ΤΑ ΦΥΛΛΑ (του Κυριάκου Δοσαρα)

 

Έχει τόση σιωπή τριγύρω
που ακόμη και τα φύλλα των δέντρων
αγροικάω καθώς τσακίζουν 
τη λεπτεπίλεπτη ραχοκοκαλιά τους
πέφτοντας άγαρμπα στη ξηραμένη γη.

Σε λίγο θα σβήσω το φως.

Παρακάλεσα τους λιγοστούς
ξενύχτηδες του ονείρου
να έχουν ανοιχτές τις παλάμες τους
όσο θα διαρκέσει κι απόψε το ελεεινό σκοτάδι.

Κι άλλα φύλλα θα πέσουν 
χιλιάδες φύλλα θα πονέσουν
(χωρίς να το θελήσουν)
ας έχουν τουλάχιστον
έναν αθόρυβο κι ανώδυνο θάνατο.

Κυριάκος Δοσαρας

ΛΙΟΓΕΝΝΗΤΗ ΚΟΡΗ (του Κυριάκου Δοσαρα)

 

Μου σώνονται τα λόγια τώρα

δεν έχω χρόνο πολύ

και τούτη η μέρα μου δόθηκε

το κρυσταλλωμένο νερό της πηγής

απάνω στα χείλη σου να στάξω.

Σταυρώνω τα χέρια μου τώρα

δεν έχω χρόνο πολύ

και τούτη η μέρα μου δόθηκε

να σου στείλω το σ 'αγαπώ μου

με τα δικά μου χείλη

γιατί το τώρα μοναχά μου ανήκει

και το αύριο ούτε η ίδια η ποίηση

δεν το καρτερά.

Πονάω ακόμη τώρα

δεν έχω χρόνο πολύ

και τούτη η μέρα μου δόθηκε

για να καρφιτσώσω στα χρυσά σου μαλλιά

την ανατολή του τόπου σου

και το λιόγερμα των δικών μου ονείρων.

Ουρλιάζω τώρα

δεν έχω χρόνο πολύ

και τούτη η μέρα μου δόθηκε

για να σε κρατήσω με την άκρη των δαχτύλων μου

να μην μου δραπετεύσεις πάλι

σαν τις κατάμονες λεπτές σκιές

που κυνηγώ απελπισμένος αργά τα βράδια.

Σε ικετεύω τώρα

δεν έχω χρόνο πολύ

και τούτη η μέρα μου δόθηκε

να σ ' αγαπήσω πιότερο ακόμη.

Ακούμπησε το δάχτυλό σου ήσυχα ήσυχα

επάνω στα νοτισμένα μου μάτια

και πες μου σε παρακαλώ λιογέννητη κόρη

πως μ ' αγάπησες 

όπως αγαπούν τα διαβατάρικα πουλιά

τον συρτό λυτρωτικό αχό 

της ροδοδάχτυλης αυγής

λίγο πριν το μεγάλο τους πέταγμα.

 Κυριάκος Δοσαρας

ΠΑΝΤΑ ΤΟ ΤΕΛΟΣ (του Κυριάκου Δοσαρα)

 

Πάντα το τέλος
καραδοκεί σε μια ανύποπτη
στροφή του δρόμου μας.

Όσο κι αν τον στρώναμε στο διάβα μας
με τα νιογέννητα ολόφρεσκα άνθη της άνοιξης
τους μυρωδάτους από ουρανό στίχους μας
την ανάσα ζωής του απρόσμενου καινούργιου έρωτα
που μοιράζει απλόχερα φρούδες υποσχέσεις
την ελπίδα της παρθένας πρωινής ηλιαχτίδας
το ξεπροβόδισμα του απογευματινού λιογέρματος
τις θλιμμένες νότες του πιάνου εκεί κατά τα μεσάνυχτα
και το ναζιάρικο κρυφτό των άστρων
μέσα στις ζεστές μας παλάμες.

Πάντα το τέλος
καραδοκεί σε μια ανύποπτη
στροφή του δρόμου μας.

Όσο κι αν
η πολυπόθητη αρχή
ήταν στρωμένη με βάγια
υποσχέσεις για αιωνιότητα
ατέλειωτα παγωμένα ξενύχτια
σκέψεις από μια ακόμη ματωμένη πανσέληνο
και δάκρυα από φθαρτά υλικά.

Κι η ποίηση...

Πάντα φτωχή και πάντα παράταιρη
στις πολυάσχολες από ματαιότητα ζωές των ανθρώπων
ποιός την λογάριαζε όταν ούρλιαζε
ποιός την υπολόγιζε όταν δάκρυζε
ποιός χαιρόταν μαζί της όταν ερωτευόταν
ποιός την επισκεπτόταν όταν πονούσε
ποιός την λυπόταν όταν απλά σιωπούσε.

Ας της πετάξουμε φεύγοντας 
με το κεφάλι αλλού από ντροπή γυρισμένο
πριν αποχαιρετίσουμε για πάντα
ακόμη έναν δήθεν μεγάλο έρωτα
ένα ακόμη αρχαίο μαραμένο τριαντάφυλλο
επάνω στο νιόσκαφτο μνήμα της.

Κυριάκος Δοσαρας

ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΙΗΤΗΣ (του Κυριάκου Δοσαρα)

Κοιτούσε με ηρεμία την ομίχλη

που είχε καλύψει το πρόσωπό της

απ ' τον ψυχρό καθρέφτη του συνοδηγού.

Τα μαύρα ανέκφραστα γυαλιά της

έκρυβαν περίτεχνα

την μελαγχολία στο βλέμμα της

και ίσως και κάποιο δάκρυ

που την πίεζε άκομψα να εξέλθει.

Ακουμπισμένο το δεξί της χέρι

στην άψυχη σιδερένια πόρτα του αυτοκινήτου

δεόταν διακριτικά για εκείνη

να πάρει μακριά την συννεφιά των ματιών της

η καλοσύνη και η μεγαλοψυχία του σιωπηλού δάσους.

Κάποιος ποιητής λέει

πολλά χρόνια αργότερα

θα προσπαθούσε μάταια με τους στίχους του

να κάνει την μούσα του να χαμογελάσει.

Και τούτο το παράπονό του

έγινε η ισόβια σκιά του.

Κυριάκος Δοσαράς

ΜΗ ΝΟΜΙΚΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΈΝΟ του Κυριάκου Δοσαρα)

Κουράστηκε η ποίηση φίλοι ποιητές

με περιττά βραβεία την φορτώσαμε

επαίνους και μάταιες τιμές

εικονικά αριστεία και ποιητικές βραδιές

νομικές κατοχυρώσεις και κατά ριπάς εκδόσεις

βουκολική κουλτούρα στείρας έμπνευσης θολούρα

επί πληρωμή ανθολογίες και γι ' αγρίους ιστορίες

κι εκείνη η καημένη πως ποθεί ν' αποσυρθεί

στο ξύλινο παλιό ερμάρι κείνου τ' αγνώστου ποιητή.

Κυριάκος Δοσαρας

~ΕΠΙΤΥΜΒΙΟ ΑΔΟΞΟΥ ΠΟΙΗΤΟΥ (του Κυριάκου Δοσαρα)

‘’Ενθάδε κείται άδοξος ποιητής’’.

Με το λευκό του χαρτί φαντάζει
τούτη η μαρμάρινη πλάκα που τον σκεπάζει
ενώ στα σπλάχνα της κοιμούνται αθόρυβα κι ευλαβικά
-μαζί με κείνον-
οι χιλιάδες ανείπωτοι στίχοι του.

Έφυγε γυμνός απ' το σαράκι της ματαιότητος
 -ούτε καν, το όνομά του δεν γνώριζαν να χαράξουν-
καθώς εκείνος το κρατούσε καλά φυλακισμένο
στην μέσα τσέπη του νεκρικού του κουστουμιού.

Κυριάκος Δοσαρας

                                                             (Στους άδοξους ποιητές)

Η ΑΓΙΑ ΠΟΙΗΣΗ (του Κυριάκου Δοσαρα)

Με κούρασες ποίηση.

Κάθε τόσο να σε ξελασπώνω

απ ' τον φθόνο των ανθρώπων

απ ' την αδιαφορία τους να σε γνωρίσουν

κι απ ' την αδυναμία τους να σε μιμηθούν.

Κι εσύ σαν μεγάλη μάνα 

πάντα να τους δικαιολογείς λέγοντάς μου...

''Μήν τους συνερίζεσαι, δεν γνωρίζουν τι κάνουν...''.

Μα, ποιόν μου θυμίζεις ποίηση.

Έτσι πως το πας, στο τέλος θ ' αγιάσεις ποίηση.

Να μου το θυμάσαι.

Κυριάκος Δοσαρας

Απολογισμός (του Κυριάκου Δοσαρα)

Και κάθομαι μονάχος περασμένα μεσάνυχτα
με μόνο τον ήχο ενός βιολιού που παραστέκεται
και την εκκωφαντική σιγαλιά της νύχτας
που αργοπεθαίνει.

Και κάμω τούτο τον απολογισμό
που πόσο μου σπαράζει τα σωθικά.

''Ανέπαυσες και σήμερα τον πόνο των ανθρώπων,
απάλυνες κάπως τη μοναξιά τους με δυο - τρείς στίχους
παρηγοριάς κι ελπίδας;
Φώτισες έστω για μια στιγμή
τα σκοτάδια της μικρής τους κάμαρης;
Ανέτειλες τον ήλιο και στα πιο απόμακρα μέρη
της ύπαρξής τους;''

Τούτα όλα συλλογίζομαι,
ώσπου έρχεται κάποιος γέρος ποιητής
-περαστικός μεσόκοπος στρατοκόπος-
και μου χτυπά δειλά το τζάμι που κοιτά τον κόσμο.

''Κοιμήσου ήσυχος ποιητή μου...''

-Σαν αεράκι δροσερό απ ' την Ανατολή η φωνή του
ξαφνικά μου ημερώνει τα κύτταρα-

''Το ' καμες κι απόψε το χρέος σου
να ξεδιψάσεις τον άνθρωπο''.

Τον κοίταξα και με κοίταξε με συμπόνοια
μέχρι να έρθει να τον παραλάβει
το πρώτο σύννεφο που εκτελεί το δρομολόγιο
μεταξύ πραγματικότητας κι ονείρου.

Σαν ν ' αναγνώριζα στη μορφή του εμένα
αιώνες μετά.

Έγειρα να πλαγιάσω -επιτέλους γνωρίζοντας ότι-
ακόμη ένα τριαντάφυλλο φυτεύτηκε στη νωπή γη
της ομορφιάς και της αγάπης.

Κυριάκος Δοσαρας

Χίμαιρα (του Κυριάκου Δοσαρα)

Δεν σου αρκεί
που δολοφόνησα βίαια κάθε θύμηση
που φέρει τη μορφή σου;

Δεν σου αρκεί
που νέκρωσα κάθε μου αίσθηση
τριγυρνώντας απλά ζωντανός
με ημερομηνία λήξης;

Δεν σου αρκεί
που έμπηξα το μαχαίρι
στην ίδια μου τη καρδιά
που ακόμη αιμορραγεί;

Δεν σου αρκεί
που η μοναξιά θα γίνει τώρα
η δεύτερη φύση μου;

Δεν σου αρκούν όλα τούτα;

Σήμερα τ' απόγευμα
ένοιωσα το πρόσωπό σου
ν ' ακουμπά τα χείλη μου
τα μαλλιά σου να σκεπάζουν τα δικά μου
και την ανάσα σου
να κόβει στεγνά σαν καλά ακονισμένη λεπίδα
τη δική μου.

Το ζεστό σου χνώτο
που τόσο πόθησα
ήρθε απελπιστικά αργά να με ζεστάνει
καθώς ο Φλεβάρης δεν έδειξε συμπόνοια.

Ξεκίνησα να σου μιλώ
με λόγια που μόνον οι ερωτευμένοι
μπορούν να καταλάβουν.

Ήσουν τόσο ζωντανή
ήσουν τόσο δίπλα μου
αφόρητα ζωντανή
αφόρητα δίπλα μου.

Δεν σου αρκεί
που ενώ θα παραμείνεις μια χίμαιρα
εσύ εισβάλλεις μέσα απ' τους τοίχους
και με σκοτώνεις μέρα με τη μέρα;

Φτάνει πιά.

Κυριάκος Δοσαρας

Μούσας εγκώμιον (του Κυριάκου Δοσαρα)

Έπρεπε πάση θυσία
να της δώσει μια θέση στην αθανασία.
Την βρήκε να κρυώνει
από τα παγωμένα χνώτα των ανθρώπων
και την σκέπασε με την ζεστασιά των στίχων του.

Την βρήκε πεινασμένη για αγάπη κι έρωτα
και της έφτιαξε τραγούδια
καμωμένα από δάκρυ, αίμα και μετάξι.

Την πήρε τρυφερά απ' το χέρι
και την σεργιάνισε στα φωτεινά σοκάκια της καρδιάς του
σ ' απογευματινούς ρομαντικούς περιπάτους
που μύριζαν γιασεμί, θυμάρι κι ουρανό.

Πρέπει πάση θυσία να την πάρει μαζί του
όταν εκείνος κι οι στίχοι του
θα κουρνιάσουν κάποιο χειμωνιάτικο βράδυ
κάτω απ' τη λεπτή σκόνη της λήθης
μήπως και τα καταφέρουν επιτέλους να ησυχάσουν
από τον δήθεν έπαινο των ανθρώπων.

Κυριάκος Δοσαρας

Μικρό ερωτικό (του Κυριάκου Δοσαρά)

Έρχεσαι ντυμένη νύχτα
και με ξελογιάζεις.

Η μορφή σου
έχει την ομορφιά ενός βιολιού
που εκστασιάζεται
καθώς ασελγεί επάνω στις φτωχές νότες
ενώ στο σώμα σου
ξεψυχά ο χρόνος.

Είσαι τ' απόμερο νησί
που πάντα ήθελα να ναυαγήσω.
Είσαι το ποίημα
που πάντα ήθελα να γράψω.

Σε θωρώ
καθώς ο ουρανός ραίνει με άστρα
κάθε σπιθαμή του γυμνού κορμιού σου.

Κυριάκος Δοσαρας

Πέθαναν οι ποιητές (του Κυριάκου Δοσαρά)

Μην με ξαναπείτε ποιητή...

Της ματαιοδοξίας μου υπηρέτης έγινα
θέλοντας στον ψεύτη χρόνο
της ύπαρξής μου τάχα, τ ' αποτύπωμα ν' αφήσω.

Μην με ξαναπείτε ποιητή...

Ένα ψώνιο αχόρταγο πήγα να θρέψω
σκαλίζοντας τάχα μου αταίριαστους στίχους
μα κείνο, αδηφάγο κι επιπόλαιο
ζητά περισσότερο αίμα να τραφεί
απ ' της καρδιάς μου τ ΄αποθέματα.

Μην με ξαναπείτε ποιητή...

Θα σας μαλώσω...

Κρατώ σφιχτά τώρα τη σιωπή

καθώς πάντα εκείνη με καταλάβαινε.

Πέθαναν οι ποιητές...

μαζί τους κι εγώ.

Συγνώμη αν σας φάνηκα για ποιητής,
συγνώμη αν έστω και για λίγο
την ιδέα αυτή σας έδωσα.

Ήταν, απλά μια πλάνη.

Μια μεγάλη ηφαιστειακή έκρηξη αυταρέσκειας.

Ελπίζω κάποια στιγμή

άφεση να μου δώσετε.



Κυριάκος Δοσαράς