Τομέας Δ (του Δημήτρη Δημητριάδη)

 

Προηγούμενες ζωές δεν είχα
Δεν αναπολώ 
Δεν ενθυμούμαι 

Αλλιώς πόση αξία θα είχε να 
ταυτοποιούμαι κάθε λίγο

Μένω στον τομέα - Δ -
Στην πρωτη σειρά 
των ημι πολυκατοικιών 

Δίπλα του στενού δρόμου 
που βαδίζουν
τα γυναικόπαιδα και οι θρήσκοι 

Ήρωες δεν έχει εδώ
Ούτε διδάσκονται θέματα ιστορίας 

Εκ παραδόσεως

είμαστε γέννες 
ηττημένων μέσου αναστήματος

και από τα κοπλιμέντα αντιλαμβανόμαστε
τους ξένους επισκέπτες 
που έρχονται το περισσότερο

όταν χάνουν το ηθικό τους. 

Δημήτρης Δημητριάδης
- Άνευ βιογραφικού - 

Στιγμές (του Δημήτρη Δημητριάδη)

Οι περισσότεροι χαίρονται με

πράγματα ασήμαντα

Λίγο η συγκίνηση 

Λίγο η απουσία 

Κάπως η ελπίδα 

Πολιτείες ολόκληρες φτιάχνουν 

Ενθυμούνται 

Στιγμές κυριεύονται 

Ώσπου αποχωρούν 

Δημήτρης Δημητριάδης

Αίθριος καιρός (του Δημήτρη Δημητριάδη)

Γενικά ο καιρός ποτέ δεν ήταν αίθριος
Στοιβάζονταν από νωρίς μέσα σε μια παράνοια
Κι ερχόσουν δίπλα μου θυμάμαι 
κάθε αρχή του μήνα έως τις
δεκαπέντε το πολύ 
Παράδοξο ας φαίνεται 
Τότε που το κρύο δυνάμωνε την αστάθεια του νου 
κι αδυνατούσε το μέλλον να προβλέψει 
Και πέρναγαν κάποια
ασήμαντα ίδια πουλιά απ' τα μισά του μήνα 
Όπως η καθημερινότητα
Και γίνονταν συνήθεια 
Μεθοδευμένη πάντοτε 
Και καθώς οι γραφές έπεφταν έξω 
Έγραφα 
Μόνον έγραφα 
Ώσπου τίποτα δεν έμεινε που 
δεν το διδάχτηκα
Πως μένουν τα πράγματα όπως είναι 
Ο,τι κι αν κάνεις 
Κάπως έτσι 
αναζητά η ψυχή το μέτρημα 
Να μάθει ως που πηγαίνει 
Δίχως να μιλά
Ζώντας σε καρμικά υπόγεια 
Τόσο φρόνημα 
Με όλα καλά να τα' χει

Δημήτρης Δημητριάδης

Απαγγελίες (του Δημήτρη Δημητριάδη)

Δεν θέλω να σκοτωθούν τα ποιήματα μου 

σε απαγγελίες /

Και  

να ευδοκιμούν σε χέρια εραστών

και τυχαίων 

Ούτε να σερβίρονται την ώρα του

δείπνου. 

Τα πεζοδρόμια τους είναι άδεια 

Η φωνή τους άλαλη

Όλα τελούν εν υπνώσει 

Και ο κόσμος ιδέα δεν έχει αν η

ψυχή τους διαρκεί το πολύ 

μια ώρα. 

Δημήτρης Δημητριάδης

Άτιτλο (του Δημήτρη Δημητριάδη)

 Δεν έβαζα πουλιά στα 

ποιήματα

Ξαφνικά έφευγαν 

Ούτε πρόσωπα που ήθελαν να

μιλήσουν

Οι διάλογοι δεν οδηγούν πουθενά.

Δημήτρης Δημητριάδης

Εντός του ποιήματος (του Δημήτρη Δημητριάδη)

Ο άνεμος καλπάζει
Όπως μια γυναίκα που τρέχει.
Ασήμαντα είν' όλα
Το λευκό της παραδοχής
Το υποκίτρινο της αγωνίας

Κάπου στη λεωφόρο κάποιος
σταυρώνεται
Έξω απ' τον σταθμό αριθμούνται
μονομάχοι
Μ' έναν εφιάλτη στα πέντε μέτρα ν'
αποδεικνύεται στα θύματα του

Μέσα στο ποίημα εισήλθαν και
κατοίκησαν αλήτες
Κορυφαίοι προδότες και μισθοφόροι
Όμως
Η αθώωση τη νύχτα δυσκολεύει τους νόμους
και το εκκλησιαστικό δίκαιο δεν
δικαιώνει τις τύψεις

Όλως τυχαίως -
Η ζωή έχει δυο απόψεις
Έχει μια κατάληξη
Έναν ζήλο παραπάνω

Καθώς

Σωπαίνει
Δεν κηρύττει
Δεν ταξιδεύει.

Δημήτρης Δημητριάδης

Επακόλουθο (του Δημήτρη Δημητριάδη)

Όχι δεν γράφω για τον εαυτό μου
Ούτε για εσάς γράφω
Ούτε απ' το βάθος μια φωνή με οδηγεί
Ούτε το πεπρωμένο εννοείται
Άλλο επακόλουθο και του λόγου του
Ουσιαστικά ν' αποτραβηχτώ  ν'
αποσυρθώ θέλω
Και πίστεψε με
Βλέπω λιγότερους
Ακούω λιγότερους
Με κούρασε που εξουθενώθηκα
Με εξόργισε αυτή η διαμάχη των εντυπώσεων
Η άποψη των κατώτερων
Αυτών που κλαίγονται θέλω να πω
Των επ' ακριβώς τρομαγμένων.

Ούτε
για τους φίλους μου γράφω.
Ιδέα δεν έχουν αυτοί.
Αν γνώριζαν δεν θα με πεθυμούσαν.

Δημήτρης Δημητριάδης