"ΤΥΦΏΝΑΣ" (της Χρύσας Νικολάκη)

 

Όλα ομοιόμορφα
στης ζωής το παράλογο,
κυκλώνας που γυρίζει
και τίποτα δεν τον σταματά,
κι εγώ στο μάτι του κενού του.
Παράθυρα, πόρτες, τασάκια
τσιγαρόχαρτα, ίπτανται.

Μόνο τα βουνά θέση δεν αλλάζουν
κι οι ψυχές!

Το ξύλινο σπίτι του Οζ άδειασε
από φαντάσματα και κάδρα,
μόνος της ψυχής προβολέας
το έξωθεν ηλιοφάναρο 
κι ένας σπασμένος φεγγίτης,
αντιανεμικός.

Ο Αποσπερίτης έσβησε,
έδωσε την σκυτάλη στην Πούλια
κι ο Αυγερινός κρύφτηκε
στις φυλλωσιές του ονείρου.

Δίχως ανατροπή, ίδιες κι οι εποχές!

Μόνο τα καλοκαίρια αλλάζουν 
φεγγάρια και πρόσωπα.
Γι'αυτό ίσως λάτρεψα τον Ιούλιο
που ποτέ δεν με πρόδωσε.
Κι ας ένιψα τας χείρας
σε Καίσαρες 
και λαοδικίες.
Μα πάντα μου επιφυλάσσει έναν Αύγουστο
για βασιλιά
 Έναν Δον Κιχωτη να παλεύει με αέρηδες
 και στάχυα θυμωμένα!

Χρύσα Νικολάκη

ΧΡΗΣΜΟΣ (της Χρύσας Νικολάκη)

Λίγο πριν την έκρηξη,

το μυστικό κλειδί των αισθήσεων

στο σκοτάδι λαμποκόπησε.

Ολοφάνερο χερι και σημάδια

θεϊκά άφαντα ήταν,

ούτε οι Κέρβεροι για φύλακες!

"Ότι είναι να χαθεί χάνεται

 κι οτι είναι να βρεθεί βρίσκεται"

ψιθυρίσε στον Μπάτη ο Αίολος,

καταφατικά χαμήλωσε τα μάτια 

ο Αυγερινός.

Μα ήρθε η ώρα του ήλιου,

ήρθε τυφώνας 

δεν ήρθες εσύ...

ΚΛΕΙΔΟΚΡΆΤΩΡΑΣ της αιώνιας πύλης,

δεν ήρθες αγάπη.

Ελευθερία ή θάνατος;

τα χερουβείμ έψαλαν

και ο φτεροπόδαρος Ερμής στην πίστα του Ολύμπου το νέο έφερε.

Φοβισμένοι οι Δώδεκα σε συνέδριο

ομόφωνα διαφώνησαν.

"Πιότερο ο θάνατος":

 ο χρησμός της Πυθίας έδειξε.

"Ζωή χωρίς έρωτα του Άδη είναι ισάξια!"

Χρύσα Νικολάκη

ΑΛΛΑΞΟΠΟΡΕΙΑ (της Χρύσας Νικολάκη)

 

Κι ετσι ξαφνικά
το λιγο εγινε πολύ και το πολύ λίγο.
Σαν αυτόματο σασμάν που αλλάζει μονο του ταχύτητα.
Κι εγω που παντα πάταγα το γκάζι
άρχισα να γλιστράω  στις στροφές
πριν φτάσω στο τέρμα.
Παντα μια καθίζηση σταματά
την πρόσκρουση.
Λαθος υπολογισμός
η άτυχη στιγμη?
Μια λαθος στροφή φτάνει
για να σφυρίξει η λήξη.
Ίσως φταινε τα πρωτοβρόχια
στη διψασμένη γη
ίσως κι εσυ που παντα κοίταζες αλλού..
Καιρός για ορειβασία αποφάσισα!
Ειναι δυσκολο το βάδιν
σε σάπια γη.
Καλυτερα να κοιτάς ουρανό παρα να έρπεσαι...
Έπεσε η καρό σημαία!

Χρύσα Νικολάκη

ΖΙΚ ΖΑΚ (της Χρύσας Νικολάκη)

Όλα στο τέρμα

στης ζωής  το στάδιο.

Ιδρώτας ανεξέλεγκτος,

το αίμα κόκκινο

στροφές απότομες.

Μεταξύ ουρανού και γης

στραβοτιμονιές 

και ξέφρενη ταλάντευση.

Στο μεταίχμιο

ζωής και θανάτου,

οδήγηση.

Ώσπου, Θεός ουρανοδηγός

ποιήσει σωτηρίας οδόστρωμα

για της καρδιάς το αδιέξοδο.

Κι έτσι απλά

το τέρμα έγινε

πάλι η αρχή

στου Έρωτα 

το ιλιγγιώδες 

όνειρο.

Χρύσα Νικολάκη

"Θυσια" (της Χρύσας Νικολάκη)

Πάλι η Αντιγόνη στο ικρίωμα
Καρφιά σε θέση σταυρωτή αντί  εξομολόγησης
Μόνο ο ουρανός να ναι πάντα καθαρός
κατά τας γραφας
Μα ότι γράφει δεν ξεγραφει λενε οι σοφοι
Κι οι γέροντες λανθάνουν
μπροστά στο μεγαλείο του Έρωτα
Ποιος Θεός με τιμώρησε
να αντικρίζω το άπειρο;
χωρίς τηλεσκόπιο
χωρίς αγγέλων φτερούγισμα
οι καμπάνες δεν ηχουν!

Αγάπη... στο όνομα σου ξεψύχησαν
Μα ένας μόνο Ιγνάτιος Θεοφόρος
παλλεται στο κράσπεδο
καρδιά νηπίου
Σοφία Αρχαική
Ισαγγελος η προφήτης;

Άραγε αξίζει η θυσία εν πλήρη συνείδηση της αμαρτίας;
Άραγε υπάρχει εξαργύρωση μιας ζωής για μια στιγμή στον Παράδεισο;
Εν σοφία εποίησεν ... εν άγνοια επροδώθη
ο Ανθρωπος.

Χρύσα Νικολάκη

ΑΚΑΝΘΟΧΟΙΡΟΣ (της Χρύσας Νικολάκη)

Τα καρφιά στη μνήμη
απαραίτητα για την ανέλιξη.
Τ' αγκάθια διαπερνούν τη χάρτινη σάρκα
μα η καρδιά πάνοπλη με φως
τα νυκτόβια δεν φοβάται.
Ο συριγμός μακρύς αγκαθωτού τρένου
σαρκοφάγα του καπνού η σκέψη
ερωτηματικό η αμφιβολία.
Μα το φως τυφλώνει το άγριο θηλαστικό
και το τρέμουλο τ' αγκάθια πλαγιάζει
στη νάρκη της αλήθειας.
Η Δήμητρα δεν λυγίζει
εμπρος στο διμορφισμό του ρύγχους
με χέρια πυρσούς τυφλώνει
τις Κόρες του Σκότους.
Μα ύστατη στιγμή
εγκαταλείπει το στόχο της.
" Η βιασύνη κι η οργή ειναι για τους κεφαλοκυνηγούς" σκέφτεται.
Χωρίς τις Ακαλλιέργητες Πεδιάδες τ' Ουρανού
πόσο το χρέος ν' αντέξει;
Ο κόσμος πρασινίζει
όταν η αγάπη ανθίζει.
Μια νεα Περσεφονη γεννιέται!
Κι ο Πλούτωνας με άδεια χέρια
εγκαταλείπει το άρμα του στην αρένα του ήλιου.

Δεν είναι δειλία η συγχώρεση.
ΣΟΦΊΑ αγάπης είναι!

Χρύσα Νικολάκη

ΜΙΑ ΒΑΡΚΑ ΟΝΕΙΡΑ (της Χρύσας Νικολάκη)

Λευκά τριαντάφυλλα
κουρτίνα κόκκινη
σαν απο αργαλειό αράχνης
μα διάτρητη
σε σύννεφο ανταριασμένο,
κεραυνόπληκτη
η ψυχή.

Κόκκινο του πάθους
σα γεράνι ανθισμένο στης λίμνης
το ηλιοβασίλεμα.
Πλημμυρισμένα τα μπαλκόνια
από τις στάμνες της επιθυμίας
στο χάρτη άφαντο και το νησί
σαν Ποντίκι διωγμένο
Ίχνος από πράσινο...

Πνιγμένοι οι λεπτοδείκτες
απ' της ομίχλης το θόλωμα.

Η ψυχή γκρεμισμένη αητοφωλιά
κι εσύ αμίλητος,
της λησμονιάς
άηχο το νερό,
πέτρωσαν κι οι ευχές
απολιθώματα οι λέξεις.
Τόσο υγρό στοιχείο στη φύση
μα κάποτε οι λογισμοί στερεύουν
παύουν να διψούν
μετά τους κατακλυσμούς.

Μα αν διψάσεις ποτέ
σκύψε μέσα μου να πιεις!
Είπε η λίμνη στο παλικάρι:
Μην πνιγείς!
Απλά καθρεφτίσου.
Φτάνει μια κυρά Φροσύνη.
Δεν ξεδιψά το νερό
της ματαιότητας.

Χρύσα Νικολάκη

Το πέταγμα (της Χρύσας Νικολάκη)

Μουσικά βιολιά στη Μασσαλίας
Κι ένας ήλιος δωρικός
αγναντεύει το
μισόκλειστο παράθυρο
ένα περιστέρι στο περβάζι
χαμογελά εμπρός  στο ακατόρθωτο
Να κάνει το πέρασμα ή να πετάξει ;
Μα εκείνο μετρά ακόμα
τις στιγμές μακρυά απ τη φωλιά
Σαν ανακωχή
πριν τον πόλεμο
Σαν αναμονή μιας γέννας
που αναιτια αργεί
Αμφιβολία η γενναιότητα;
Άραγε τι το κρατά ριζωμένο
σαν αλυσοδεμένο ελέφαντα
από ένα κλαράκι...

Πέτα !!! Φωνάζει η ψυχή
μα κι αυτή ρίζωσε στις πέτρες

Πέτα !!!Φωνάζει το σώμα
μα ως και τα βλέφαρα αδυνατούν
να κοιτάξουν τον ήλιο.

Ως ότου η οχλοβοη των παιδιών
να ορίσει την δική του ανάληψη
Πάντα η παιδικότητα, μας σώζει!

Χρύσα Νικολάκη

Ασφυξία (της Χρύσας Νικολάκη)

Χωρίς εσένα μικραίνει το δωματιο
Οι ηλιαχτίδες λιγοστευουν
Κι εκείνα τα φύλλα της λεβάντας
αποτιστα πόσο κιτρίνισαν
Σώπασε και το αηδόνι
Δεν έρχεται πια στο παραθύρι
Πουθενά δεν βρίσκει σπόρια να τραφεί
Πάρα μονάχα δάκρυα κι αυτά λιγοστά
Καθίζησε μέσα μου η αγάπη σου
σαν δηλητήριο στις φλέβες.
Κι ο χρόνος  πάγωσε σε εκείνη τη ρωγμή
Κρύσταλλο γιναν οι αναμνήσεις.
Πως να αναπνεύσεις όταν ο αέρας λιγοστεύει?
Πως να μιλήσεις όταν η φωνη λιποτακτεί από την ψυχη?
Πάντα η αγάπη σκοτώνει όταν ο έρωτας λοξοδρομεί..

Χρύσα Νικολάκη

Καμπυλότητα Χρόνου (της Χρύσας Νικολάκη)

Εκεί στην καμπυλότητα του χρόνου αγκαλιάζω την αγάπη
μικρός Χριστός με Δάφνης στεφάνι
δάκρυα μαυροφορούσας
ωδές περιστεριών
χέρια με αγγελικό πλέγμα,
ο πόνος να σμικρυνει να ντυθεί ο άνθρωπος.
Ίσως μια μέρα που η Κτίση
φιλήσει το Αιώνιο χαθεί το πάθος
Ίσως ο πόλεμος ρίξει τα δρεπάνια
το Λευκό προσκυνώντας
Ίσως οι θάλασσες των ανθρωπίνων δακρύων
γίνουν ένα ποτάμι αγάπης που θα γεμίσει την κολυμβήθρα του μέλλοντος
Τότε μύρο ειρήνης θα αναβλυθεί
απο σταυρωμένα χέρια
Ίσως ξανά ο άνθρωπος δοξαστεί
φορώντας  μέσα του την κλεψύδρα της ιστορίας και το ζύγι του αίματος.
Ίσως ξαναγίνουμε Άνθρωποι
ξεκινώντας από το Μηδέν.


Χρύσα Νικολάκη

Κατάδυση (της Χρύσας Νικολάκη)

Ελλειπτική τροχιά προς τα πίσω
και μια Αφροδίτη να καταδύεται
για να αναγεννηθεί μια Περσεφόνη
Αντιφάσεις κι αντιθεσεις
χθες και αυριο
συνομιλία αρχετυπική
Ασώματων Σωμάτων
Υποχθόνιων κι Αγγελικών
εμποτισμένων με μύρο και πίσσα.
Ίσως το μόνο που χρειάζεται
για να υποδεχθείς το αύριο
είναι μια μελέτη της
πικρής σου Ιστορίας
μία βαθιά κατάδυση
στο βυθομέτρημα της ψυχής.

Ένα τράβηγμα της καμπάνας
ως ότου σαλπίσει εντός
Η Επίγεια Σωτηρία.

Για να αναδυθείς ουρανικά
στον πρώτο σου εαυτό
χωρις μάσκα
χωρίς οξυγόνο
με μια ανάσα
και κόκκινη σάρκα
φως γεματος
σαν κλάμα μωρού
που μόλις αντίκρυσε τον κόσμο.
Πάντα από το αίμα
αναβλύζει η ζωή.

Χρύσα Νικολάκη

ΠΟΘΟΣ (της Χρύσας Νικολάκη)

Σε θέλω
σαν έκπτωτος άγγελος
που έφτασε στον Παράδεισο
κι ήπιε από πηγή καθάρια
Σε θέλω
σαν λουλούδι
στην  Ιουδαία ερημο
που βρήκε την Κασταλία Πηγή
Σε θέλω
σαν λίμνη που αποζητά το αταξίδευτο
Ωκεανός να γίνει ν’ αποδρασει
Σε θελω
άνεμος γίνομαι στα χείλη σου
φιλί να με κεράσεις
Μα είναι το λαγήνι σου μικρό
και πώς θα με χορτάσεις;

Χρύσα Νικολάκη

Ζωγραφίζοντας... στίχους (της Χρύσας Νικολάκη)

Απόψε σκέφτηκα να γράψω
τους στίχους στην καρδιά
να χαράξω επάνω τ' όνομα σου
με γράμματα ανάγλυφα
χωρίς μελάνι
μα με το χρώμα της αγάπης.
Όμως σάστισα για λίγο
τόσα χρόνια κόκκινο νόμιζα πώς ηταν
σαν τα ρόδα που σκαρφαλώνουν
στο περβάζι μου.
Ομως αυτά μαράθηκαν
φύτρωσε τότε μια άσπρη τριανταφυλλιά
χρόνια συντρόφευε τις νύχτες μου
φώτιζε τον ουρανό μου.
Σκάλα γινόταν ως τ' αστερια
ένωνε γη κι ουρανό.
Κι έτσι κατάλαβα ότι η αγάπη
είναι νύφη λευκοντυμμένη
που πάει στην εκκλησιά
να κοινωνήσει το αθάνατο κρασί.
Από τότε βάπτισα τα όνειρα μου λευκά
λευκές νύχτες καθρεφτίζoνταν
στα μάτια μου
κι ήρθες εσύ κι αναστάτωσες τη σκέψη μου
Λόγια άλικα βαμμένα στο χρώμα της παπαρούνας
ουράνιες λέξεις στο χρώμα του απέραντου ουρανού
γι' αυτό αποφάσισα να αφήσω το χρόνο
να ορίσει πως θα χαρακτούν τα γράμματα
Αν και ξέρω από τώρα
πώς καμία φορά ο έρωτας κι η αγάπη
αρμονικά συμπλέκονται
φτιάχνοντας μαβιά νυχτολούλουδα..
Τι σημασία έχει εξάλλου?
Ο έρωτας περνάει χαρά μου
Άσπρη ανέμωνα θα κρατώ στα βράχια της αγάπης....
Λευκές νύχτες πάλι θα ντυθώ.
μα εσένα ποτέ δε θ' απαρνηθώ
Η αγάπη..ειναι αμάραντη.
Λευκή πεταλούδα στο χιονιά.
Βασίλισσα της νιότης.

Χρυσα Νικολακη

Αν η αγάπη (της Χρύσας Νικολάκη)

Τη μοναξιά μου κι αν σκοτώσω
χίλιες φορές θα σ' αρνηθώ
κι αν ρίζωσα στο λίγο
με το πολύ θ' αναστηθώ.

Κι αν η αγάπη είναι ψέμα
κι αν η αγάπη είναι λειψή
ας βουλιάξει μες στο αίμα
ώστε η πληγή να γιατρευτεί.

Μα αν η αγάπη ειν' αλήθεια
θέλω να τη ζήσουμε μαζί
να με φιλάς χωρίς συνήθεια
να γίνει η βιώση μαγική.

Η μοναξιά δεν με στοιχειώνει
όταν ο ίσκιος σου είναι εδώ
μόνο η ματιά σου με ματώνει
σαν ειν' μουντό το δειλινό....



Χρύσα Νικολάκη

Τάσεις φυγής (της Χρύσας Νικολάκη)

Αγάπησε με λίγο ακόμα... 

λίγο πιο πολύ...

Μίλησε μου για όσα δεν τόλμησες ποτέ.

Έλα να φύγουμε για μέρη απάτητα, 

δικά μας μακρινά...

Μοίρασε το όνειρο στη μέση και πότισε το με το αύριο που ποτέ δεν τόλμησες...

Η ζωή δεν περιμένει..

Η Άνοιξη έφτασε...

Μην μας βρει πάλι ο χειμώνας....

οι δρόμοι του φεγγαριού δύσβατοι γίνονται...

Κρύσταλλινα  σκαλοπάτια που δεν 

σ' αφήνουν να τ' ανεβείς και γλυστράς άθελα σου προς τα πίσω...όπως λιώνει το χιόνι...

Το καλοκαίρι δώς μου για φυλαχτό!!!

Χρύσα Νικολάκη

Χαρταετός (της Χρύσας Νικολάκη)

Ψηλά ψηλά αφήνεσαι
λίγο λίγο δίνεσαι 
στους ουρανούς σιγοτραγουδάς
χαρούμενος ψηλά πετάς
όσο πιο κοντά στον ουρανό
μοιάζει ο κόσμος με θεριό....
Να διώξεις θέλεις το κακό
που το λένε...."αρπακτικό"
και απ' τα χέρια του σαν ξεφύγεις
ελεύθερο στον κόσμο καταλήγεις...
χωρίς όρια...χωρίς δεσμεύσεις
χωρίς πικρές διαβουλεύσεις...
ζητάς μόνο τη χαρά...
μέσα από μάτια παιδικά
μόνο αυτά μπορούν να δουν
το όνειρο και ...ν' αφεθούν!!!

Χρύσα Νικολάκη

Φτάσε όπου δεν μπορείς (της Χρύσας Νικολάκη)

Οι δυνατές συγκινήσεις δεν θέλουν λόγια... Μόνο αισθήσεις Αφουγκράσου... Η καρδιά σου πάλλεται... Γεύσου...η γλώσσα σου χάνεται. Το σώμα μουδιάζει... Τα χέρια ιδρώνουν .... Η ψυχή αναρριχάται στους ουρανούς.... Όπως όταν ονειρεύεσαι. Μόνο που τα μάτια είναι ανοιχτά, αδυνατούν να δεχτούν το απροσδόκητο και σαστίζουν ασάλευτα. Να ονειρεύομαι θέλω μόνο μαζί σου... Ακούς; Γελά... η ψυχή μου.... στην χαρά σου..μάτια μου! Σ 'αγαπω!


Χρύσα Νικολάκη

Μην...φεύγεις! (της Χρύσας Νικολάκη)

Μη με κοιτάς με τα δυο σου μάτια βουρκωμένα.
Μη με γεύεσαι.
Μη μ' ακουμπάς...
Μην φωνάξεις τ' όνομα μου.
Μην.....χαθείς!!!!!

Αν όμως μείνεις μην διστάσεις σε τίποτα.
Ακούς;

Θέλει θάρρος ο έρωτας.
Θέλει καρδιά.
Το σώμα το βρίσκεις...
Την ψυχή όμως αν την βρεις...την κρατάς
και με τα δυο χαλινάρια..όσο αδάμαστη κι αν είναι με την αγάπη την λυγίζεις.
Δυο κορμιά λυγίζουν τον θάνατο...
μόνο αν υπάρχει αγάπη.

...Μονάχα αυτοκτονεί ο έρωτας στην αποβάθρα της αδιαφορίας.
Και το τρένο ξεκινάει μόνο...
ένα τρένο φάντασμα χωρίς οδηγό, χωρίς προορισμό.
Και πάντα σιχαινόμουν τους αποχωρισμούς.
Έχει κρύο απόψε.
Μην φεύγεις.
Πώς θα συνεχίσω το ταξίδι;

Χρύσα Νικολάκη

Να λέγεσαι άνθρωπος! (της Χρύσας Νικολάκη)

Το να λέγεσαι άνθρωπος... Προϋποθέτει πολλές αρετές Και καταργεί πολλές αδυναμίες.... Αδυναμίες όπως .... Να κλεινεις την πορτα σε αυτόν που πονά ενώ μπορείς τόσο εύκολα να τον θεραπεύσεις.. Να ρίχνεις την ματια σου στο κενό ενώ μπορείς να χαρίσεις απλόχερα
ένα ζεστό χαμόγελο... Να δέχεσαι την αδικία εις βάρος ενός ξένου
ενώ την βλέπεις κατάματα και μπορείς να την σταματήσεις....
πόσο μάλλον όταν είναι και δικός σου άνθρωπος... Να αντιλαμβάνεσαι τον κίνδυνο που έρχεται
αλλά να τον αφήνεις να θερίσει θύελλες
κι εσυ να μην θερίζεις από νωρίς τα στάχυα... Πως θα ταν όμως αν: •Έπεφτες με θάρρος να γλιτώσεις μια ζωή
ενώ εμπρός σου κινδύνευε ,
θέτοντας σε κίνδυνο την ίδια την ζωή σου; •Ή αν χαιρόσουν με την χαρά του αδελφού σου
και παρηγορούσες την λύπη του
αντί να χαίρεσαι με την λύπη του
και να λυπάσαι με την χαρα του;....
όπως συμβαίνει συνήθως.. Ίσως τότε ένιωθες περισσότερο ανθρώπινος
και ίσως να ητανε καλύτερος ο κόσμος..... Το να λέγεσαι άνθρωπος είναι δύσκολο στις μέρες μας...
απαιτεί γενναιοδωρία , απαιτεί υστέρημα εαυτού
και όχι υπερτροφία εγωισμού... Δύσκολο να λέγεσαι άνθρωπος....ουσίας!


Χρύσα Νικολάκη

"ΦΘΟΝΟΣ" (Συνεργασία)

Τα λόγια ειναι βδελυρά,
στάζουν δηλητήριο
δραπέτες της χαράς,
ψάχνουν για καθαρτήριο.

Λέξη δεν τολμάς να πεις
να εκφράσεις την χαρά σου,
καλύτερα να βουβαθείς
να σβήσεις την μιλιά σου.

Μετά απο κόπο και επιμονή,
νοιώθεις πως τα 'χεις καταφέρει,
στου δρόμου σου την διαδρομή
δεν ζήτησες κανενός το χέρι.

Βλέμματα αιχμηρά σε κυνηγούν,
σε πουλάνε στα θηρία,
για τριάκοντα αργύρια καρτερούν
αντίδωρο ζητούν στη δυστυχία.

Σφίξε στην ψυχή σου την χαρά
κράτα την σαν Ιερό Μυστήριο,
διώξε απο πάνω σου τη βρώμικη ματιά,
"Ανθρώπους" διάλεξε στης ζωής το δικαστήριο.

Χρύσα Νικολάκη

☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆☆

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι
κενοί μες της ζωή τους
που ‘χουν στο νου τους το κακό
μέχρι να βγει η ψυχή τους.

Είναι μόνο για λύπηση
και επικροτούν τον φθόνο
που είπε και ο Περίανδρος,
μ’ αυτό τους λέω μόνο:

Η ζήλια και η πονηριά
που έχει το μυαλό τους
και η μνησικακία τους
δεν είναι για καλό τους.

-Αυτή η κακία που ‘χετε
και τις καρδιές παγώνει
θα διώξει όλους τους γύρω σας
και θα ‘στε πάντα μόνοι.

-Μα εκείνο όμως που μπορεί
στο τέλος να σας σώσει
είναι η αγάπη μοναχά
αυτή θα σας λυτρώσει .

Χρήστος Παπαχρυσάφης