Γίνε το Ποίημά μου (της Χαρούλας Φράγκου)

Έλα...
Θα σε κεράσω μέλι
θα τρέξουμε σε διάσελα και λειμώνες
που θροϊζουν ρυάκια ζωής και 
κρύβονται στο χώμα των καιρών οι προκλήσεις
Έλα...
θα σε δροσίσω αγκαλιές
που μυρίζουν αλμύρα και 
τη γεύση του άχραντου θα γευτείς
Έλα...
Να περπατήσουμε μαζί στο κύμα
μέχρι τα πόδια μας να βγάλουν λέπια
και η άμμος να καθαρίσει
απ' τη λέρα της Γης...

Έλα... 
και δόσμου το βλέμμα να κοιτάξουμε 
τον ήλιο που βιάζεται να κρυφτεί
στην ουρανόκλιτη λιτανεία της νύχτας
και την αυγή καθώς ποζάρει ροδαλός
για τη φωτογραφία της μέρας
Έλα..,,,
Δεν θα πλήξεις μαζί μου
Απ' τη φροντίδα που θα κοινωνήσεις
Απ' το φιλί που θα παραδοθείς
Από το χάδι που θα σε λυτρώσει..

Θα σου μιλώ και θα σου γελώ
Θα σ' αγαπώ και θα σου τραγουδώ
Έλα και στο σκοτάδι μου 
Γίνε το ποίημά μου
Γίνε το ανέσπερο φως μου
μέχρι το τέλος του Κόσμου....

Χαρούλα Φράγκου 
από την Π/Σ   "ΗΔΙΑΛΓΟ ΑΓΓΙΓΜΑ"

.

ΜΙΚΡΕΣ ΣΥΝΗΘΕΙΕΣ (της Χαρούλας Φράγκου)

 

Κρέμασα στην πόρτα σου
ανθούς
Για να τους πάρεις 
μόλις γυρίσεις...

Μα απόρησα...
Ούτε ένα τηλεφώνημα..

Θυμάσαι,
πάντα η μητέρα έβαζε
στις κλειδαριές
μεγάλες κίτρινες
μαργαρίτες

Μικρές συνήθειες...

Κι' η σιδερένια μας αυλόπορτα
γλυκόσκαγε τρίζοντας
να μπεις...

Θέμα δουλειάς
θα πεις
Είχα βαρύ πρόγραμμα
σήμερα....

Ένα μάτσο ανθοί
΄Ενα μάτσο αγάπησης
Πόσο να κόστισαν?
 ( Μελίρρυτοι Λόγοι )

Χαρούλα Φράγκου

Το προφίλ της σιωπής (της Χαρούλας Φράγκου)

 

Θέλω να γυρίσω πίσω

στη σιωπή

μόνη με τις λέξεις

γλαυκόφτερα πουλιά

στους στίχους μου.....

Τ' άφησα ελεύθερα

σε πρωϊνά δροσέματα

ν' αφουγκραστούν

τα μελωδήματα των φύλλων

Πριν ξημερώσει

να΄σαι εκεί στο ξέφωτο

ν' ακροαστείς τους ήχους...

Η ώρα παίζει με τους πόθους μου....

κάλεσμα άφατης στιγμής

των αστεριών οι λάμψεις..

Και περιμένω...

Εσένα που πίστεψα και ασπάστηκα

Σκιάζεις τα μάτια

μια σχιστή γραμμή τα χείλη

Με άφησες μόνη

Στη μοίρα των Ποιητών

που είναι μόνοι

όταν δε θέλουν....

Χαρούλα Φράγκου

Από την ποιητική ανθολογία 

(Μελίρρυτοι Λόγοι) 

.

Βόλτα.... ανα-ψυχής (της Χαρούλας Φράγκου)

Με το λίγον ανανέωσα

την ψυχή μου σήμερα

Την έβγαλα απ’ τη νάρκη της απραξίας και

την ταξίδεψα έξω από μένα

Έβαλα μπρος τη μηχανή της φαντασίας,

σπίναρα και άνοιξα δρόμο

προς τη θάλασσα να πνίξω

τις  ανησυχίες της

Περπάτησα ανυπόδητη

στη σγουρή ακρογιαλιά

Ανάσανα μυρόβλητο απέραντο

Και επέτρεψα στον εαυτό μου

Την ατασθαλία της ευχαρίστησης....

Μια μικρή βόλτα

αντίδοτο της μελαγχολίας

μεγάλωσε την κάμαρη του σπιτιού

στερέωσε τα βήματα

που κινδύνευαν να χάσουν τα ίχνη τους

και.. έριξε περισσότερη ζάχαρη

στον καφέ της παρηγορίας

Δεν είναι λίγο να σαλεύεις

το ασάλευτο....

Σε κείνη τη δυσθυμία που παλεύεις

να γυρνάν αίφνης μπούμεραγκ

οι όποιες απαιτήσεις της..

Να αλιεύεις στίχους και 

να χαμογελάς ειρωνικά

στον covid δεκαεννιά

.

Η ελάχιστη ικανοποίηση

Έστω και με τη μάσκα της προφύλαξης

Είναι για μένα η μεγαλύτερη ηδονή....

Χαρούλα Φράγκου

  Από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή

"ΗΔΥΑΛΓΟ ΑΓΓΙΓΜΑ"

Ανέχεια ή Απουσία συγκομιδής... (της Χαρούλας Φράγκου)

Στο κατώφλι της αγωνίας

εκλιπαρεί η ανέχεια..

Φοράς γυαλιά...

Δεν βλέπεις..

Ή δεν ακούς το θόρυβο

των ευτελών που μετράει..

Κόκκος άμμου η καλοσύνη

σωριάζεται σαθρή

αντιστρόφως ανάλογη

στις προσδοκίες της ανάγκης..

Η επανάληψη της παλάμης

με την ελπίδα πολλαπλασιασμού

μετρά και ξαναμετρά 

αποστάσεις

επιμένοντας επιμελώς

στη συχνή απουσία 

του "συν"

της πολύκμητης συγκομιδής....

Χαρούλα Φράγκου

από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή

" Ηδύαλγο άγγιγμα"

Έρωτες μεθ' υπολήψεως (της Χαρούλας Φράγκου)

Στα αρχεία του νου

οι συναντήσεις με τον έρωτα

Στα φύλλα της καρδιάς

οι ακριβείς ημερομηνίες

Δίχως αμετροέπεια 

να μου συστήνονται άλλες

και άλλες πάλι φλύαρα

την παρουσία τους

ν' αποζητούν

Λησμονημένη καμιά

Κατ΄αλφαβητική σειρά

καταχωρημένες...

Άναρχες φωνίτσες του παρελθόντος

πειθήνια υποταγμένες

στην επικονίαση της Ποίησης

πια να ελπίζουν.....

Χαρούλα Φράγκου

από την ανέκδοτη ποιητική συλλογή

"Ηδύαλγο άγγιγμα"

ΡΕΚΒΙΕΜ (της Χαρούλας Φράγκου)

Με το πέταγμα της μέρας
σε συνάντησα
στην πορφυρή γραμμή
της Δύσης...
Έφευγες...
κλείνοντας την απρόβλεπτη
χαραμάδα ελπίδας,
στη σιωπή της επερχόμενης νύχτας.
Η επί ματαίω άφιξη των αστεριών
δεν φώτισε το σκοτάδι
που σκαρφάλωσε ανενόχλητο
στα ηλιοτρόπια,
τραγουδώντας το ρέκβιεμ
μιας χαμένης υπόσχεσης.....

 από την ποιητική ανθολογία
( ΜΕΛΙΡΡΥΤΟΙ ΛΟΓΓΟΙ)

Χαρούλα Φράγκου

Γλυκιά Ζωή (της Χαρούλας Φράγκου)

Εχόρεψεν ο ήλιος με τη δύση
και βάφτηκε ο κόσμος πορφυρός
Στα χρώματα σκιές θα ζωγραφίσει
ο πόθος μας ο πρώτος κι' ο στερνός
Εχόρεψεν ο ήλιος με τη δύση
και γλίστρησαν τα μάγια σιωπηλά..
Χλωμή μεσ' τη σελήνη θα ραγίσει
η πρώτη και η στερνή μας η χαρά

Γλυκιά ζωή γεννιέσαι κι' ανασαίνεις
μια στιγμή
Γλυκιά ζωή η αγάπη που θα'ρθει
γρήγορα φεύγει
Ξανθό αχνοφώς χαράζει η ελπίδα
στην ψυχή
Καράβι αργό στον κάμπο το γαλάζιο
ξεμακραίνει.....

Εχόρεψεν ο ήλιος με τη δύση
Του έρωτα ξεχάστηκε ο καημός
Γυμνή θα περπατήσει η υποψία
αν ήσουν δάκρυ, γέλιο ή λυγμός
Εχόρεψεν ο ήλιος με τη δύση
Σαλπάρησαν στα χείλη τα φιλιά
κι' η αγάπη ξεχασμένη πολιτεία
μαντήλι ταξιδιάρικο κουνά.....
.
Γλυκιά ζωή γεννιέσαι κι' ανασαίνεις
μια στιγμή
Γλυκιά ζωή η αγάπη θε ναρθεί
αν είναι νάρθει...
Ξανθό αχνοφώς χαράζει η ελπίδα
στην ψυχή
Καράβι αργό τη ρότα της την άφιλη
ν' αλλάξει.....

Χαρούλα Φράγκου

Από την ποιητική συλλογή Ασμάτων λέξεις

Το προφίλ της σιωπής (της Χαρούλας Φράγκου)

Όλα ξεμακραίνουν φεύγουν καθώς ψάχνω να σε βρω.
 Οι ελπίδες σκεπασμένες στην αχλύ του χρόνου  δεν αφήνουν περιθώρια..
Οι μαρτυρίες  για το απόλυτο/και μεγάλο που έζησα θα χαθούν χαμένες Ατλαντίδες...
Βαραίνει το κεφάλι στα χέρια και τα χείλη  άλεχτες σφραγίδες υπομονής ζουν το μεγαλείο της άρνησης και της σιωπής..
ΠΟΣΑ ήθελα να σου πω...
ΠΟΣΑ με κράτησαν μακρυά σου...
Όσο πλησίαζα τόσο έφευγες, όσο ξεμάκραινες τόσο ήμουν εκεί. Φυλάκισα τους θησαυρούς σε επτάκλειστες πύλες και τα δώρα μου τ' Άγια μείναν αδώρητα.
 Πέρασαν χειμώνες και άνοιξες ανεκπλήρωτες επιθυμίες βάψαν χλωμές τις αισθήσεις μου...
Ήταν μακρύς ο δρόμος της προσφοράς και τα σημάδια σου γενέθλια ρωγμή στην ψυχή μου. Τώρα θαρρώ πως οι αλήθειες δεν κρύβονται...
Οι δυνατές και μεγάλες στοιχειώνουν.
 Νάτες στους στίχους μου στο λιτό ποίημά μου..
 Λένε:
Οι ποιητές είναι Άγγελοι.
 Στους χαμένους Παράδεισους φωλιάζει ο Θεός που απόκαμαν να πιστεύουν.
 Βρίσκουν τη δύναμη να κτίζουν τους ναούς που συλήθηκαν.
Δεν είμαι ποιητής..
 Κοίτα στα μάτια μου την αλήθεια.

Χαρούλα Φράγκου

Από την ποιητική Ανθολογία "Μελίρρυτοι Λόγοι"