" Ψαλμού αντίλαλος" (της Μαρίας Δημοτακη)

 

Πέσαν οι μεντεσέδες
απ τα ξύλινα  κουφάρια
του παραθυριού.
Μα ένα  θαύμα,
κρατιέται γερά,
απ' τη μοναχική  καλημέρα
εκείνου του παιδιού,
που γλυκολαλούν τα χείλη του
λες και είναι ψαλμός.
Αντίλαλος που χάνεται
στα κύματα τ' αγέρα. 

Αφύσικη ετούτη η μοναξιά.
Μοιρολογεί,
τη χαμένη παιδικότητα.
Κι όμως,
εκείνο φαίνεται
να παίζει ανέμελο,
με κάτι κλαδιά από έλατο
και κάτι κουκουνάρια.

Αφύσικη και η πεθυμιά  
να ξαναγεννηθεί.
Να ξαναγεννηθεί, 
κάτω απ' τον ίδιο ουρανό.
Τον ουρανό τ' Αυγούστου.
Αχ, και να μύριζε λέει,
ξανά τη μάνα
και να 'κλεινε στις χούφτες του
όλες τις λειτουργιές της  Παναγιάς.

Αχ, και να θήλαζε λέει,
γλυκό κρασί 
και να 'ψελνε με δύναμη απαντοχής
εκείνον τον ψαλμό,
που ο αντίλαλός του
θα επέστρεφε
στα έγκατα της γης του.
Ν' άγιαζε τη μοναξιά 
να γέμιζε,
το ιερό ποτήρι της ψυχής του.

Αχ, και να γινόταν λέει, 
ν άφηνε ένα κλαδί από έλατο 
στο παραθύρι εκείνο. 
Μα  πέσαν οι μεντεσέδες
σε χρόνο ακατάλληλο
δίνοντας  ένα τελος,
ένα τέλος,
με γεύση από πρόσφορο.

Αχ, και να μύριζε λέει ξανά τη μάνα.
Αχ, και να'ταν,
να ξαναγεννηθούν μαζί 
έναν Αύγουστο.

Μαρία Δημοτακη

"Κεράκι ρεσώ" (της Μαρίας Δημοτακη)

 

Ήταν πρωί και 

είχα ξεχάσει πως κάποτε 

είχα γίνει θάλασσα για σένα

να μπορώ να σε πάω ταξίδια,

στεφανωμένα με ηλίου στέμματα.

Κι αν πάλι δεν ήθελες θυμάμαι,

στεκόμουν εκεί ατάραχα,

να μπορώ να σε ακούω,

να σε συντροφεύω πανσέληνα.

Είχα γίνει αέρας κάποτε για σένα.

Να μπορώ να αγκαλιάζω

αυθαίρετα την ψυχή σου,

τάχα μου τυχαία.

Μα το άρωμά της

γινόταν αέρας κι αυτό

και σ' έχανα,

γινόσουν αερικό,

κι όλο αγρίευε η πεθυμιά μου να σε πιώ.

Και γινόμουν ξαφνική βροχή 

για να μπορώ να κυλήσω,

να ποτίσω,

αυτό που αναρριχόταν

πάνω σε όλες τις αισθήσεις μου,

ένα αρωματικό κόκκινο αγιόκλημα, 

το σώμα σου.

Μα εσύ, έτρεχες σε υπόστεγα

και ομπρέλες δανεικές

και γω έπεφτα κάτω

σε τσιμέντο τραχύ, 

άνοστο και νεκρό.

Και έγινα κεράκι ρεσώ,

σε κηροπήγιο γυάλινο 

διακοσμητικό,

που μία νύχτα τ'άναψες

από περιέργεια να δεις,

θάμπωσε,

μαύρισε το γυαλί, 

και έλιωσα εκεί.

Όσο με ήθελες,

τόσο άντεξα,

τόσο έγινα.

Και έσπασα. 

Δεν ξανάγινα τίποτα πια.

   Μαρία Δημοτακη                

"Απρόσωπη ταυτότητα" (της Μαρίας Δημοτακη)

 

Επέμενα  να βρω αυτό το λίγο
σε τόπο αλύτρωτα ανώνυμο.
Επέμενα να βρω το ελάχιστό μου
σ' ένα αφηρημένο λεξιλόγιο 

μιας  ανεπίγραφης αλληλογραφίας.

Στις χιλιοπατημένες γόπες μ' έψαχνα.
Σ'αυτές που σβήνει ο κόσμος
στα κόκκινα φανάρια.
Και στεκόμουν και γω εκεί.
Μήπως μαζί με τις βέβηλες σκέψεις μου,
τα ψαθυρά ονειρά μου
βρισκόμουν στον καπνό
του τελευταίου τσιγάρου.

Στης απομόνωσης το αίσθημα μ' έβρισκα.
Τ'άφηνα να μιλήσει μ'αδύναμο σφυγμό 
λες και ο "εν δυνάμει ασθενής", εγώ, 

μπορούσα να αγαπήσω την απρόσωπη  ταυτότητά μου.

Στον ίσκιο του ξυπνητηριού ξαπόστασα,
μα αρχαγγελικός ασπασμός χτύπησε  στο τελευταίο λεπτό.

Εκεί στο τέλος πρόλαβα να με βρω...
Μέσα στους στίχους της δικής μου ζωής.
Και ήταν μια ποίηση ο δρόμος όλος.
Μια θλίψη ασαφής να ψάχνει ενα ξέφωτο ν'αφεθεί.

Και νιώθω ότι πρόλαβα να το βρω.
Πρόλαβα να με δω να ταξιδεύω
σε πόλεις πρωτοτάξιδες
κρατώντας στα γραπτά μου
ασυνόδευτες αποσκευές.
Και σκέφτομαι πως είχα  χρέος
να βρω τον παραλήπτη 
να  παραδώσω ακέραιες τις ελπίδες
στα λιμάνια που μου χαρίζονταν. 

Πρόλαβα να με δω
μέσα σε κόλλες λευκές 
σ' ένα φως αστείρευτο,
σ'ένα λίγο που μοίραζε αφθονία,
σ'ένα τόπο  μακραίωνα λυτρωτικό.
Πρόλαβα να με δω
μέσα από τα δικά σου  μάτια.
Ψυχή μου!

Μαρία Δημοτακη

 "Για κάθε ξέφωτο"

                       

"Νηνεμίας ναυαγοί ελπίδες " (της Μαρίας Δημοτακη)

Επιπλέει μια σανίδα σωτηρίας,

ο ίδιος μου ο Εαυτός

στήνει πάνω της ένα μικρό μποστάνι με την πάνλευκη γοητεία ενος νέου πρωινού.

Ξεμαλλιασμένες από της τρικυμίας

το θυμό 

νηνεμίας ναυαγοί οι ελπίδες 

κοιτούν  το 'ρημοκλήσι 

που προσκολλά ευχές,

προσευχές πάνω στα μαλλιά.

Κύματα δωρίζουν φωτίνια στην ακτή,

κοράλλια εμμέλειας  μεσολαβητές,

χρυσομιλούμενα στην Πίστη 

συθέμελα αποκαλύπτουν,

την πρόθεση αγγέλου να πετά 

πάνω απ' το ουράνιο δροσερό κάλεσμα.

Ωσότου αποδεχτώ τη γιορτή,

την ωδή στον Υπάρχων παράδεισο.

Βρεγμένο  χώμα που ελαφρά πατώ.

Οσφραίνομαι ολότελα την αύρα Του.

Γόνιμη η γη ανθίζει ελπίδες.

Εσύ, μόνο αγάπαμε.

Μαρία Δημοτακη                                

"Μόνο να Νιώθω το ρυθμό Σου." (της Μαρίας Δημοτακη)

 

Φωταγώγησε η ψυχή μου,

το σκηνικό του Έρωτα μας,

χτες,

σαν  έσταζε   ολονυχτίς,

ιδρώτας  πόθου,

εκεί,

στις κόκκινες  γραμμές

ορίων της ζωής μου.

Ραβασάκια μεθυσμένα 

από αρωματικό ροζέ  κρασί.

Χυμένο και αυτό,

παραδομένο,

στο πρόσφορο έδαφος

των αισθήσεων μου.

Ασύντακτες γραμματοσειρές,

σαν άγγελοι σε πλανητική  παράταξη, 

που  ξεκολλάν τα φτερά τους

απ' το βρεγμένο χώμα.

Έμεινα να κοιτώ

την αθόρυβη ομορφιά,

στο αναπέταγμά τους. 

Μια Ερινύα φεύγει, μαζί με τη  νυχτιά,

αφού πρώτα, 

ρίχνει στον κλήδονα 

τα κεριά που κράταγε χρόνια.

Αυτά που δεν άναψε ποτέ...

Ανέλπιστη πραγμάτωση,

το χρώμα που πήρε ο ουρανός,

η διάθεση του ήλιου,

να ανατείλει υπέρλαμπρα

το ξεψύχισμα του δράματος.

Γέμισε ψυχή, το γαριασμένο σκαρί μου,

γέμισαν ψυχή ,τα μάτια μου.

Και εδώ,

στην πλάνη της  ονειροπαγίδας

ακούω  τον  τριγμό της κλειδωνιάς...

"Μόνο να Νιώθω το  ρυθμό σου",

μου αρκεί, 

να πετάξω το άβολο ρούχο 

της φτώχιας στον Έρωτα.

                Μαρία Δημοτακη

"Το ποίημα μου αυτό,φωταγώγησε  το ταξίδι στο διεθνή διαγωνισμό "Νίκος Καζαντζάκης".

             

Χαμογέλα μου (της Μαρίας Δημοτακη)

Μου χαμογελάς
και απλώνεται μπροστά μου
μία ανοιχτή θάλασσα χαράς,
που τα μάτια
δε χορταίνουν το άπειρο.

Γίνεται η στιγμή  μαγική.
Άκου την νεράιδα!
Υμνεί τον ήχο του γέλιου σου.
Νότα που  αντηχεί στη ροή του ποταμού.
Ρέει άφθονο, και γω μαζί.

Δες! Γράφει σε περγαμηνή,
τους όρκους της αγάπης μας.
Και εσύ  άγγελέ μου, δίπλα της
φυλάς σταυρό,στην καρδιά μου.

Βρέχει.
Μα αυτή τη φορά, μου χαμογελάς!
Η βροχή, ξεπλένει τους θορύβους
απ'το πουθενά μου.
Και γω αντιλαμβάνομαι τόσο μικρή την απόσταση,
από τη γη,
έως ετούτο, το ευλογημένο σύννεφο.

Μου χαμογελάς και χάνομαι
στον Ουρανό του κόσμου
που αισθάνεται για πρώτη φορά,
το ελάχιστο της απεραντοσύνης του.

Μα δες!
Τα άγρια  άλογα σπάνε τους φράχτες. Κατακτάς το χαμόγελό σου.

                    Αν είναι να χαθώ,
         ας χαθώ στο χαμόγελό σου.
                     Χαμογέλα μου.

                       
  Μαρία Δημοτακη
                         

Άτιτλο (της Μαρίας Δημοτακη)

Κι αν η καρδιά παρανοεί στο εδώ σου, ανίσχυρη εξανεμίζεται στην απουσία σου...

Κι αν απλόχερα, μου συστήνονται τα σαγαπώ σου...ξένη ακροπατώ, μην ακουστώ και ταράξω  την λίμνη των ονείρων σου...
Παραμονεύω στην άκρη των χειλιών σου...μια λέξη σου,
και ακόμα μια,
να παρασύρουν μαζί, τα ανείπωτα, κιτρινισμένα θέλω της ζωής μου...

Κι αν πλαταίνουν τα φτερά σου,
τρυφερή αγκαλιά να γευτώ,
 ξεγλιστρώ απο τις χαραμάδες των πεθυμιών σου, απο τους χτυπους της καρδιάς σου, μην τυχον και εθιστώ...
Ξένη ακροκοιτώ, στην ακρη της στιγμής σου, ενα βλέμμα σου αφοπλιστικό, ανήμπορη πια να αρνηθώ, το ιερό τώρα του παρορμητισμού σου...

Κι αν παραμένω στην σιωπή,
άυλη παρουσία η ψυχή,
 ανεπαίσθητα διεκδικεί την ανατολή των ματιών σου, την νιόφερτη μυρωδιά των νιώθων σου...
Καθώς τα χρώματα υπερτερούν, ευωδίες κλειδώνω στην καρδια μου...
Ειναι που άνθισε η μυγδαλιά,
που ευδοκίμησε η γαρδένια της ψυχής μου...
 Σύννεφα, σκέψεις χλωμές, οικειοθελώς αποχωρούν... δεν ταιριάζουν στο όνειρο...
Κοίτα το!
Χρυσίζει  στον ουρανό...
Ψυχή μου...

Μαρία Δημοτακη