Άτιτλο (της Αθανασίας Δαμπολια)

 Ω! ουρανέ μου, 
σκέπασέ με, 
κάτω από τα μύρια
αστέρια σου, 
μη μ' αιχμαλωτίσεις
στο ξελόγιασμα της νύχτας, 
στα πορφυρά δίχτυα της. 
Καταλάγιασε τους πόθους.... 
μη καλπάσουν σαν άτι ξέφρενο
και αφινιάσουν σαν κύματα της θάλασσας, 
μεθώντας γλυκά στη γεύση του έρωτα. 
Ω! ουρανέ μου, 
ρίξε το πέπλο σου
και κάλυψε κάθε γυμνή μου σκέψη, 
μη μ' αντικρίσει....
το φως του φεγγαριού
και ηδονιστεί
στο κοίταγμά μου. 
Μη με αφήσεις ακάλυπτη
κι άσε τις ανάσες μου
να ηρεμούν....., 
κάτω απ' τον νυχτερινό σου χιτώνα
ακολουθώντας τους γαλαξίες
κι αφουγράζοντας τη γαλήνη
που παρέχεις. 
Αποζητώ,
το δικό σου αγκάλιασμα
δίπλα στου γιασεμιού το άρωμα, 
ρίχνοντάς μου ένα πεφταστέρι
να σφραγίσει τα χείλη μου
φιλώντας με. 

     Αθανασία Δαμπολια

Άτιτλο (της Αθανασίας Δαμπολια)

 

Κι αφού τέλειωσε η βροχή.... 

έγινα ξανά παιδί

και ξεχύθηκα στην ζωή

και στα όνειρά μου. 

Ένιωσα την χαρά

στα τρίσβαθα της καρδιάς μου

και φτερούγισα. 

Άκουσα στ' αυτιά μου

το γέλιο μου και ξεκαρδίστηκα. 

Ένιωσα την ζωή

να σείεται στα πνευμόνια μου

κι έπαιξα με τις ανάσες μου. 

Χοροπήδησα

πιάνοντας πεταλούδες

στόλισα τα μαλλιά μου. 

Πήδηξα ρυάκια

και μάζεψα αγριολούλουδα

φτιάχνοντας την δική μου άνοιξη. 

Κράτησα κι ένα ουράνιο τόξο

να παίζω με τα χρώματα

και να σημαδεύω τα σύννεφα

μη βρέξουν την ψυχή μου. 

Παρέμεινα παιδί

και ζω την κάθε μου στιγμή της ζωής, 

αν.... και οι ρυτίδες μου κάνουν πάρτυ, 

αυτές δεν με τρομάζουν. 

Μόνο οι καταιγίδες της ψυχής

και το μούσκιο των ματιών 

σαν τρέχουνε.... φοβάμαι. 

Μα είμαι ακόμα παιδί, 

για κοίτα με.... γελώ. 

Αθανασία Δαμπολια

ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΟΝΕΙΡΟ (της Αθανασίας Δαμπολια)

Και ήρθαν τα όνειρα.... 

και πέταξαν μακριά.... 

πήραν ήλιο και φως, 

όλο το γαλάζιο τ' ουρανού

και το πράσινο του κάμπου. 

Μάζεψαν αγριολούλουδα

και χαμομήλια

κι έπαιξαν με βότσαλα

στις ακρογιαλιές.

Μετάλαβαν απ' του Θεού την Σοφία

και ταπεινά προσγειώθηκαν

πάνω σ' ερημοκκλήσια. 

Χτύπησαν όλα τα καμπαναριά

για να μηνύσουν την παρουσία τους

και μάζεψαν χαμόγελα

καταγράφοντας.... 

στο πεντάγραμμο της καρδιάς

το αποτύπωμά τους. 

Πινελιές με χρώματα

ολοκληρώνουν τα όνειρα ενός ταξιδιού

κι ένα καρδιοχτύπι για το επόμενο..

που προσδοκά με αγάπη. 

Για ένα όνειρο η ζωή υπάρχει. 

Για ένα όνειρο η ψυχή ζει. 

  Αθανασία Δαμπολια

ΖΩΗ ΜΟΥ ΕΣΥ (της Αθανασίας Δαμπολια)

Φίλα με ν' αντέχω την απουσία σου. 

Φίλα με δίχως αύριο. 

Φύσα με στο στόμα να πάρω ζωή

απ' την ανάσα σου. 

Δωσ' μου την γλύκα των χειλιών σου να γευτώ

να τραγουδώ παιάνες. 

Να απαγγέλω το "Άσμα ασμάτων"

ψιθυρίζοντάς σε στ' αυτί. 

Πάρε τους κτύπους μου για πλήκτρα

ακούγοντας το σ' αγαπώ μου.... 

και δημιούργησε τη δική μας μελωδία. 

Πάρε τα πάντα μου, γιατί είναι δικά σου

και χάραξέ μου την ύπαρξή σου επάνω μου

να μην μου λείπεις. 

Κλείσε με στην αγκαλιά σου 

και σφράγισε το στόμα μου

με το πιο ποθητό φιλί σου. 

Και άσε... να χαθώ για πάντα μέσα σου. 

Αθανασία Δαμπολια

  

ΣΤΟΥ ΑΠΕΙΡΟΥ ΖΩΗ (της Αθανασίας Δαμπολια)

Μια χούφτα ουρανό στα χέρια....
μου αρκεί να πετάξω ψηλά
με πυξίδα τ'αστέρια.
Να δρασκελίσω κάθε σύννεφο
έως ότου δω... τον Φωτοδότη Ήλιο,
να γεμίζει την ψυχή της ζωής μου
"Φως"!
Ανεξερεύνητη έως στιγμής η κάθε ομορφιά στο Σύμπαν.
Θα καταταχτώ εθελόντρια στην έρευνα του "Απείρου"!
Επιθυμώ διακαώς συνομιλία με το υπερπέραν.
Επιστρέφοντας.... η αλήθεια θα λάμψει!
Ζω για μια τέτοια στιγμή.

  Αθανασία Δαμπολια

Ανθο-αρώματα (της Αθανασίας Δαμπολια)

Σε λαμπερά ξημερώματα.
Σε δρόμους που ανθίζουν γιασεμιά.
Σε αστροφεγγές και χρώματα απαλά.
Όπου.... μοσχοβολούν καρδιές.
Εκεί να μένουν οι σκέψεις.

Θα με βρεις την ώρα του δειλινού
που το άρωμα σκορπά παντού μεθυστικά
μέσα σ' ένα μικρό τόσο δα ανθάκι.
Να καταφέρω με την μυρωδιά
να εισχωρήσω στην καρδιά σου
να νιώσεις πως είμαι εκεί.......
ν' ακούσεις το σιγοθρόϊσμα των πετάλων μου.
Ν' ακούσω να σιγοσφυρίζεις
τ' αγαπημένο σου τραγούδι
και μ' ένα πλατύ χαμόγελο
ας χαθώ στο σούρουπο.

  Αθανασία Δαμπολια

Μεταμόρφωση (της Αθανασίας Δαμπολια)

Αναδύομαι σαν τριαντάφυλλο
μέσα στην νύχτα μας
όταν οι οσμές του έρωτα
ξεχύνονται σαν χείμμαρος.

Γλυστρούν τα κορμιά μας
χορεύοντας...
βιώνοντας τρανταχτές ηδονές,
χαρίζοντάς μας ευφορία.

Το φως της πανσελήνου
μάρτυρας της ευτυχίας μας.
Και η νύχτα μεταμορφώνετε
σε φως της χαράς.

Πόσο αδύναμη γίνομαι
στον έρωτά σου....

Αθανασία Δαμπολια

Μαζί σου (της Αθανασίας Δαμπολια)

Σ`ένα κοίταγμα.
Σ`ένα ψιθύρισμα.
Σ`ένα άγγιγμα.
Σ`ένα όνειρο.
Σε μια ροδαυγή.
Σ`ένα ηλιοβασίλεμα.
Εκεί παραδίνομαι μόνο.
Κι ένα σ`αγαπώ βαμμένο κόκκινο.
Σαν στάζει απ' τα χείλη του φιλιού το κρασί,
σκύβεις  και μεταλαμβάνεις με ιερότητα
τα χείλη μου φιλώντας τα.

 Αθανασία Δαμπολια

Μαζί (της Αθανασίας Δαμπολια)

Αν της ζωής μας το μονοπάτι το στενό
με λίγη καλοσύνη το φαρδαίναμε ακόμα,
χέρι χέρι θα βαδίζαμε κι οι δυό
με μόνη πυξίδα, της αγάπης μας το χρώμα.

Πάρε το χέρι μου και σφίξε το γερά
να νιώθω την αγάπη σου
στην δύσκολή μου ώρα.
Κι εγώ σου δίνω την δική μου την καρδιά
για να`μαστε ενωμένοι
στην καταιγίδα και στην μπόρα.

Δώσε μου το φιλί της ζωής
και το φιλί της αγάπης,
Κι άσε τις καρδιές μας
να χτυπάνε μαζί
σαν δυό ρολόγια
σαν δυό καμπάνες.

Αθανασία Δαμπολια

Την είδε κανείς; (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Ήμουν εδώ. Το ήξερες.
Και είμαι εδώ. Μα δεν το βλέπεις.
Ίσως έγινα περιττή στις χαρές.
Μόνο για λύπες ήμουν.
Τώρα ταξιδεύεις αλλού.
Καλοτάξιδο το διάβα σου με όλη μου την καρδιά.
Κι αν γυρίσεις το κεφάλι, πίσω σου θα `μαι.
Θα με δεις. Άγγελό σου και προστάτης σου.
Όσο μπορώ.....
Έδωσα την καρδιά μου σε στιγμές που χρειαζόσουνα.
Δεν ξέρω τώρα που πήγε.
Μήπως την είδες ;
Ψάχνομαι.

Την είδε κανείς ;

Αθανασία Δαμπολιά

Σε κεντώ ζωή (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Φύλλο φύλλο, άνθος άνθος
κεντώ τη ζωή μου.
Μερόνυχτα οι βελονιές ανεβοκατεβαίνουν
σαν τρενάκι του λούνα πάρκ.
Κερώνω τη χρυσή κλωστή σε όλα τα χρώματα
μη μου σπάσει στο τελαράκι της ζωής μου.
Κεντάω τη χαρά, την αγάπη, 
τον έρωτα με το πιο έντονο κόκκινο που υπάρχει.
Το χαμόγελο ροζ / φούξια να είναι γλυκό και κερασένιο.
Την ευτυχία την κεντώ διάφανη, 
να μην την βλέπουν ξένα μάτια και χαλαστεί.
Στην αγκαλιά βάζω το χρώμα του ωκεανού 
γιατί είναι απέραντος κι εγώ τέτοιες αγκαλιές θέλω.
Στη ψυχή κεντώ το γαλάζιο τ' ουρανού , τον ήλιο, τον Θεό.
Τα μάτια τα κεντώ ανοικτά ν' αποτυπώνουν όλα όσα υπάρχουν.
Ελπίζω να καταφέρω να την φορέσω έτσι κεντημένη όπως την θέλω.
Εξ άλλου μου το χρωστάει η ίδια απ' την στιγμή της ύπαρξής μου.
Σε κεντώ ζωή μου.

Αθανασία Δαμπολιά

Αντίο όνειρο (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Θα με θυμάσαι, θα σε θυμάμαι, μέσα απ` τ` όνειρο πια.
Θα μ` αγγίζεις, θα σ` αγγίζω, μόνο με τη σκέψη.
Το τρένο της ευκαιρίας έφυγε και μείναμε στις αποβάθρες ο ένας απέναντι από τον αλλον,  να κοιταζόμαστε σαν οπτασία.
Η εσωτερική θύελλα πρέπει να κατευνάσει και η γαλήνη της ηρεμίας ν` αποκαταστήσει την ταραχή του παλμού.
Ας μείνει τ` όνειρο να αιωρείτε να γλυκαίνει τις χαραμάδες της ζωής.
Αντίο όνειρο, ίσως κάπου σε ξαναδώ εως ότου σβήσω.

Αθανασία Δαμπολιά

Έφυγες (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Ήλπιζα.... πως ξημέρωσες για μένα
μια νέα ανατολή !
Μα πώς έγινες τόσο γρήγορα
ηλιοβασίλεμα....... ;

Πώς ανοιγοκλείνεις έτσι γρήγορα
τις πόρτες της καρδιάς ;
Με πνίγει η αδιαφορία σου.
Με παγώνεις εγκεφαλικά.

Όσα σήματα μόρς κι αν στείλω......
κρατάς άκρα σιγή.
Δακρύβρεχτα κοιτώ το ηλιοβασίλεμα......
και γυρίζω ξανά στο πριν.

Αθανασία Δαμπολιά

Νιώσε με (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Κοίτα με στα μάτια.
Θέλουν τόσα να σου πουν
μα, τόσα.....
Νιώσε ότι νιώθω
και ταξίδεψε, με το νου
σε μονοπάτια άβατα
πριν καν τολμήσεις
να με αγγίξεις.

Άσε αχαλίνωτα
τα φτερά της φαντασίας
και πέταξε όσο πιο μακρυά μπορείς.
Μη φοβηθείς. Μη νιώσεις μόνος.
Είμαι μέσα σου..... μαζί σου
σ` αυτό το ταξίδι του " νιώσε με "

Το βλέμμα μου θα σε καθοδηγεί
εκεί που τ` αγγίγματα.....
θα γίνουν λατρεία
στου πόθου το σμίξιμο.
Το πάθος στάζει κόκκινο  !
Ω, ναι !  Και δυό χείλη που σμίξαν
σε δυό κορμιά του " νιώσε "
Η στιγμή της φωτιάς δεν αργεί.


Αθανασία  Δαμπολιά

Φίλα με (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Φίλα με, να δεις πως αισθάνομαι......
λιώνω στο υγρό σου φιλί.
Δες με, κοντά σου πως χάνομαι.....
θέλω πυξίδα να γυρίσω στο πριν.

Άσε με, να γίνω λιώμα στα χέρια σου.....
να με ζει, οι κτύποι της καρδιάς σου.
Κάνε με,  δική σου.... για πάντα, έννοια σου....
λατρεία....  πάθος.... αναμελιά σου....

Φίλα με, κι εγώ ξαναγεννιέμαι.....
Ω !  νέκταρ της ζωής μου " εσύ " !
Πόθε μου !  Λατρεία !  Έρωτα !
Πάθος μου !  Ζωή της ζωής !


Αθανασία Δαμπολιά

Στο δρόμο της καρδιάς (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Έτρεχα χρόνια..... κι εξαντλήθηκα. Ίσως ήταν, πάνω από τις δυνάμεις μου.
Έτρεχα διαρκώς σαν μαραθώνιο στο δρόμο της καρδιάς.
Έλεγα...... κοντεύω να τον βρω.
Κι όμως αργούσα, παρόλο που έτρεχα......
Κι εγώ εκεί..... επίμονα να τρέχω......
Ήθελα να φτάσω έστω και την τελευταία στιγμή της ζωής μου. Κι ας ξεψυχούσα ευτυχισμένη......
Έχεις ακούσει, ότι όταν θέλουμε κάτι πολύ το σύμπαν συνομοτεί υπέρ μας ;
Ναι έτσι είναι.
Βρέθηκε το δικό του χέρι,  εκεί, στην τελευταία στροφή της πορείας μου, δίνοντάς το σε μένα, μόνο που εγώ ήμουν πια τόσο εξαντλημένη...... που ξέπνοα παραδώθηκα ψυχή και σώμα για πάντα...... λέγοντάς ευτυχισμένα "αντίο" κι εκεί ξεψύχησα.

    Αθανασία  Δαμπολιά

Σπουργιτάκι είμαι (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Είμαι ένα σπουργιτάκι
μέσα στο χιονιά,
που ψάχνει όλο αγάπη
και λίγη ζεστασιά.

Ρίξε μου μια ματιά
για να ζεσταθώ.
Δώσε μου μια αγκαλιά
για να χωθώ.
Σπουργιτάκι είμαι
φτωχό και μικρό.

Άναψε μια σπίθα.......
θα την κάνω πυρκαγιά.
Δες με μέ συμπόνια......
θα σου δώσω μια καρδιά.

Αθανασία Δαμπολιά

Ήλιος μου (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Ήλιος μου.....! είναι η ματιά σου
όταν με κοιτάς και θαμπώνομαι....
Όταν φωτίζεις εσωτερικά τον κόσμο μου
και διαλύεις τα σκοτάδια μου.

Ήλιος μου......! είναι το βλέμμα σου
όταν με κοιτάς κι εγώ λιώνω.....
Όταν τις νύχτες μου τις κάνεις φωτεινές.....
μα και τις μέρες μου πιο λαμπερές.

Ήλιος μου.........!
Υπάρχει πιο ήλιος από σένα ;
Ήλιος μου ! μάτια μου είσαι " ΕΣΥ "

Αθανασία Δαμπολιά

Τα δάκρυα (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Τα δάκρυα, είναι η καταιγίδα της ψυχής
που πέφτουν με ορμή στο ξέσπασμά της....
Κι αλίμονο, αν βρίσκεσαι με βάρκα μοναχή
σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα βαθιά της.

Τα δάκρυα, γίνονται ποτάμι ορμητικό
που σέρνει τα πάντα στο πέρασμά του.
Κι αλίμονο, αν βρίσκεσαι μέσα σ` αυτό....
πνιγμένος θα βρεθείς.... μες τη θωριά του.

Τα δάκρυα, είναι λόγια της ψυχής.
Μιλούν τα όσα...... δεν μπορούν τα χείλη.
Κι αν ξέρεις, να διαβάζεις τη ζωή
ζυγίζεις τη σιωπή.... μέσα στη δίνη.

Αθανασία Δαμπολιά

Σε είδα στον ύπνο μου (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Σε είδα στον ύπνο μου και άνθισα......!
Μου ξύπνησες, όλες μου τις αισθήσεις......!
Ένιωσα σκιρτήματα που λάτρεψα.!
Ένιωσα τους πόθους μας...να εκπληρώνονται.!
Γέμισα με εικόνες..... το μυαλό μου.!
Έγινες μιας βραδιάς...... ο " Βασιλιάς " μου.!
Έγινα " Βασίλισσα " στα όνειρά μου.........!
Ναι. Σε είδα στον ύπνο μου...... και άνθισα.!

Αθανασία Δαμπολιά