Με τις οθόνες
χάσαμε την ιστορία μας.
Tα γράμματα που σου 'γραφα
και μου 'γραφες
το σκύψιμο πάνω στην κάθε λέξη
- γλυκιά αιχμαλωσία -
ο χρόνος πώς ασήμωνε το νόημα
μες στην αναμονή,
πόσες φορές κρατούσα πάνω στο στήθος
το χαρτί και το φιλούσα,
το έκανα γεύση αρεστή
μυστήριο ν ανιχνεύω τη διάθεση.
Και είχε αξία η κάθε μας φορά
ως την επόμενη
γιατί βαδίζαμε γεμάτοι προσμονή
την ιστορία μας.
Ενός λεπτού σιγή
κράτησαν οι επίσημες στιγμές μιας ιστορίας,
καθώς περνούσε άδοξος έρωτας,
χωρίς κτερίσματα.
Στα μάτια των περαστικών
ένευε η συγκατάβαση,
ολίγην τι παρηγορία.
Κάποιοι ξαμολησαν μια κατηγόρια και ένα φτύσιμο
για μια εξαρχής χαμένη υπόθεση.
Ποια η σημασία;
Το θέμα ήταν τα κτερίσματα.
Το σώμα κείτονταν γυμνό και μαδημένο.
Του είχαν κλέψει την εύπιστη νεότητα
Τα μακρυά μαλλιά, τα χρυσοφτερουγα όνειρα στα βλέφαρα
Το στόμα που τα τρικυμισμένα χείλη ψέλιζαν αθώα λόγια μαθητείας.
Ω έρωτα μοναδικέ, στα πέρατα των θαλασσών και ουρανών αναπαυμένε!
Ο θάνατος σου ήταν η διαρκής παραμυθία.
Η ηθική εκείνου σ' ένα κλειστό παράδεισο, αυτοκτονία.
Λείψανο λησμονημένο οι κυρτοί μηροί σου
το στέγασμα της φθαρτής λαγνείας σου παρομαρτούν.
Γυναίκες ποθεινές στα άνανδρα χέρια εραστών,
κόρες της Αστάρτης σ' ένα κελί της ησυχίας,
ανάμεσα στις λέξεις της εκδίκησης,
στρέφετε εντός σας τις σπαθιές μιας αναισχυντίας,
ψάλλοντας "άξιον το τίμημα!"
Κήδεψα
τα ποιήματα στο κοιμητήριo,
κοντά στην πρώτη αθωότητα,
με τους μύθους και τις υποσχέσεις.
Τα ράντισα με νερωμένο αίμα
απ' το στραγγισμένο μου κορμί
και έτρεξα στην έρημο της ασημίας μου.
Εκεί
σαν άλλος ψευδοπροφήτης, θα θρηνήσω
τις συναρπαγές των επιχρυσωμένων μου ευκαιριών
που ύψωνα ως τρόπαια αληθινά
και τόσο μάταια.
