Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Σαν θάλασσα έρημη βουβή κι' ακίνητη θα πλέω, στο πλήρωμα μιας απουσίας... ν' αποδέχομαι γλαρούς ακάλεστους και τρομαγμένους μ' ανήμπορα φτερά, ξεθεωμένους σ' ενα ναυαγισμένο μπάρκο, αποστεωμένους μ' εν' αταξίδευτο σκαρί, στην ξεφτισμένη προσδοκία μου! Δίχως τ' ανδρειωμένα κύματα της άψης σου, για να μας πάρουν να μας πάνε...! Την αστραπή στο πείσμα των ματιών, εκεί που έλαμψαν τα όνειρα στα αμοιβαία τα ξενύχτια! Την άφαντη φλέβα της προσμονής στυγνά σαν θα με καίει την ντύθηκα σαν έλλειψη! Στεγνώσανε ακοίταχτοι οι πανσέληνοι... στο δάκρυ μου το βλέμμα σου αχνό, με τους ανέμους των στόχων δειλά να μας χτυπούν ...στο πέρασμα μας ξέφυγαν! Μ' αυτά να λείπουν... ο καθένας μπορεί να είναι ευτυχέστερός μου πια!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

 Δεν είναι η θλίψη... η γνωστή...

Ακολουθία από τις μνήμες... λογική...

Δεν είναι για να σε κρατήσω... γυναίκα...

Ούτε κυνήγησα μια χρυσαφένια παρηγοριά, εφήμερη! Απουσία στις φλογισμένες επιθυμίες... Τηλεκατευθυνόμενοι φθόγγοι... Φθονούν ασύστολα τα δεδομένα... Περιεχόμενο ονείρων... Άσβηστο στίγμα, του μέλλοντος... Εσύ... σχήμα ιδανικό... Λύτρωση, και ξάφνιασμα συντροφιάς!

Θα ξεδιαλύνουν όλα  εάν υπάρξει η στιγμή... Να επιπλεύσεις ένα λεπτό, στου χρόνου μου την στείρα διαιώνιση... Ελπίδα μου... 

Κι η προσμονή σαν γίνει ερχομός... Σταμάτημα μιας άγονης σκέψης κατευθυνόμενης... 

Εκλεκτική δικαίωση μιας δύσκολης ροής...  Προορισμός που θα γεμίσει στόχους!

Ξεχρέωση ψυχής ...θα είναι τότε!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Πιστεύω!

Με την τρέλα αντάμα... 

σε πιστεύω ..άλλωστε!

Στήνω κυνήγι σ' ένα αίνιγμα 

καρφί! Που με γδέρνει τρέχοντας, 

μέχρι το ξημέρωμα!

Απομακρύνθηκα από τις

αποχρώσεις των παραπλανήσεων,

και εισχώρησα στο λιμάνι 

μιας ατράνταχτης υπόσχεσης!

Προσκυνητής... χωρίς 

τις σκιές των αμφιβολιών

ανιχνεύω το στήθος σου 

να μου σκεπάζει την καρδιά!

Η ελπίδα μου λειτουργεί

μαθημένη στο όνειρο...!

Η αποκάλυψη φόρεσε

κάτι ανυπόμονα φτερά... 

διασχίζοντας επίμονα 

τον ουρανό της ενόρασης!

Διαπερνώντας τις γκρίζες

σκέψεις μ' ένα μαγικό 

στοχασμό έστρωσα στίγμα 

στο θαύμα! Σ' ένα πετρωμένο 

ανηφόρι, η λύση είναι μια 

στιγμή εξιλέωσης ...συγνώμης! 

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Tα όνειρα  ξεφύγανε..

δραπετες.. απ' τη πληξη,

παραπονα γινήκανε..,

θα βρουμε αλλη γειτονια,

θα μπουμε σ' αλλο σπιτι!

θα κανουμε ποδαρικο σε αλλο καρδιοχτυπι!

Βρηκανε δρομο της φυγης,

και γυρω μου σαρκάζουν!

Προκλητικα, και μ' απειλουν...

τον στειρο ερωτα περιφρονουν

στον ποθο μου φωλιάζουν!

Για θυμιση μαζι τους, 

το μέσα μου επηραν,

νωπο ξεπερασμενο

σε χρό-νια αναμονη,

βαθια σταματημενο!

Ψαχνω για να 'βρω το γιατι...

στα μακρινα ταξιδια..

παροχημενες αποδρασεις,

μνήμης κληρονομιας παιχνιδια!

Τα ανθισμενα θελω μου,

το νοημα της ελπιδας,

τις περασμενες μας στιγμες,

τοτε που πρωτοδιαβικα

την πρωτη σου σελιδα!

Σαν κρυφοκοιταξα 

το γελιο σου το αγιο

τσιγαρο σαν μοιραστηκα,

ανασες και ναυάγιο!

Πριν να προφτασω να γευθω,

τα ποθητά σου χειλη,

αλλαξανε τα ματια μας τροχια,

και μειναμε δυο φιλοι!

Φιλοι στενοι ..μονάχα,

ανεραστοι περαστικοι..

κι' αναρωτιεμαι.. γιατι τάχα..

απόντες της στιγμης,

θυματ' αμφιβολίας,  

..σεναριο έργου μελαγχολιας?

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

 

Σ' ατμόσφαιρα κάθαρσης επιλεκτικά αιωρούμαι! 

Στ' άταιρα ξεπετάγματα... φαντασιώνομαι... Αρχές!

Στο κοίταγμα της πλήξης.... πάλι μπουκάρανε τα σχήματα! 

Ατίθασα σουλατσάρουν έξω απο τα σφαλιστά εσώψυχα! 

Άθελα.... ακάλεστα - καλεσμένα... 

δεν γεμίζουν την ανάμνηση... πνοή!

Διατηρούνται απλά ξεμυαλίζοντας μια λήθη!

Ενα κουρασμένο μπάρκο, κι' ένα αζήτητο... Γιατί? Επιμένουν!

Αχνοφέγγουν ξεχασμένα κι αναδύωνται σαν στόχοι!  

Αμέτοχος στους παλμούς... Υπάρχω... απλά..., 

Στα περιθώρια το παρόν φοβάται...! 

Το παρελθόν... μια αποφυγή! 

Σαλεύει... αναμασάει ιδέες διαρκώς... τώρα... ελπίζει...!

Ανατρέχει άπιστα, στα εμπνευσμένα σινιάλα της κραυγής, 

που θα μας πέρναν να μας πάνε... στις στιγμές!

Μια χαμένη αστραπή επωφελούμαι στο σκοτάδι 

και την λαχτάρα των φιλιών γεύομαι ακόμα.... νοερά!

Εκεί που κολυμπούσε κάποτε... γίγαντας το νοιάξιμο... 

στα γόνιμα λαμπρά ξενύχτια μας... χτίζοντας τα ιδιαίτερα.... λάθη!

Οι αναμονές αφρόντιστες... σαπίσαν στην ανωνυμία! 

Χάθηκε απερίγραπτο τ' ονειρο σ' ανήλιαγες αφωνίες!

Δραπέτης η φλόγα της ψυχής... μα οι αλήθειες... έγκλειστες! 

Θαμπώσαν οι περίπατοι στο βλέμμα, άδειο ενα νεύμα, βαλτώνει στην

προσμονή!

Και οι ανέμοι του κορμιού που την ανάσα σου ταχιά την συνόδευαν στους παλμούς της..., Καταλάγιασαν!

Δίχως αυτά..., ο καθένας μπορεί να είναι 

ευτυχέστερός μου πιά!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Και ξεπέρασαν εαυτό
τρέχοντας σαν σφαίρα να κρυφτούν!
Με μια ταχύτητα απελευθέρωσης,
ιλιγγιώδους πόθου!
Λές και το φευγιό
ήτανε όνειρο, και  προσμονή...
κι' η ερημιά ένα ζητούμενο
δάσος ζωής!

Στην αντίπερα όχθη...
Άλλος καιρός... Της επιμονής!
Ψάχνοντας στην χημεία...
εκείνα τα καθαριστικά ψυχής
για τους λεκέδες της νύχτας,
απ' τα λόγια που ξοδεύτηκαν
όταν πουλούσαν μ' ευκολία
παραδείσους, σε τιμές
κάτω του κόστους!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Μη θαρρεις πως σβηστηκε η μοιρα
και τα χναρια αδικως αποκολληθηκαν
απο την χαιδεμενη σαρκα!
Μη νομιζεις στ' αδειο βλεμμα
δεν απεικονίζεσαι στη μνημη!
Κι αν σώθηκαν τα ομορφα...
σε βρισκω παντα στα κρυμενα!
Στο περιθωριο ενος εσωψυχου!
στου ονειρου μου τη γεφυρα
σε φανερωνω,
σε ξαγρυπνω τα βραδια πλαι,
σαν ελπιδα σε φροντιζω
στο αδειο τ' ουρανου μου παραβάν
σε προβαλλω, σαν νοημα ευχης!
Και στα καλύτερα τερτιπια
του μυαλου... θα 'ρθείς!
Σκια στον ηλιο... καταμεσημερο
μ' ακολουθεις!
Παρέα στ' άδειο μου πλευρό
σαν ενα ταιρι θαμπο!
Σαν μια σταγονα της βροχης σου
με δροσιζεις
μαγνητιζοντας καταματα τ' αδιάφορό μου
κοιταγμα...
Συγνωμη...
Χαιδευω ευθυς τις παραστασεις μου
στην οψη σου!
Στο πεσιμο των αστεριων...
απ' τ' ανοιχτο παραθυρο θα μπεις!
Ποτέ ακάλεστη δεν θα 'σαι στο κενο μου!
Χτιζεις φωλια χελιδονιου μεσ' το μυαλό...
την ιδια παντα Ανοιξη!
Φωτοτυπια μιας ευτυχιας!
Τιποτα πια στη θλιψη
δεν προφταινει την καρδια!
Κληρονομια σου, τ' αποτυπωμα στη ψυχη!
Σαν επιβιωση... τα στενα μας διατρεχω νοερα....
Στα χναρια τους σ' ονειρευομαι!
Μ' αποκλεισμενα οραματα στο μυαλο!
Στην αφανεια των στιγμων!
Κι' ετσι.......... σε ζω!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Στασιμότητα αγγιγμάτων έσταζε ετούτος ο Φλεβαρης διαρκώς!
Ενας αδιέξοδος κλειστός διάδρομος του άμυαλου, φωτίστηκε στο μελλον ξαφνικα!
Τον κρατούσαν, βλέπεις, διαρκώς αξέχαστο, κάτι σκοτεινές συννεφιές απ' το βορρά!
Χωνεύτηκαν αδρά οι ρίζες των συναισθημάτων μέσα σου, κι' οι εμπειρίες
του νόθου, επικολλήθηκαν στη ψυχή πλέον!
Απαιτούν εισητήριο αποβίβασης!
Οι ώρες των δρομολογίων ακυρωθηκαν, λόγω ενέδρας στη διαδρομη ενος παράλογου δια ταύτα!
Οι υπομονές... σχημάτισαν ουρές, σπαταλήθηκαν απο δια-αφωνίες στα εκ-δοτήρια μιας απαίτησης!

Ο καιρος της χειμωνιατικης παγωνιας,
θερίζει την τελευταία ελπίδα ταύτησης,
μεταφέροντας ενα ρίγος λήθης στη μνημη!

Σου είπα...
μην απλώνεις το κενό μου!
Φοβάμαι τα ταξίδια στα τυφλά...
Γυμνός σ' απύθμενες λέξεις φαντασίας,
αδικημένων συναισθημάτων,
και μιας μοναξιάς ανεκπλήρωτων πόθων!
Πλανεμένος εραστής, επαίτης, επι ματαίω της αλήθειας σου, μεταβαλλομαι σ' ορίζοντα φυγής!

Αλλοτινή βουτιά, στην ουσία ενος πετάγματος, υπογράφει πια, το παρόν σκίρτημα!
Ματαιώνοντας το δρομολόγιο μιας ψευδαίσθησης,
περπατώ σταθερά,
ενα αποφασιστικό σταυροδρόμι ελπίδας!
Τολμώντας την έκπληξη του ά-γνωστού, θα στηριχτώ παραδοσιακά, στ' αλάνθαστο ένστικτο της επιλογής μου!
Πεισματικά θα περπατήσω τις στιγμές μου, πάνω στ' ανώριμα, και γνώριμα, θέλω μου!
Μιας ά-σβηστής ήβης του έρωτα!
Ξεκινάμε πάλι... από το τέλος μας!

Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Απλά υπάρχω (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Απλα υπαρχω!
Υπαρχω χωρις να κοιταω!
Δεν βλεπω τις παραστασεις του κοσμου!
Ολα με προσπερνουν μηχανικα!
Ολα κολλημενα στο δερμα
ακινητα κι αψυχα αφηνονται στην τυχη τους!
Τα συναισθηματα αχρηστα ποιηματα
δεν εχουν πια που να δωθουν
αφηνονται ακουσια αδιαφορα στο καλαθι των αχρηστων!
Το μυαλο κενο μεταχειρισμενο γραναζι
αλαδωτο σκουριασε παρατημενο στην αχρηστια του!
Το βλεμμα καπου κοιταει
απροσαρμοστο στο περιβαλλον!
Τα βηματα ξυραφια μ' οδηγουν
αυθαιρετα σ' αγνωστο μελλον!
Η καταστροφη δεν εντυπωσιαζει τη ζωη
γινεται καλοδεχουμενη σαν λυτρωση!
Οι ανασες μου αποκοσμες κι αχρειαστες
απλα επιδιορθωνουν το τιποτα ζωντανο!
Η ακινησια μου εγινε ξεκουραση
στην μονοτονη απραξια!
Βουβο το κλαμμα αφαντο στεγνο
στο ρολο του μεσα στην απελπισια!
Ενα αδιστακτο κατηγορω εμεινε μονο
που με δικασε στην απουσια σου!
Ακομα και τα λαθη κουραστηκαν
την επαναληψη της δικαιολογιας τους!
Ο χρονος εναλλασεται με την αυπνια
φτιαχνοντας ακινητα τοπια μιας νιρβανας!
Η λυση πανω στο τραπεζι με καλει
πιο επιμονα απο ποτε να την γευτω!
Λιγοτερο δειλος πλησιαζω τη στιγμη
μιας λυσης του συμβολαιου μου!


Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος

Μια αφιέρωση με σημασία (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)

Κι αν κάποτε εκδοθεί,
ανθολογία ποιημάτων μου,
ένα αντίτυπο μόνο θα τυπώσω!
Γνήσιο και υπογεγραμμένο θα σου δωθεί
πρόθυμα στη ματιά!
Αδιόρθωτο, σαν μια διάφανη αλήθεια!
Γιατί η ψυχή δεν επεξεργάζεται συμπεριφορές!
Και η καρδιά δεν διυλίζει συναισθήματα!
Θα απαιτήσει λοιπόν στον ορίζοντα της μοιρας,
να ταυτιστεί με τη δική σου ποίηση,
και νοερα θ' ακολουθει,
τις χαρές σου και στις λύπες!

Μόνο λίγο ξεθωριασμένη η γραφή,
απο το δάκρυ,
και ιδρωμένες οι σελίδες από τον κόπο
της εμμονικης συνυπαρξης!
Εκεί, μην το διαβάσεις!
Θα 'ναι σε γλώσσα άγνωστη!
Κοίταξε μόνο... στις αφιερώσεις!
Ισως ακόμα,  μπορείς να διακρίνεις τα χρώματα,
στον επίλογο της κομμένης σάρκας!

Το κόκκινο του πάθους - τι άλλο -?
Γαλαζιο οι στιγμες!
Στο γκρι οι εμμονές μας!
Στο κίτρινο οι πίκρες!
Στο μαύρο απουσία!
Μην ψάχνεις όμως πουθενά,
για το λευκό, της αδιαφοριιας!
Αυτό δεν βάφτηκε ποτέ!


Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος