλες τις αδυναμίες μου στον δικό μου άνθρωπο και αυτό θα γίνει η δύναμή μας για την υπόλοιπη κοινή ζωή μας.
Κάποια μέρα θα γίνω ενός ανθρώπου το στήριγμα και το αποκούμπι του.
Θα τον απαλλάξω από τους εφιάλτες του και θα γίνω η σύντροφος της ζωής του.
Κάποια νύχτα μυστική όλες μου οι επιθυμίες και οι σκέψεις θα μετατραπούν σε πράξεις και θα ελπίζω και εγώ και οι υπόλοιποι σε μέρες αισιόδοξες.
Κάποια μέρα θα προσφέρω απλόχερα αγάπη σε έναν κόσμο άνευρο δίχως κανένα συναίσθημα και θα σκουπίσω μονομιάς όλα τα δάκρυα του πόνου.
Κάποια μέρα ελπίζω να τα καταφέρω.

Μαρυσα Παππά

Μάνα (της Κυριακής Δράκου)

Τα ροδοκόκκινα μου μάγουλα γεμάτα με φιλιά.
Στην κεντημένη μου ποδιά πολλά σημάδια.
Μου συνεπαίρνει τη ματιά η συννεφιά.
Σιμά το χρώμα της καρδιάς μες το αγέρι.
Μάνα είμαι…
Μια μάνα στο ξωπόρτι καρτερά.
Η αγκαλιά της είναι κήπος, δεν στερεύει.
Μια Χειμωνιά είναι, γύρω παγωνιά.
Με την αγάπη της ξεδίψασε η ζωή.
Η προσφορά της βλέφαρο της άνοιξης.
Κτυπώ την πόρτα της στο φλοίσβο της καρδιάς.
Μια πόρτα ανοιχτή είναι πάντοτε η ψυχή της.

Κυριακή Δράκου