Τους περίμενα (της Ελένης Ταϊφυριανού)

 

Τους περίμενα...

Καιρό τώρα τους περίμενα.

Αργούσαν πολύ αλλά εγώ περίμενα.

Και οι εποχές διαδέχονταν η μία την άλλη.

Και οι βροχές φέρναν ήλιο.

Κι ο ήλιος τον άνεμο.

Κι εγώ περίμενα.

Και γέμιζα τα σιωπηλά μου δώματα,

πόντο-πόντο με λέξεις,

με άηχες κραυγές,

με ηχηρές σιωπές,

με άναρχες σημασίες...

Μα αργούσαν πολύ να έρθουν.

Δεν ξέρω γιατί;

Ένιωθα πώς με τιμωρούσαν,

πώς μ' εκδικούνταν κατά κάποιο τρόπο.

Γιατί δεν τους κάλεσα να έρθουν;

Γιατί δεν τους παρακάλεσα να έρθουν;

Μα εγώ δεν θέλησα ποτέ

να τους φέρω σε δύσκολη θέση

Δεν έμαθα ποτέ να ζητάω χαρές

Δεν έκανα ποτέ παζάρια

Πόσο κάνει;

Εγώ τόσα δίνω...

Για μένα είναι αυτονόητο

πως αν μου χτυπήσουν την πόρτα

Θ' ανοίξω με χαμόγελο και θα πω...

Περάστε...

Σας περίμενα!

Ελένη Ταϊφυριανού

Οι αποσκευές (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Ανοιχτή η βαλίτσα στο κρεβάτι,
κι εγώ στη μέση της κάμαρης
κοιτάζω γύρω μου...

Σκέφτομαι τι να βάλω μέσα;
Τι είναι δικό μου;
Τι μου ανήκει;
Τι να αφήσω πίσω;

Άραγε απ' ό,τι αφήσω πίσω
τι θα μου λείψει πιο πολύ;
Σίγουρα θα αφήσω τη συνήθεια
και τα δάκρυα,
ναι... και αυτά θα τα αφήσω πίσω

Κάπου σε κάποιο συρτάρι
έχω κλειδώσει το χαμόγελό μου
να το βρω και να το βάλω στη βαλίτσα

Την αυτοπεποίθηση,
την αποφασιστικότητα,
που τις έχω βάλει;
Αχ, θα γίνει το δωμάτιο άνω-κάτω
για να τις βρω...
Τι με νοιάζει;
Τώρα που ήρθε η στιγμή να φύγω
ας γίνουν όλα άνω κάτω...
Έτσι κι αλλιώς τόσα χρόνια
όλα άνω-κάτω ήταν
μόνο εγώ τα έβλεπα στρωτά...

Αδειάζω ντουλάπες
αναποδογυρίζω συρτάρια
ξεκλειδώνω μπαούλα
Χάσκουν σαν ανοιχτά στόματα
γεμάτα απορία...

Τραβάω το τελευταίο συρτάρι,
επιτέλους τα βρήκα,
με κοιτάζουν με ελπίδα
Παίρνω την αποφασιστικότητα
και την φοράω κατάσαρκα
τυλίγω στο λαιμό μου την αυτοπεποίθηση,
και μετά παίρνω το χαμόγελό μου
και το κουμπώνω στα χείλη..

Στον πάτο του συρταριού
βρίσκω τα ξεχασμένα μου στιχάκια
τα παίρνω στην αγκαλιά μου
και βουρκώνω,
όχι... όχι δάκρυα είπαμε...
Με την άκρη της αποφασιστικότητας
τα σκουπίζω...

Κλείνω τη βαλίτσα
και την αφήνω πάνω στο κρεβάτι
δεν μου χρειάζεται τίποτα άλλο,
τις αποσκευές μου
τις έχω πάνω μου
τις φοράω τις έχω αγκαλιά...
Κάνω ένα βήμα,
και ανοίγω την εξώπορτα...

Ελένη Ταϊφυριανού

Φοβού (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Ξαναγυρίζω στις μέσα μου σιωπές

στις τόσο οικείες και δικές μου σκέψεις

σαν προσευχές μυστικιστικές

σαν λυτρωτικά χάδια

και ψάχνω να βρω το υγιές μου κομμάτι

για να κρατηθώ...

Σ' αυτές τις σιωπές

που δεν μιλούν

δεν φωνασκούν

μα όλα τα καταλαβαίνουν...

Να κάτσω πάνω στου νου μου το τρίποδο...

Να μασήσω τα φύλλα της λογικής...

Να πω τους χρησμούς μου στην καρδιά...

"Φοβού τις γλώσσες τις διχαλωτές

Φοβού τους διπρόσωπους Ιανούς

Φοβού τα φίλια βλέμματα και λόγια

Φοβού τα καλέσματα των σειρήνων"

Σταυρώνω τα χέρια μου στο στήθος...

"Μην πλησιάζεις άλλο"

Τη γλώσσα της απόστασης

να κρατώ με το σώμα καλά γνωρίζω

Κι αν γύρω μου μαίνονται φωτιές

ξέρεις πως δεν φοβάμαι

Μονάχη μες τον πύρινο κλοιό μου χορεύω

και μοναχή μου τον εαυτό μου τον κεντρίζω...

" Φοβού τους σκορπιούς"

Ελένη Ταϊφυριανου

Τα γράμματα που δεν έλαβες...(της Ελένης Ταιφυριανου)

Τα γράμματα που σου έγραφα

τις κρύες νύχτες του χειμώνα

Πουλιά που τα παρέσυρε η καταιγίδα

και χάσανε το δρόμο τους.

Κι έτσι δεν έμαθες ποτέ

πως έθαψα το όνειρό μου

στην ρίζα της ιτιάς στην αυλή μας...

Από τότε η κλαίουσα χλώμιασε.

Τα φύλλα της χάσανε το χρώμα τους

τρεμουλιάζει συνεχώς

και στο πιο ανεπαίσθητο αεράκι...

Τούτος ο Απρίλης

δεν πέρασε φέτος από δίπλα της.

Και κείνα τα αγριοπερίστερα

που κάθε χρόνο φτιάχνανε

τη φωλιά τους στα κλαδιά της,

δεν φάνηκαν ακόμα...

Ελένη Ταϊφυριανου

Νοτιάς...(της Ελένης Ταϊφυριανου)

 

Απλώθηκαν οι μέρες μας

στα δακρυσμένα σχοινιά της σιωπής.

Μούσκεψαν τα εσώψυχά τους

στην υγρασία των σταματημένων ρολογιών.

Τρίζουν πονεμένες οι αρθρώσεις τους

στα βρεγμένα μανταλάκια του χρόνου.

Στάζουν οι δροσοσταλίδες

από τα μάτια των φύλλων.

Κουράστηκαν οι μνήμες να γυρίζουν

στην αρένα της θύμησης.

Λαβώθηκαν βαριά στις μονομαχίες των καιρών.

Πολλές οι απώλειες

ρίξαν μεγάλο θανατικό τριγύρω.

Αναβάλει η χαρά ολοένα τον ερχομό της.

Άσε, λέει στην πλήξη, πάω αργότερα,

κι αργότερα...κι αργότερα...

μέχρι που στο τέλος το ξεχνάει...

Γύρισε ο καιρός νοτιάς,

έβγαλε πάλι υγρασία.

Αργούν πολύ

να στεγνώσουν οι μέρες μας

έτσι όπως κρέμονται

στα μανταλάκια του χρόνου...

Ελένη Ταϊφυριανου

Θυμήσου...(της Ελένης Ταϊφυριανου)

 

Λυπάμαι

Μα δεν μπορώ να μη θυμάμαι

πώς έσπασα σαν κύμα στην ακτή σου,

τόσες φορές σου έλεγα αφήσου

είναι ένα πυροτέχνημα η ζωή σου...

Θυμήσου

τις ώρες που μου έλεγες κρατήσου,

και 'γώ σου φώναζα σκορπίσου,

σαν άνεμος  ας χαθώ μαζί σου...

Θυμήσου

δεν πρόλαβα να πω πόσο λυπάμαι,

δεν είσαι τόσο δυνατός φοβάμαι,

δεν είχες τα φτερά για να πετάξεις

ούτε τη δύναμη για να με φτάσεις...

Μόνο θυμήσου

πώς ήμουν ένα κύμα στην ακτή σου,

ένα πυροτέχνημα μες στη ζωή σου,

που αγάπησες για λίγο μία στιγμή

και χάθηκε μαζί με την αυγή...

Ελένη Ταϊφυριανου

Αγωνία...(της Ελένης Ταϊφυριανου)

Κι είναι κι αυτές οι πεταλούδες
που άρχισαν πάλι
να φτερουγίζουν στο στομάχι...
Κι είναι κι αυτό το κάψιμο
που άρχισε πάλι
να ενοχλεί τις άκρες των ματιών...
Κι αυτές οι νύχτες
που ξαφνικά γίναν ατελείωτες
μ' αυτά τα όνειρα τα ανεξήγητα
που τα βλέπεις
νομίζοντας πως έχεις ανοιχτά τα μάτια...
Κι αυτή η σκιά
μαύρη κι απειλητική
που πλακώνει το στήθος σου
και σε κάνει να πετιέσαι έντρομη πάνω
σφουγγίζοντας ένα παγωμένο
ιδρώτα στο μέτωπο...
Κι όλο να προσπαθείς να τρέξεις
να ξεφύγεις
κι όλο στο ίδιο σημείο να βρίσκεσαι,
ενώ η αγωνία ανεβαίνει κατακόρυφα
καθώς συλλογίζεσαι,
τώρα...να...θα με πιάσουν...
Τι;... ποιός;...δεν ξέρεις...
Αυτό που ξέρεις είναι ότι
προσπαθείς να ξεφύγεις...
Από τι;... από ποιον;...
Από σένα;... από μένα;... από μας;...
Από τι;... Από τι;...

Ελένη Ταϊφυριανου

Άνιση μάχη...(της Ελένης Ταιφυριανου)

Σκόνη, θρύψαλα και κομμάτια
πεταμένα μες το δρόμο
Σ' ένα παιχνίδι κομμένο και ραμμένο για έναν
βγάλαμε και οι δυό
τους άσσους από τα μανίκια...

Ο δικός σου άσσος
ένα κατάμαυρο σπαθί...
Ο δικός μου άσσος
μιά κατακόκκινη κούπα
ξέχειλη ως απάνω
με τα δάκρυα της καρδιάς...

Και τώρα που κατάλαβες
πως πίσω από το χαμόγελό μου
κρύβεται ένα τρομαγμένο παιδί
μη με μαρτυρήσεις...
Γιατί έτσι με οδηγείς στον πόλεμο
χωρίς όπλα και πανοπλία...

Και έτσι αυτή η άνιση μάχη
θα έχει δύο θύματα
Εμένα που πολέμησα... άοπλη
Κι εσένα που σκότωσες μία...άοπλη

Ελένη Ταϊφυριανου

Οι παιώνιες (της Ελένης Ταιφυριανου)

Δεν έχω χρόνο για αλλά όνειρα...
Τώρα πια κάθε πρωί
βρίσκω κι από ένα νεκρό μπροστά στην πόρτα μου.
Ούτε να τα κλάψω δεν βρίσκω το κουράγιο...

Γι' αυτό σου λέω
δεν έχω χρόνο για άλλα όνειρα...

Τους νεκρούς μου τους έθαψα όλους
Καθ' ένας φεύγοντας πήρε μαζί του κι από ένα όνειρο...
Κι όσα περίσσεψαν
απογοητευμένοι αυτόχειρες
σωριάζονται κάθε χάραμα στα σκαλιά μου...

Κι έτσι, όπως σκουπίζω κάθε πρωί
τις άδειες μου λέξεις
μαζεύω και τις σωρούς των ονείρων μου,
ανοίγω ένα λάκκο στην αυλή και τις θάβω...

Γέμισε λάκκους η αυλή μου...

Τι περίεργο...
Πάνω από κάθε λάκκο
φύτρωσε και μία παιώνια...
Τι ειρωνεία σκέφτομαι ποτίζοντας τες...

Τα νεκρά μου όνειρα
γίναν λίπασμα
για τις ζωντανές μου παιώνιες...

Ελένη Ταϊφυριανου

Το παγκάκι (της Ελένης Ταϊφυριανου)

Σε κρύα αίθουσα ενός θλιβερού σταθμού
σε απρόσωπο ταμείο,
εισιτήριο κόβω χωρίς επιστροφή.
Κάθομαι στο μοναχικό παγκάκι
και κουβεντιάζοντας μαζί του
χαράζω με την άκρη του κλειδιού σου
τα αρχικά σου πάνω του.
Ύστερα πετάω το κλειδί...
Τι περίεργο... το παγκάκι δακρύζει
και το χέρι μου στάζει αίμα...
Κάποιοι συνταξιδιώτες
σμίγουν τα φρύδια θυμωμένοι
και τεντώνοντας το δάχτυλο
με δείχνουν και λένε...
Αυτή είναι...
Αυτή δολοφόνησε το παγκάκι...
Ιδού τα χέρια της στάζουν αίμα...
Ιδού... πάνω στο παγκάκι
ξεψυχά ο έρωτας...
Αυτή είναι...
Συλλάβετε την....

Ελένη Ταϊφυριανου

Στιγμές (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Στιγμές,
με σκουριασμένα όνειρα σκαλωμένα
στο φεγγίτη της ψυχής μου. Στιγμές,
σε παρελθόντα χρόνο με μαύρο νυφικό ντυμένη
και γύρω να στενάζουνε τ' αγέννητα παιδιά μου. Στιγμές,
που μοίρασα ψυχούλα
και ζητιάνεψα ψίχουλα από μουχλιασμένες υποσχέσεις. Στιγμές,
που θυμήθηκα πόσο ωραία ήταν τα μάτια μας
σε 'κεινα τα χρόνια της αθωότητας. Στιγμές,
αιχμάλωτες πάνω σε χαρτιά πότε χρωματιστά πότε ασπρόμαυρα. Στιγμές,
που πήραν το χαμόγελο της νιότης κι απομακρύνθηκαν με γοργό βήμα. Στιγμές,
που θέλω να κλάψω πολύ και να στάξω πηχτό μαύρο δάκρυ στης μοίρας τη σελίδα. Στιγμές, που θέλω να φύγω μακριά να με χάσω να μη με βρίσκω πουθενά. Στιγμές,
που με πήραν οι άλλοι από το χέρι και πάνω στα βήματά τους με έβαλαν κι έγινα κάποια στιγμή... άλλη, έτσι που αναρωτήθηκα ποια είμαι εγώ...και ποιοι οι άλλοι. Στιγμές... στιγμές... Και 'συ με ρωτάς αν γίνονται θαύματα κι αν αντέχει η καρδιά σ' άλλα τραύματα... Μέσα απ'τα λόγια τα κρυμμένα μόλις μου άνοιξες κι εσύ... ακόμα ένα.... Ελένη Ταϊφυριανού

Υπό τους ήχους της βροχής (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Στην πλάτη μου χτυπάει μια βροχή
χρόνια μονότονη χρόνια θλιμμένη,
κι η σκέψη μου και πάλι μεθυσμένη
από το κόκκινο κρασί
τρεκλίζει γύρω μου αλαφιασμένη.

Ξέχειλο το ποτήρι μου
το ήπια πάλι άσπρο πάτο,
μία τελευταία σταγόνα
στο χώμα σπονδή την αδειάζω
κι ύστερα το ποτήρι κομματιάζω...

Θεούς και δαίμονες
στον τοίχο στήνω
και με άσφαιρα γιατί
κάτω σωριάζω,
βαριά βλέφαρα τα κατεβάζω...

Της ζωής μου κομμένο το φρένο
κι άλλο δεν περιμένω τρένο
για μένα γυρισμό δεν έχει
κουράστηκε η καρδιά ν' αντέχει
να γείρει θέλει να κοιμηθεί
σαν σταματήσει η βροχή...

Ταϊφυριανού Ελένη

www.Paradise.gr (της Ελένης Ταϊφυριανού)

www.Paradise.gr
Έτσι έγραφε η κάρτα που έπεσε στα χέρια μου.
Τι έχω να χάσω σκέφτηκα πονηρά...για να δούμε λοιπόν.
Θεούλη καλησπέρα... Εδώ Ελένη!
Και μη με ρωτήσεις ποια Ελένη;
Γιατί είμαι σίγουρη ότι με ξέρεις.
Όχι όχι δεν είμαι της επαρχίας και της Αθήνας κοιμωμένη...
Όχι θεούλη μου ούτε η Φουρέιρα είμαι.
Καλά δεν σε είχα και για τόσο χωρατατζή.
Σού μοιάζω εγώ για Φουρέιρα;
Αυτή είναι κοντή!
Τέλος πάντων...
Καλησπέρα σου είπα, αλλά δεν ξέρω αν με τον παράδεισο έχουμε την ίδια ώρα, γι’ αυτό συμπάθα με.
Ούτε και γνωρίζω σε ποιο σύμπαν βρίσκεσαι
έτσι είπα να σου στείλω ένα μήνυμα...
μιας και τώρα στη νέα εποχή πραγμάτων η ηλεκτρονική επικοινωνία είναι εύκολη.
Σκέφτηκα γιατί όχι;
Μπορεί να έχει φτάσει μέχρι εκεί...
Κι άμα έχεις και καλό wi-fi όλα γίνονται...
Φαντάζομαι τόση ώρα που φλυαρώ θα έχεις καταλάβει επιτέλους ποια Ελένη είμαι;
Τσουκ;
Α...Θεούλη μου θα σε μαλώσω...
Μα τι λέω η ανόητη;
Πώς να μαλώσεις κάποιον που δεν σε ξέρει.
Δεν πειράζει θεούλη μου,
Ούτε κι εμείς σε ξέρουμε πια...
Έχουμε χαθεί σε παράλληλα σύμπαντα.
Τα δύο ημισφαίρια διαιρέθηκαν σε πολλά κομμάτια
Και οι τροπικοί σου καταστρέφονται...
Μα τι σου λέω;
Είμαι σίγουρη ότι τα ξέρεις όλα αυτά.
Απλά δεν μπορώ να διανοηθώ ότι δεν σου καίγεται καρφί
που κάπου στον κόσμο βουλιάζουν επίτηδες μία βάρκα και πνίγονται κάποιες δεκάδες αθώοι...
Πως κάπου στον κόσμο σκάει μία βόμβα και σκοτώνονται κάποιες δεκάδες αθώοι...
Πως κάπου στον κόσμο ξεσπάει ένας πόλεμος και εκεί να δεις θεούλη μου πόσες χιλιάδες αθώοι σκοτώνονται...
και κάπου στον κόσμο σε μερικά χρηματιστήρια μερικοί θησαυρίζουν και εκατομμύρια πεινάνε...
Αλλά τι σου λέω τώρα.
Είμαι σίγουρη ότι τα ξέρεις όλα αυτά.
Μας έφτιαξες κατ' εικόνα και ομοίωση.
Αλλά εμείς την ομοίωση σκατά την έχουμε κάνει...σχώρα με Θεέ μου...
Αλλά έβαλες και εσύ λίγο το χεράκι σου!
Από την αρχή είδες τι σκατό πράγμα έφτιαξες... σχώρα με και πάλι...
άνοιξες την πόρτα του παραδείσου και έξω από δω είπες.
Τώρα βγάλτε τα πέρα μόνοι σας.
Ελπίζω να με θυμήθηκες τώρα θεούλη.
Πάλι τσουκ;
Καλά τι σόι διεύθυνση είναι αυτή που στέλνω το μήνυμα;
Και ποιος διάολος είσαι εσύ που γελάς έτσι;
ε;

Ελένη Ταϊφυριανού

ΘΥΜΑΣΑΙ (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες τις ασέληνες
Στου πρώτου ερωτά μας τα νυχτέρια;
Πώς ζωγραφίζαν οι ανάσες μας
Ανάκατα πάνω στα σώματα,
Γλυκά γαλάζια καλοκαίρια...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες των μεγάλων κεραυνών
Που άστραφτε απο θυμό ο ουρανός;
Πως λάμπανε τα μάτια μας
Στου έρωτα την ευλογία,
'Κείνει την ώρα των κρυμμένων στεναγμών...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες που γελούσαμε
Και γέμιζε η κάμαρα γάργαρες ευωδίες;
Στα φύλλα πάνω της καρδιάς
Γράφαμε προσωπικές αφιερώσεις,
Συνθέτοντας του γέλιου μελωδίες...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Ας έτρεξε το δάκρυ μας νερό
Μέσα στης νιότης μας τ' αυλάκι.
Ας ζωγράφισε η πείρα χαρακιές
Πάνω στην καρδιά και το δέρμα...

Ξέρω πως κάπου εκεί στο βάθος...εαυτέ μου...
Έχεις κρυμμένα εκείνα τα όνειρα,
Και περιμένεις ένα άλικο χάραμα
Για να τα λεφτερώσεις...


Ελένη Ταϊφυριανού

Επικήδειο (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Περασμένες δώδεκα ξεψύχησε ο μεγάλος έρωτας.
Ηταν πολύ μεγάλος είχε ξεπεράσει 
το όριο θνησιμότητας προ πολλού.
Τελευταία δεν αισθανόταν και πολύ καλά,
Κάτι η πίεση, κάτι το ζάγχαρο,
Ενα ουρικό οξύ ανεβασμένο,
η χοληστερίνη και τα τριγλυκερίδια να κάνουν πάρτι...
Αλλά αυτό που τον πλήγωσε πιότερο ήταν ο προστάτης...
Δεν τον προστάτεψε καθόλου...
Και τώρα;
Πού θα βρούμε θεά Αφροδίτη να γεννήσει έναν καινούργιο έρωτα;

Ελένη Ταϊφυριανού

Τρι-Λογία Ψυχής

Τίτλος: ΤΡΙ-ΛΟΓΙΑ ΨΥΧΗΣ

Συγγραφείς: Ελένη Ταϊφυριανού 

                    Σοφία Τανακίδου

                    Χρήστος Παπαχρυσάφης

Είδος: Ποιητική Συλλογή
Εκδόσεις: Αυτοέκδοση
Έτος Έκδοσης: Οκτώβριος 2018
Σελίδες: 206
Σχήμα: 15.24 Χ 22.86
ISBN: 978-1727897326

Τρεις φωνές.
Τρεις ψυχές.

Επειδή η ποίηση πρέπει να μοιράζεται απλόχερα στο βιβλίο αυτό υπάρχουν 135 ποιήματα βγαλμένα μέσα από τις ψυχές μας. Ποιήματα που θέλουμε να αγγίξουν τις δικές σας ψυχές.


* Το βιβλίο πωλείται από τους συγγραφείς καθώς και μέσω της Amazon από ΕΔΩ

Μες από τα χρόνια (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Πέρασα μες από τα χρόνια
σαν ξυπόλητο παιδί,
κλωτσώντας τα χαλίκια στο δρόμο
και πληγώνοντας τα δάχτυλα,
πατώντας πάνω
στα σπασμένα γυαλιά της νιότης
ματώνοντας τα πέλματα,
λαβώθηκαν τα γόνατα
στις γονυκλισίες του πόνου,
μούσκεψε το μαξιλάρι
με δάκρυ και ιδρώτα αλμυρό,
κι εκείνο το φώς στα μάτια
όσο πάει και λιγοστεύει...

Πέρασα μες από τα χρόνια
σαν ξεχασμένη άνοιξη,
Ψάχνοντας απελπισμένα έναν κήπο
να τον στολίσω
με χρώματα κι αρώματα,
σαν αδέσποτο βέλος
ψάχνοντας καρδιά να καρφωθεί,
Κι αφού δεν βρήκα άλλη
καρφώθηκα στη δική μου...

Κι από τότε γυρίζω αιμορραγώντας
ψαχνοντας λευκές ανεμώνες
να τις βάψω κόκκινες,
και δύο χέρια σπλαχνικά
να αποθέσω το τραύμα μου...


Ελένη Ταϊφυριανού

Ήταν Αύγουστος... τότε...(της Ελένης Ταϊφυριανού)

Ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι
και μια άδεια παραλία...
Βρεγμένη η άμμος απ'τη νυχτερινή υγρασία...
Γονάτισα κι άφησα την κραυγή μου
να φτάσει απέναντι,
εκεί στον υποτιθέμενο όγκο του Αγίου όρους...
Εκεί...στο περίπου του Θεού...
Δυό αστραπές ξιφομάχισαν στη νύχτα
λες και χάραξαν πυρακτωμένα
στην καρδιά μου τα ξίφη τους...
Αναφυλλητά πνιχτά...
Κλάμα θυμωμένο...
Οι χούφτες γεμίζουν άμμο
και αδειάζουν με λύσσα στη θάλασσα,
λες και μου φταίει αυτή
για τον πυρετό που καίει στο κορμί σου,
για την αρχή του τέλους που ξεκίνησε...
Το κινητό χτυπάει συνέχεια...με ψάχνουν...
Δεν θέλω να μιλήσω σε κανέναν...
Σε λίγη ώρα... βήματα δίπλα μου,
η κολλητή μου ήξερε που θα με βρει...
Δεν μιλάει... κάθεται δίπλα μου
πάνω στην υγρή άμμο...
Δεν μιλάει...κι όμως όλα τα λέει,
Ανάβει τσιγάρο και μου το δίνει...
Ήχος υγρού που ρέει σε ποτήρι...
— Πιες μου λέει...
— Ξέρεις ότι δεν μου αρέσει το ουίσκι...
— Πιες...μου ξαναλέει σιγά...
Δεν κατάλαβα πως άδειασα το ποτήρι,
πως ήπια το δεύτερο...το τρίτο...
Κι είναι το μόνο που πίνω από τότε...
Μόνο που κάθε φορά
ακουμπάω το ποτήρι στα χείλη,
θυμάμαι τον λόγο που το δοκίμασα,
κι εκείνες οι αστραπές
που χάραξαν πυρακτωμένα στην καρδιά μου
ξαναματώνουν και πονάνε...
Κι ήταν Αύγουστος...
Ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι...
Τότε που ξεκίνησε η αρχή του τέλους...
Το πρωί σε πήρα και φύγαμε...


Ελένη Ταϊφυριανού

Θυμάσαι (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες τις ασέληνες
Στου πρώτου ερωτά μας τα νυχτέρια;
Πως ζωγραφίζαν οι ανάσες μας
Ανάκατα πάνω στα σώματα,
Γλυκά γαλάζια καλοκαίρια...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες των μεγάλων κεραυνών
Που άστραφτε απο θυμό ο ουρανός;
Πως λάμπανε τα μάτια μας
Στου έρωτα την ευλογία,
'Κείνη την ώρα των κρυμένων στεναγμών...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Τις νύχτες που γελούσαμε
Και γέμιζε η κάμαρα γάργαρες ευωδίες;
Στα φύλλα πάνω της καρδιάς
Γράφαμε προσωπικές αφιερώσεις,
Συνθέτοντας του γέλιου μελωδίες...

Θυμάσαι εαυτέ μου;
Ας έτρεξε το δάκρυ μας νερό
Μέσα στης νιότης μας τ' αυλάκι.
Ας ζωγράφισε η πείρα χαρακιές
Πάνω στην καρδιά και το δέρμα...

Ξέρω πως κάπου εκει στο βάθος...εαυτε μου...
Εχεις κρυμένα εκείνα τα όνειρα,
Και περιμένεις ένα άλικο χάραμα
Για να τα λεφτερώσεις...

 Ελένη Ταϊφυριανού.

Ένα ρεσάλτο στο όνειρο (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Τα όνειρα μου σκαρφαλωμένα
στης αγρύπνιας μου το δέντρο,
μετράω τα φύλλα του
προσμένοντας να έρθουν
να φωλιάσουν στα γερτά ματόκλαδα...
Τους τάζω υπακοή και πλήρη ελευθερία..
Το σώμα μου καράβι, για τα ταξίδια τους
στο απέραντο της φαντασίας...
Κωπηλάτες, οι λέξεις μου οι άναρχες...
Εκεί ψηλά κρεμασμένο στο κατάρτι,
ανεμίζει το μπαϊράκι της ελπίδας μου...
Η σελήνη γέμισε τον κύκλο της
και μας δείχνει ασημένιο δρόμο...
Τριγύρω μου απλώνουν τα πανιά
όμορφοι ναύτες μου, αστέρια...
Σου παραδόθηκα όνειρο μου,
έλα σαν κουρσάρος
και κάνε ρεσάλτο στο καράβι μου...
Δεν θα σου αντισταθώ άλλο,
Κυρίευσε με.....


Ελένη Ταϊφυριανού