Σκορπίζεται η αγάπη; (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Σε ρώτησα πού πήγε όλη η αγάπη που μου είχες. 

Κι η απάντηση που έλαβα από τα χείλη σου που τόσο λάτρευα, ήταν πως σκορπίστηκε! Πώς πέταξε ξαφνικά! Πώς σου έφυγε! 

Και κάθισα να σε κοιτώ στα μάτια να δω μήπως μου κάνεις κάποιο αστείο. Μέχρι χθες ήμασταν ένα. Αυτό πίστευα, γιατί δε δέχομαι πως σου πέρασα έτσι ξαφνικά. Σίγουρα ήταν κάτι που το σκεφτόσουν καιρό.  

Εσύ ακούνητος κι αμίλητος, έψαχνες τρόπο να το σκάσεις από μένα το γρηγορότερο. Έκανες να φύγεις, μα απαίτησα να μάθω το λόγο.

Δε γίνεται να άδειασες απότομα. Η αγάπη δε φεύγει μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες. Δεν είναι νερό να εξατμίζεται. Συναίσθημα είναι και το πιο μεγάλο. Μα όσο και να περίμενα να μάθω την αιτία, έμεινα να σε κοιτώ όσο έφευγες με ένα νεύμα του κεφαλιού σου.

 Έτσι απλά. Δίχως τύψεις. Δίχως καν να με αποχαιρετήσεις. Δε μου άφησες κανένα περιθώριο. Έδειχνες πως η απόφαση σου ήταν αμετάκλητη.

Άντε τώρα εγώ, να μαζέψω τα σπασμένα μου κομμάτια. Να μην ξέρω γιατί έφτασα ως εδώ. Μια απάντηση να λάβω. Να μάθω το γιατί. Γιατί ξαφνικά, άλλαξε όλη μου η ζωή. 

Πώς πετάει η αγάπη; Πώς ξεαγαπάει κανείς ξαφνικά; Πώς;

Ευδοξία Γουργιωτη

                                                           

Άτιτλο (της Ευδοξίας Γουργιωτη)

 

Φίλησα κι εγώ
τον βάτραχό μου
και έκανα ένα βήμα πίσω
να δω τη μεταμόρφωσή του.
Τρία, δύο, ένα...τίποτα!
Τον ξαναφιλάω πιο
δυνατά αυτή τη φορά.
Περιμένω...αλλά πάλι
δεν έγινε κάτι.

Έμεινα με τα γυάλινα
γοβάκια στα χέρια μου. 
«Μα τι νόμιζες;» άκουσα 
μια φωνή να μου λέει. 
«Αλλάζει ο άνθρωπος 
στα ξαφνικά; Ψάξε για εκείνον που το ένστικτό σου, θα είναι από 
την αρχή καλό. Όσα φιλιά και να δώσεις, 
αν ο άλλος δε σε θέλει,
τούμπες να κάνεις μπροστά του, δε θα συγκινηθεί διόλου». 

Άκουσα τη φωνή μέσα μου, και πήρα το δρόμο της επιστροφής. Ούτε πρίγκιπα θέλω, 
ούτε άσπρα άλογα. Έναν άνθρωπο να με θέλει 
όπως τον θέλω κι εγώ. 
Αυτό μόνο.

   Ευδοξία Γουργιωτη

Άτιτλο (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Δεν ψάχνουμε 

ούτε βάτραχο

να φιλήσουμε, 

μήτε γοβάκι 

να χάσουμε. 

Δεν ψάχνουμε

πεντάμορφες

κοιμωμένες, 

ούτε πλανεύτρες

μάγισσες.

Λες και γνωρίζουμε 

τι σόι του λόγου

ήταν και όλοι αυτοί; 

Έναν άνθρωπο

αναζητούμε

με Α κεφαλαίο.

Αρχές να έχει,

αξιοπρέπεια

και μπόλικη αγάπη

να μας χαρίσει.

Πωλούνται "πρίγκιπες" 

και "πριγκίπισσες" σε

τιμή ευκαιρίας. 

Μάλλον χαρίζονται 

σε όσους ακόμη 

δεν έμαθαν να λογαριάζουν

την ουσία των άλλων. 

Από τι πάστα είναι 

φτιαγμένοι. 

Και μιλάω μόνο 

για τη συμπεριφορά τους. 

Εξάλλου τα στέμματα

είναι για όσους δεν 

έχουν κάποιον να τους

φιλάει στα μαλλιά. 

Ο έρωτας πρέπει 

να είναι ασιδέρωτος. 

Καμιά φορά 

η τελειότητα 

... κρύβει "βρωμιές".

Ευδοξία Γουργιωτη

Ουδείς αλάνθαστος (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Δε με αντέχω πλέον. Άλλο αποφασίζω και άλλο πράττω. Μικρές φωνούλες στο μυαλό μου, με οδηγούν στις αποφάσεις μου. Μα αυτές οι φωνές δε συμφωνούν ποτέ μεταξύ τους. Έχουν καθημερινή διαμάχη μέσα μου. Κι’ εγώ κάποιες φορές νιώθω ανήμπορη να αποφασίσω τι θέλω. Τι θα κάνω. Τι θα πω. Η φωνή της λογικής όμως, μου χαϊδεύει την ψυχή.

-Μη μιλάς πολύ, μου λέει.

-Δεν είναι σωστό αυτό, συνεχίζει.

Η αντίθετη φωνή χορεύει με τρελό ρυθμό μέσα μου. Σε όλα έχει ένταση. Είναι φωνακλού πολύ. Τόσο που τρώγομαι με τα ίδια μου τα ρούχα. Με μπερδεύει.

Και εκεί που αποφασίζω το "όχι" , ανοίγω το στόμα μου και λέω "ναι".

Κάποιος να με μαζέψει σκέφτομαι. Ή να ράψω τα χείλη μου. Ή να κάτσω στη θέση μου.

Όπως και να έχει, δικές μου οι φωνές, δικές μου οι αποφάσεις. Δικές μου και οι ευθύνες. Στο χέρι μου όμως κρατάω ένα χρυσό κλειδί, που με βγάζει ασπροπρόσωπη κάθε φορά που το χρησιμοποιώ. Το κλειδί της σιωπής. Και αφήνω τον άλλον να καταλάβει ότι εκείνος θέλει. Δε με αφορά. Το μόνο που θέλω είναι να τα βρίσκω συνεχώς με τον εαυτό μου και να υποστηρίζω τα θέλω μου.

Και ας μη μ’ αντέχω κάποιες φορές.

Μ’ αγαπάω όμως.

Και ας με μαλώνω.

Αυτοκριτική λέγεται αυτό.

Ε, και αν τρώω τα μούτρα μου καμιά φορά, όλα στο παιχνίδι της ζωής είναι.

Μέσα από τα λάθη μου, μαθαίνω.

Αλίμονο αν έβαζα επάνω μου τη ταμπέλα της τέλειας.

Εξάλλου, ουδείς αλάνθαστος.

Ευδοξία Γουργιωτη

Ρωτάς που είμαι; (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

 Ρωτάς πού είμαι;

Μα εκεί που με άφησες!

Και ας έχω χαθεί πια, 

σε έναν άλλον κόσμο, πιο άγριο. 

Πάντα όμως είμαι εδώ. 

 

Θα με βλέπεις.

Όπου και να βρίσκεσαι. 

Θα είμαι συνέχεια μπροστά σου. 

Δίπλα σου. Γύρω σου. 

Θα σου χαμογελώ. 

 

Τι και αν δε μιλάμε; 

Σε όποιο σώμα και να

δίνεις το κορμί σου, 

το όνομά μου θα ψιθυρίζεις. 

 

Κι εγώ πάλι θα εμφανίζομαι 

μπροστά σου. 

Δίχως λογική, θα με βλέπεις

να ξεπροβάλλω εκεί ανάμεσα 

στις αργές ανάσες σας. 

 

Ξέρεις γιατί; 

Επειδή εσύ με καλείς συνεχώς. 

 

Άραγε, τι άχρωμες αγκαλιές 

σου δώσανε και δεν μπόρεσες 

να με βγάλεις από μέσα σου;

Ευδοξία Γουργιώτη

Μην ξυπνάς τον βολεμένο (της Ευδοξίας Γουργιωτη)

Άκου με που σου λέω. Μην τον ξυπνάς. Καρφί δεν του καίγεται για’ σένα κοριτσάκι μου. Βολεμένος είναι και σίγουρος για’ σένα. Τι και αν σε έστησε για άλλη μια φορά; Ξέρει πως το πρωί, αν σε αναζητήσει, θα τρέξεις. Μη μου λες πως σ’ αγαπάει. Έτσι είναι η αγάπη πιστεύεις; Μάλλον δε σου την έμαθαν σωστά. Εκείνος που αγαπά, είναι παρών. Δίπλα στον άνθρωπο του. Τον διεκδικεί συνεχώς. Τον θέλει κοντά του. Ο δικός σου βολεύτηκε μαζί σου. Σε έχει σίγουρη και σε κρατάει για όποτε εκείνου του κάνει κέφι. Άσ’ τον να κοιμηθεί απόψε. Μην τον ξυπνάς. Εξάλλου δε θα έρθει. Δε χαλάει τη ζαχαρένια του για κανέναν.

Μην περιμένεις να αλλάξει, όσο εσύ χοροπηδάς στο ρυθμό του. Απόψε ήθελες να είσαι μαζί του. Να σου πει έναν καλό λόγο. Να κοιμηθείτε αγκαλιά.

Πότε άραγε έκανε κάτι για’ σένα; Κάτι που ξέρει πόσο θα σου αρέσει; Πότε ήρθε επειδή εσύ τον κάλεσες;
Πότε σε άκουσε και έγινε μέρος των έγνοιων σου; Θα μπορούσα να σου κάνω πολλές ερωτήσεις, μα ξέρω τις απαντήσεις ήδη.

Μια σχέση καλή μου, θέλει δύο. Ένα κρεβάτι, δε θεωρείται δεσμός. Αν πράγματι σε αγαπούσε, δε θα άφηνε την αποψινή βραδιά δίχως να είναι μαζί σου. Θα λαχταρούσε την αγκαλιά σου. Και ξέρεις πως δε γίνεται πρώτη φορά αυτό. Σε θέλει μόνο όταν εκείνος το επιθυμεί.

Τι να σου πω… Αν σε γεμίζει όλο αυτό, καλώς. Έλα όμως που νιώθεις άδεια. Προσπάθησε να μην του είσαι δεδομένη. Εκεί ή θα ξυπνήσει, ή θα καταλάβεις πως έχασες τον καιρό σου.
Ο έρωτας είναι ιερός. Δεν τρέφεται με ψίχουλα. Εσύ αποφασίζεις.
Αξίζεις κάτι τέτοιο;

Ευδοξία Γουργιώτη

Τα ξαναλέμε (της Ευδοξίας Γουργιωτη)

Για όλα εκείνα τα «τα ξαναλέμε» που χάθηκαν στο διάβα τους, αξίζει να γίνουμε λιγότερο ονειροπόλοι. Αμέτρητα κορμιά σε διαφορετικά κρεβάτια, περιμένουν ένα ακόμη τηλεφώνημα. Ένα μήνυμα. Ένα χτύπημα κουδουνιού. Μα όλα αυτά δε θα έρθουν. Είναι όλα στην κρυφή τους επιθυμία, μια φορά να βγουν λάθος στο ένστικτο τους. Γυμνά σώματα με πρησμένα τα χείλη από τα φιλιά, τυλιγμένα με τσαλακωμένα σεντόνια, καρτερούν να μην ακούσουν αυτή τη φράση. Να μη δούνε την πόρτα να κλείνει πίσω τους. Να νιώσουν τον έρωτα με ένα κοινό πρωινό ξύπνημα. Όπως γίνεται στις ταινίες. Να μπλέξουν τα πόδια τους, πίνοντας καφέ μαζί.

Μα δε θα γίνει αυτό. Όχι για τους εφήμερους έρωτες. Για τους βολεμένους. «Θα σε έχω, όποτε σε θέλω εγώ». Έτσι σκέφτονται μερικοί. Μα την άτιμη καρδιά δεν την υπολογίζουν. Πονάει η ριμάδα. Κόβεται κάθε φορά που κάποιος την εκμεταλλεύεται. Δεν είναι μόνο το κορμί που πέφτει θύμα τους. Είναι όλο τους το είναι. Γιατί δεν υπάρχει σεξ, δίχως έρωτα μέσα. Δεν υπάρχει φιλί, δίχως πόθο. Ίσως από τη μία μεριά, σε κάποιες περιπτώσεις. Γι’ αυτές γράφω εξάλλου. Για εκείνες που άλλα καρτερούν και άλλα τους έρχονται. Μάλλον τους φεύγουν. Κανείς δεν αξίζει να πετάει στα σύννεφα για μία ώρα και να πέφτει από αυτά απότομα με τη φράση «τα ξαναλέμε».

Και μένουν μόνοι προσπαθώντας να αγκαλιάσουν μόνοι τους τον εαυτό τους. Άλλος δεν έπρεπε να τους αγκαλιάζει μετά την ονειρεμένη πράξη; Έπρεπε. Μα έφυγε σαν τον κλέφτη.

Ευδοξία Γουργιώτη

Άτιτλο (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Κρατάω τις όμορφες στιγμές μας
γιατί είναι ο μόνος τρόπος
να συνεχίσω να σ' αγαπώ.

Θα μου πεις γιατί δεν
τις ξεχνώ και να πάω
παρακάτω.
Μα η αλήθεια είναι
πως δε θέλω.
Μπήκα σε έναν κύκλο μαζί σου,
που τελειωμό δεν έχει.
Γύρω γύρω πηγαίνω
και η αρχή και το τέλος μας
γίνονται ένα.

Ένας κύκλος που δε
μ' αφήνει να δω παραπέρα.
Εκεί θέλω να μείνω.
Για όσο με πάρει.
Για όσο κανείς άλλος
δε θα καταφέρει να τον ανοίξει.
Εκεί μέσα δίχως να ζητώ κάτι.

Εκεί με τις πολύτιμες αναμνήσεις μας.

Ευδοξία Γουργιώτη

Σε συναντώ μόνο στα όνειρά μου. (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Ακόμη ένα βράδυ περιμένω να σε συναντήσω. Στο καθιερωμένο μας πλέον ραντεβού. Στο ίδιο μέρος. Μέσα στο όνειρο μου. Εκεί που ενώνεται η επιθυμία με τη φαντασία.  Στη γωνιά της αγάπης. Θα ‘μαι εκεί να σε προσμένω.

Θα φορώ πάλι εκείνο το κόκκινο φόρεμα, που τόσο ήθελες να το βλέπεις επάνω μου. Στα χέρια μου θα κρατώ αστέρια να φωτίζουν τα βήματα σου. Μουσική από άλλη εποχή θα ακούγεται έξω στους δρόμους. Μια απαλή βροχή θα έρθει να δέσει με όλο το σκηνικό. Και εκεί θα φανείς εσύ. Δεν ξέρω αν εσύ με αγκαλιάζεις πρώτα ή εγώ. Δεν έχει σημασία. Το μόνο που θυμάμαι σε κάθε μου ξύπνημα, είναι τα φιλιά σου, που τόσο λαχταρούσα όλη μέρα.

Πεταλούδες δε νιώθω στο στομάχι, μα στην καρδιά σίγουρα έχω μελισσούλες. Γιατί εκεί που όλα γύρω μας είναι μέλι, δίνουν μία και με τσιμπάνε, να μου υπενθυμίσουν πως σε συναντώ μόνο στα όνειρα μου και να με επαναφέρουν στην πραγματικότητα. Σ’ ένα κρεβάτι με ένα άδειο μαξιλάρι, δίπλα από το δικό μου.

Δάκρυα κυλούν στα μάτια μου. Γιατί βιάστηκε να ξημερώσει έξω; Αναρωτιέμαι. Άλλο ένα πρωινό ξεκινά δίχως την παρουσία σου. Μα δε θα αργήσει η νύχτα να φανεί πάλι. Εκεί θα είμαι. Να σε περιμένω ξανά. Να σου πω πόση αγάπη νιώθω για σένα. Ξέρω πως θα φανείς. Θα είμαι εκεί


Ευδοξία Γουργιώτη

Δημοσιεύθηκε στους "Μεταξύ μας".

Γεννήθηκα γυναίκα (της Ευδοξίας Γουργιώτη)

Κάπου χάσαμε
το μέτρο.
Κάπου ξεχάσαμε
πως ήμαστε γυναίκες.
Τρέχουμε να τα προλάβουμε
όλα. Είμαστε δυναμικές από
τη φύση μας, πιστεύω.

Μα μέσα στην άνοδο μας...
ξεχάσαμε πως ο ρόλος
του άντρα είναι να μας
διεκδικεί.
Να μας κάνει να
νιώθουμε ασφάλεια.

Ακόμη και για τις στιγμές
που οι περισσότερες έχουμε
πει: "δεν έχω ανάγκη κανέναν
άντρα, τα καταφέρνω μόνη",
μέσα μας ξέραμε πως δεν
μπορούμε να αγκαλιάσουμε
μόνες μας τον εαυτό μας.
Πως καταβάθος έχουμε ανάγκη
από μια αρσενική παρουσία
δίπλα μας.
Ανάγκη αγάπης εννοώ.

Ποτέ μου δε θέλησα να γίνω
πιο άντρας από τους άντρες.
Θηλυκό γεννήθηκα.
Ακόμη και αν βαδίζω μόνη
σε τούτο τον καθημερινό μου αγώνα,
δεν κρύβω πως μου λείπει
μια αγκαλιά δυνατή.
Να ακούσω από τα χείλη
κάποιου: είμαι εδώ για σένα.

Όπως και να το κάνουμε,
(είναι) και μέσα μας
θέλουμε τον άντρα
ένα σκαλοπάτι πιο πάνω
από εμάς.

Ευδοξία Γουργιώτη