Άτιτλο (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Κάτω από 
τα λυγερά σου βλέφαρα άφησα,
κομμάτια ανάσας που αγωνιούσε πάντα
για την αγάπη σου...

Μήπως και η παλίρροια των ματιών σου,
λαίμαργη για ένα μου άγγιγμα 
βγει στην στεριά της πραγματικότητας να γυρέψει το άπνοο κορμί μου.

Μη χορέψεις ποτέ λάθος τις σιωπές,
μη δώσεις ποτέ θερμό  φιλί στις απουσίες,
Καρδιά μου....
Μη!

...κρυφά στα δάχτυλα σου πάνω κάρφωσα μια για πάντα τον πυρετό της αγάπης,
που έχει η ψυχή μου για εσένα.

Ιωάννα Καβαγιαδα

Άτιτλο (της Ιωάννας Καβαγιαδα)

 

Ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά...

μόνο αγάπη...

Μόνο που η αγάπη ποτέ δεν είναι 

μια κούκλα καλοραμμένη στη βιτρίνα της....

που τη θαυμάζουν....

Έχει μια απροσδιόριστη εικόνα....

λόγω απεραντοσύνης και

αλλάζει πρόσωπο....

φορώντας συναισθήματα!

Τρέχει να προφτάσει ένα χέρι ,ένα λόγο,

μια πράξη,μια παρουσία,ένα χάδι,ένα φιλί,να μοιράσει...

πολλές φορές πέφτει και στραπατσαρίζεται,

κι όμως σηκώνεται και πάλι Αγάπη παραμένει....

σαρώνοντας κάθε κακώς γραμμένο κείμενο...

Εν λευκώ...σημειώνει....

χαρά,δημιουργία,έμπνευση.....

στιγμές.....

Για δες τελικά...κάτι υπάρχει μέσα μας..εκτός 

από τον φόβο που δεν μας αφήνει να ζήσουμε...

Υπάρχει και το θάρρος που μας ελευθερώνει!

 Ιωάννα Καβαγιαδα

Άτιτλο (της Ιωάννας Καβαγιαδα)

Η θλίψη ζηλεύει την χαρά...

Το φως συντρίβει τα σκοτάδια...

Η υπερβολή ποτέ δεν θ αγγίξει

Την τελειότητα του αναγκαίου ...

Η ικανότητα πάντα θ ανατιμάται έναντι της επίδειξης...

Η μονοτονία πάντα θα είναι το έρμαιο της ακατάπαυστης μουσικής μου...

Η τυμπανοκρουσία κ η λάμψη πάντα θα ηττάται 

από την καλαίσθητη εκκεντρικότητα...

Από το στάσιμο θα προτιμήσω  το εξελικτικό....

Από το κινούμενο θα συγκρατήσω 

Την ορμή....

Και από το χειροπιαστό.......

με κλειστά ματιά, 

θα στραγγιξω όλον τον έρωτα 

να ξεδιψάσω την ζωή  

που φλέγεται στα στήθη μου.

Ιωάννα Καβαγιαδα

Μόνη (της Ιωάννας Καβαγιαδα)

Άσε με...

 

Μην βασανίζεις άλλο την παιδιάστικη αθώα αγάπη μου που σηκώνει  πάνω σου  τα μάτια...

 

Μην χτυπάς της γλυκιάς απερισκεψίας το χαμόγελο κ δακρύζει χωρίς να θέλω η ανυποψίαστη  ψυχή μου...

 

Θα έρθει η μέρα..

 

Αλήθεια...

Μονάχη  κάπου στον κόσμο γεμάτο πληρότητα να χαμογελώ...

 

... χωρίς εσένα..

 

 Με γλυκές οδύνες ζωής θ' αναγεννώ τον έρωτα που δεν σου κοινοποίησα...

Και  κρυφά από τις αδιέξοδες αντιλήψεις σου, μάνα της  αγάπης

Θα γίνω.

 

Ιωάννα Καβαγιαδα

Αληθινός έρωτας (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

 

Έτσι λοιπόν τελικά πίστευες και πιστεύεις; 

Πως ο καθαρόαιμος έρωτας έρχεται ...με δεύτερες κ' τρίτες ματιές...

Αχ!!!!

Άλλη γνώμη έχω...!

Θαρρώ....

Άλλος τα κανονίζει αυτά...

Όχι εμείς...

Ο αληθινός έρωτας μανάρι μου είναι θεόσταλτος για να  δοκιμάσει τις αντοχές σου...

Βλέπεις...

ΕΊναι αγενής...

έρχεται χωρίς ραντεβού, απρόσκλητος...

Και το σίγουρο είναι πως σου συμβαίνει με την πρώτη ματιά....

Με αναίδεια  σου τραβάει σαν χαλάκι την γη κάτω από τα πόδια ..

Κ' έτσι όπως είναι κυνικός κ' άτιμος...

Σε μεταμορφώνει σε άγαλμα κ' δίχως έλεος  σου τραβάει μια κλωτσιά στα μούτρα και σε ρίχνει στο κενό...

Του χρόνου κ' του κόσμου...

Το παρήγορο βέβαια..

Είναι πως δεν σου αφήνει το περιθώριο 

ν' αντιδράσεις......

...η αναπάντεχη πτώση της δήθεν απροσεξίας του  σου σε φέρνει αντιμέτωπο με την  πιο σκληροπυρηνική επιθυμία σου....

Να συντριβείς....

Ναι....

Όπως το ακούς...

να συντριβείς...

Πως αλλιώς το επόμενο σου ξημέρωμα ...θα είναι διαφορετικό από τ' αλλά...

Αν δεν είσαι σε θέση ν' ανασαίνεις για δύο ψυχή μου !!!

 

Ιωάννα Καβαγιαδα

 

Σε περίμενα....(της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Λίγο πριν τη νηνεμία της φύσης...
χρύσιζες στα φυλλοβόλα δένδρα τα φύλλα,
να διαβεί ανυπόμονα
το λευκό απάνθισμα των χρόνων μου που καλωσόριζε
η γη τους φλύαρους χειμώνες.

Κι ενώ μας γέννησε η λευκότητα των κρίνων,
με όση αθωότητα διακρίνεται σ' ένα λευκό που έχει
λεκιάσει η καρδιά με αίμα...
κάθε Άνοιξη κόκκινα πέταλα μαδούσες
μπροστά στη θωριά της ψυχής μου,
να χάνει το φυλλομέτρημα του έρωτα η καρδιά
σε όσα οι ουρανοί ποιούν την ανάσα.

Ιωάννα Καβαγιάδα

ι.κ "το λευκό μας γέννησε"

Έμπνευση (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Για να μην μου λείψει ποτέ
ο έρωτας..
Εγώ ....
τον δημιούργησα!
Από το τίποτα σε κάθε κοινό λογισμό,
αδιάρρηκτη έξαψη έμπνευσης υπάρχει
στη σάρκα μου να ξεχειλίζει.
Μέσα στο φως της αφόρετης αυγής,
αφήνω να μ' αγγίξει ηδονικά
το καινούργιο σήμερα που δεν πρόβαρα ..
και...
σε αιχμηρές κόγχες που ανθίζει η απογοήτευση,
λιθόστρωτα αδιάβατα μονοπάτια έκανα το χαμόγελο
μου, ξεγελώντας κάθε καυτή ανάσα που άφησα
να καίει συντροφικά σαν φωτιά
δίπλα στα όνειρα μου.
Διαχρονικό πανάκριβο ρούχο γίνεται η ψυχή
ξοδεύοντας με λαγνεία έκφρασης
στο βλέμμα κάθε αγαπημένη εικόνα
που μου γλίστρησε .
"Σ' ερωτεύτηκα ζωή
Σαν έκρηξη οργασμού
ξεσπά ο σπασμός σου νύχτα, μέρα...
στ' άκρα μου!

Πόσο λαίμαργα ηττήθηκε το κάθε
λεπτό της ρουτίνας σου, από
δικό μου μεγαλεπήβολο ψυχής πάθος!

Ιωάννα Καβαγιάδα

Η αντάμωση (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Οταν δυο ξενες, βαθιές εκπνοες
 βγουν στον Κόσμο σαν αναστεναγμος απο τα σωθικά μας ανταμωνοντας με
Το τέλος τους, αγκαλιασμενες  σαν δυο ερωτευμενες ψυχές που ερωτοτροπούν πεθαίνοντας  ...

 ενα μικρό θαρραλέο  χελιδόνι γεννιέται μέσα στα γκρίζα σπλαχνα της κρίσης μας, πετώντας πάνω από τις  χιονισμένες επιθυμίες της ζωής μας ....

Ο χρόνος εξατμίζεται, ο κόσμος απουσιάζει κ ο Γελασμενος Ήλιος υψώνεται στα μάτια μας και μεθά τις εικόνες...

Καθώς οι λέξεις μουδιαζουν στα χείλη μας ,αδιάκοπα το σώμα μιλά..
Και το πνεύμα φορτωμένο λάφυρα γνωσης ηττάται τσουρουφλισμενο απο τις φλόγες της αμαθής  καρδιάς μας,  καίγοντας οτι γνώριζε για την ζωή κ την αγάπη...

Συναγερμός πυρόσβεσης  η καταιγίδα των συναισθημάτων που κατακεραυνώνει τις φλέβες και σειει το σώμα...

Το επόμενο αθώο φτεροκοπημα θα φυσήξει διαφορετικα , πετώντας πανω απο το νεοφερμενο της ηδονής
Νόημα του υπάρχω.

Ιωάννα Καβαγιάδα

Σε γυρεύω (της Ιωάννας Καβαγιαδα)

Σε γυρεύω...
μέσα στ΄ απάρυθμα χρόνια μου και
στ΄ αδιάψευστα συναισθήματα της καρδιάς μου..
Σε γυρεύω....
Μέσα σε τυπικά του κενού φιλιά
και σε ξύλινες ακατανόητες γλώσσες...
μέσα σε κούφιες επιφανειακές αγκαλιές
και τρύπια χέρια...
Σε γυρεύω.
μέσα σε άνοστες εικόνες ζωής
και στον άνευ λόγου θρίαμβο
του κόσμου πάνω στην ράχη της ..
Στις ανήλιαγες γειτονιές του μυαλού
τα δικά σου χέρια για σεργιάνι γυρεύω..
Σε γυρεύω σε ταριχευμένα φιλιά καλοκαιριού
και στις κρυφές πληγές του ηλιοβασιλέματος...
σε άδειες πόλεις της βαρυχειμωνιάς και σε όλη
την γονιμότητα του Ζευγαρώματος την Άνοιξη..
Σε γυρεύω...
πάνω στου κρίνου την αγέρωχη ομορφιά
και σε όλο το αίμα πάνω στου σταυρού μου
τα ανηλεή πάθη...
Σε γυρεύω...
σε κάθε αθώα επιθυμία παιδιού
και σε ιστορίες παραμυθιού με ευτυχές πάντα τέλος..
Σε γυρεύω...
σε κάθε αχαλίνωτο αποτύπωμα ερωτικής διάθεσης
που άφησες  σαν άγριο άτι την καρδιά μου να τρέχει...
Σε γυρεύω..
Μέσα σε κάθε ποτήρι που υψώνεται
υπέρ των ευχών της Κυριακής και μέσα σε κάθε δροσερό
σεντόνι που σκεπάζει το γυμνό κορμί μου...
Σε γυρεύω..
σαν ώριμο παλιό κρασί..
σαν τη μοναδική γεύση που είχε ποτέ
το στόμα ...
σαν το μοναδικό σώμα που άγγιξε το σώμα μου..
σαν την μοναδική ψυχή που αγάπησε η ψυχή μου..
σαν το τελευταίο ατέλειωτο ταξίδι της
ζωής που δίνει νόημα και αξία
σε κάθε θέρμη εκπνοής μου.


Ιωάννα Καβαγιαδα

Υπόσχομαι (της Ιωάννας Καβαγιάδια)

Υπόσχομαι....
Πώς κάθε μέρα θα με αγαπώ...
Στην ανατολή θα κρεμάω αδοκίμαστες
ελπίδες και σε κάθε αύριο θα θυμάμαι να τινάξω,
όσες στο φως ξεθώριασαν!
Υπόσχομαι...
Πώς ο ήχος των βημάτων μου θα καρφώνει στους δρόμους
την βοή του πάθους μου
και τα χείλη μου θα βάφουν με κόκκινο τ΄άχρωμα παρτέρια
στις καρδιές που διαβαίνω...
Θα στραγγίζω όλη την ευωδιά του κορμιού μου
και θα γονιμοποιώ την Άνοιξη,
να βρούν κλαριά τα πουλιά να πλέξουν όλο
το κελάρυσμα στους καταρράκτες των μαλλιών μου...
να λουστεί η ομορφιά του αλλόκοτου,να τινάξει
τις στάλες του ανεξάρτητου νου,μέντα να δροσίσει τον αέρα...
Υπόσχομαι....
Πώς θα ποτίζω την Λεύκα μου ...να μεγαλώνει ο
ίσκιο της να ξαποσταίνουν όσοι αδύναμοι άκαρδα πληγώνουν...
θα σκύβω με το καρδιόσχημο στην κόγχη της
γλώσσας μου ,να γλύφω κάθε πόνο να περνά...
και θα βασιλεύω την γεύση μου αυτή ,σαν πληγωμένη δύση
στον ψυχρόαιμο ορίζοντα..
Υπόσχομαι...
Να ρίχνω το γέλιο μου σε τρικυμίες της θάλασσας και να στεγνώνω
έπειτα την αλμύρα του με τα μανταλάκια της ψυχής μου...
Από βραδύς σε καθρέφτες θα κοιτώ την ομορφιά της γύμνια μου ,
αθέατα άσπρα φτερά αγάπης θ΄αφήσω ν΄ανεμίζουν χάδια οι βοριάδες που φυσούν στο φουστάνι ...
Υπόσχομαι....
Πώς θα με πηγαίνω στην γιορτή των θερμών χρωμάτων ....
το φεγγάρι στα φλογισμένα μου στήθη θα κοιμίζω...
Να βρίσκει πάντα η ερωμένη ζωή ,ένα άδειο
δίπλα μου προσκέφαλο να ξαποσταίνει την ανάσα
των ονείρων μου,να διανθίζουν στο πρωινό μου βλέμμα
σκορπώντας την λαγνεία των ρόδων της ψυχής μου!



Ιωάννα Καβαγιάδα

Ατιτλο (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Να γελάς δυνατά , να γκρεμίζονται οι φόβοι σου!
Ν΄ αγκαλιάζεις γυμνά , να φτάνουν οι παλάμες των άλλων 
μέχρι την ψυχή σου!
Να δίνεσαι μανιωδώς στην ζωή και να μην εγκαταλείπεις ποτέ 
τα όμορφα!
Ν αφήνεις ελεύθερη την καρδιά , 
Να φτάνει στον γκρεμό της γλώσσας... 
Κάθε λέξη εκπνοής να φεύγει με τον πυρετό του παλμού σου!!! 
Σαν να μήν υπάρχει αύριο Αγάπα !


Ιωάννα Καβαγιάδα

Ο μαύρος Κύκνος (της Ιωάννας Καβαγιάδα)

Θα έφτιαχνα δρόμους με καυτούς ήλιους και μελαγχολικά φεγγάρια! Γεμάτο παρτέρια ανθισμένης νοσταλγίας,ποτισμένα από νηστικό έρωτα και αδικημένη αγάπη! Να τους τρέξω,άηχα από την ανάσα σου! Xορτάτη από την νοερή μορφή σου, φαντάζοντας τα δάχτυλα μου ν΄ακουμπούν το πρόσωπο σου, κι ύστερα οι παλάμες μου να φυλακίζουν την μυρωδιά που χρειάζεται ένα βρέφος για να γαληνεύει τα βράδια! Παίξε μου,μουσική με τα χείλη σου, και ύστερα αγνάντεψε την γύμνια μου,ώσπου να πέσω στη λίμνη των ματιών σου! Να με λούσεις πόνο!λαχτάρα!αισθαντικότητα και ύστερα ,άφησε με να αποκοιμηθώ, κουρασμένη,στα σπλάχνα της, εκεί που μας γέννησε να συνυπάρχουμε η αιωνιότητα ! Εσύ η λίμνη και εγώ ο βυθός της!
Ιωάννα Καβαγιάδα