Υγρό Πυρ...(της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

 

Σταλαγματιές ελευθερίας
πότισαν του σπόρου μου
την άγουρη εφηβεία…

Σταλαγματιές 
ηδονής 
κατρακύλησαν 
στην ήβη 
την απίστευτα γυναικεία…

Σταλαγματιές προσφοράς 
ίδρωσαν στου νου μου 
την πολυάσχολη ανία …

Ωκεανοί συνήθειας
ρίζωσαν στης επιβίωσης 
την αγωνιώδη αηδία…

Σπαράγματα λέξεων
λούστηκαν στης ψυχής μου
την ενοχική υγρασία …

Τέχνης Ανθρωπιά και Ποίηση Έρωτα …
Εσύ … Εσείς
Υγρό Πυρ
στου είναι μου
την απόλυτη ξηρασία …

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Οι ανάγκες (της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

 
Οι   ανάγκες είναι μικρές 
αλλά τις  κάνουμε μεγάλες…

 Όταν οι ανάγκες θέλουν 
να είναι μεγάλες 
τότε τις κατρακυλάμε,
στων υπογείων  
της ψυχής μας τις σκάλες…

Εκεί τις κλειδαμπαρώνουμε βαθιά 
και... πάμε για άλλες…

Ολημερίς ξοδεύουμε  
τις  στάλες της ζωής μας…

Ολονυχτίς μαζεύουμε  
τους  καταρράκτες  
της ψυχής μας…

Ότι δεν το πονάς, δεν το εκτιμάς έτσι  γρήγορα το ξεχνάς…

Τώρα πια περνάνε δίπλα  μου 
των μεγάλων Ποιητών 
οι υπέροχοι στίχοι,
όμως μέσα μου ορθώνονται  
εμπόλεμης ζώνης οι τοίχοι… 
  
Οι  ανάγκες της ζωής 
άγκυρες μεγάλες…

Ο  έρωτας κλειστή πληγή
Η  αγάπη δροσερή ερημιά 
Το  όνειρο γλυκό αγκάθι

Οι  ανάγκες της ζωής 
άγκυρες μεγάλες…

Ο  έρωτας ήλιος καυτός που δύει. 
Η  αγάπη τρυφερή  
βροχή του Μάη.
Το  όνειρο σκοινί που από κάπου, μόνο του  μας οδηγεί.

Κρύσταλλα σπασμένα στα γόνατα οι  ανάγκες…
Όνειρα  ραγισμένα στα μάτια    
οι  αυταπάτες…
Βιγλάτορες της επιβίωσης 
οι  ανάγκες… 

Οι  ανάγκες της ζωής  
άγκυρες  μεγάλες.

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Τοξωτή αγκαλιά...(της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

Μία αγκαλιά 

είναι μια γέφυρα, που έχει χτισθεί από παλιά

και τώρα ... τα πιο ωραία πέλματα αποζητά 

να την διαβούν και να την προσπεράσουν 

έστω για τελευταία φορά ...

Μάτια πελώρια κι αληθινά

τη θέα της να απολαύσουν,

έστω και αν δάκρυα 

τις ρωγματώσεις της θα ψαύσουν...

Χέρια απαλά και τρυφερά 

τις κουπαστές ν'αγγίξουν

έστω και αν τα ακροδάχτυλα, 

την υγρασία της μεταλάβουν ...

Κι εκεί ψηλά στου τόξου την κορφή 

καρδιές, ψυχές να βρουν το λυτρωμό τους,

έστω να νοιώσει

ότι δεν περίμενε άδικα τα βήματα σου,

για να την εκπληρώσουν...

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Εκπνοή (της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

Αναπνοή μου

βυθίστηκες στον πόνο αναστεναγμών 

ανάδυσες κοχύλι διαλεχτό 

άγγιξες κορμί εφηβικό 

δονήθηκες σε γυναικείο οργασμό 

ξοδεύτηκες σε αναζήτηση ψυχών 

κυοφόρησες εξαίσιο γέλιο παιδικό 

Αναπνοή μου

συγκινήθηκες στο κάλεσμα τραγουδιών 

ταλαντεύτηκες ανάμεσα γης, ουρανού μέσα από το χορό 

ταράχτηκες στα λάθη επιλογών 

τρεμόπαιξες στις συγκινήσεις παθών 

Αναπνοή μου

λαχάνιασες στην επιβίωση των καιρών 

στέγνωσες απέναντι στο ζόρι των αδικιών

σκίρτησες στο φόβο των απωλειών

έσβησες τα κεριά των ενοχών

Αναπνοή μου

ποια να είναι η τελευταία σου μοναδική εκπνοή;

Η ύστατη εκτίναξη ζωής;

Σου εύχομαι μακάρια ευχή

«Ας έχεις δίπλα σου

στη σκοτεινή σου τη στιγμή, 

το φως που θα απο/πνέει  

μια άλλη αγαπημένη αναπνοή»

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Από τον φίλο εικαστικό Sotirios Gardiakos, Έλληνα του εξωτερικού, η υπέροχη δημιουργία του... 

Η άτιμη ορθογραφία (της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

 

Η άτιμη ορθογραφία.

Πάντα στο κοίταγμα

της ορθογραφίας του ονόματος σου,

μαγεύομαι και σκοτώνομαι ...

πως να προστατευτώ

από τη ρωγμή της σφαίρας σου;;;

Ακόμα τα γράμματα

του ονόματος σου με πυροβολούν...

κανένα άλλο όνομα σαν το δικό σου,

τόσο άγια δεν δολοφονεί...

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Άτιτλο (της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

 Σκόρπιες  ψυχές

που σκορπίζουν

την ψυχή τους.

Υπάρχουν κάποιοι

που αντί να αγαπούν

βαθιά  ανθρώπινα,

απλά πληγώνουν

με ελαφρότητα...

Αντί να ζουν

την κάθε στιγμή

στο έπακρο της ψυχής,

απλά επιζούν

στου μέλλοντος

την  καθυποταγή...

Αντί να μεταγγίζουν

του φωτός τους τη ροή

στον άνθρωπο τους,

τον μετατρέπουν

σε σκοτεινό του πόθου

αζήτητο τους...

Υπάρχουν κάποιοι

που επουλώνουν

τις βαθιές πληγές τους,

απλά πυροβολώντας

την αγάπη που θέλει

να τους  θεραπεύσει...

Έτσι

η χαρούμενη βροχή

έγινε κατάφορη  καταιγίδα

και ο ερωτικός χορός

απάνθρωπο σφαγείο...

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Ανθοδέσμη γέλιου (της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

Οι λέξεις έγιναν κάστρα
δεν ξέρω αν προστατεύουν το μέσα σου η το μέσα μου...
Μόνο εκεί μέσα κουρνιάζει ο λυπημένος πόθος
και αλλού πουθενά
ούτε στις ανεμόδαρτες επάλξεις
δεν τολμάς να φυλάξεις σκοπιά ...
Το μέσα μου από έξω σου καιροφυλαχτεί...
Εγώ καραούλι έξω από το Άγιο κάστρο σου
που θέλεις να αλωθεί χωρίς να παραδωθεί...
Τι τρέλα πολέμου κι αυτή ...
Εγώ κατακτητής τρυφερός
που θέλει στην ντάπια σου
να αφήσει την τελευταία του πνοή...
Οι λύπες φτιάχνουν λέξεις
και οι λέξεις κάστρα
που θέλουν τις πύλες τους να ανοίξεις,
έξω να βγεις και ανθισμένα γέλια να φορτώσεις
επιστρέφοντας μετά
τα ακροκέραμα των πύργων τους να στολίσεις...
Έτσι στα ανθισμένα κάστρα
τα γέλια μας θα είναι οι στρατιώτες
κι ο πόλεμος στα σεντόνια ...
Όλα καλά ...Όλα καλά...
αλλά θέλει να βγεις έξω από των λέξεων το κάστρο
τα ανθισμένα γέλια να συλλέξεις
και καλπάζοντας στους λειμώνες των σπλάχνων μας
να επιστρέψεις
και τρυφερά να τα σκοτώσεις....
Αχ! τα γέλια μας...

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Νυχτερινή βουτιά (της Κατερίνας Σκιντζη Χαδουλου)

Κάποια θαλασσινά νερά
- νύχτα βαθιά –
πως φωσφορίζουν
όταν σαν βέλος
μέσα τους βουτάς!

Άξαφνα λες και ξημέρωσε
στου σκοταδιού τα βάθη ...

Σαν άστρα λάμπουν γύρω σου
- τα σκοτεινά νερά –
πως φωτίζουν τον κάθε πόρο σου
το κάθε κύτταρο σου !

Σαν σκουλαρίκια πλουμιστά
καρφωμένα πάνω σου
- από τις χίλιες και μία νύχτες -
πως σε στολίζουν
στον κάθε κόρφο σου
στο κάθε βότσαλο σου
οι φυσαλίδες των βυθών σου ...

Σαν δέντρα Χριστουγέννων ...
βυθιζόμαστε ...
λαμπρά ... λευκά ...
και ... φωταγωγημένα ...

Μες τα σκοτάδια των βυθών ταξιδεύουμε
πυγολαμπίδες του νερού χορεύουμε
πορευόμαστε ολόφωτοι ,
τα παραγάδια μας μοιραζόμαστε
και ...η λάμψη της ψυχής
στο δέρμα μας αποτυπώνεται ...

Δειλά νομίζουμε πως ονειρευόμαστε
πως ολόφωτα πλάσματα γινόμαστε ...
νυχτόβια … υδρόβια …
γοργά … αστρόφωτα …
στιλπνά … περιστρεφόμενα … δελφινοκόραλα…

Ένας σφυγμός μόνο μας ενώνει ...
ένα σφρίγος του κορμιού μας το χάρτη μεταμορφώνει ...
ένα σφύριγμα της καρδιάς τα θέλω μας ελευθερώνει ...
και... το άγνωστο της απόγνωσης ...
στα βαθιά νερά ...
στα βαθιά σκοτάδια ...
των ωκεανών ...
παγώνει ...

Κατερίνα Σκιντζη Χαδουλου

Οι ομπρέλες της Αίγινας! (της Κατερίνας Χαδουλου Σκιντζη)

Πάντα έφευγα ...
στη φθορά, τώρα γιατί;
αποδιώχθηκα ...
στην ευτυχία πάνω;
Ποιο μάθημα λαμβάνω;
Άφοβοι φόβοι...
Δυνατοί αδύναμοι ...
Περίτεχνοι περί τέχνης...
Πάντα έφευγα άφοβη
απέναντι στην αλήθεια μου...
Στη φθορά δυνάμωνα, πείσμωνα...
Ευτυχία περίτεχνα ανακάλυπτα, γευόμουν...
Και όμως στην αρχή πάντα
η υγρασία της βροχής σε ενώνει...
Το πιο απλό αντικείμενο μία ομπρέλα
σε νοιάζεται, σε φροντίζει, σε αγκαλιάζει.
Ο ουρανός λοιπόν γεννάει αγκαλιές
μικρές χρωματιστές φωλιές
μέσα τους θαλπωρή γυρεύεις...
Τα χέρια απλώνονται, μοιράζονται,
οι πλάτες τα φορτώνονται τρυφερά...
Τ 'ακροδάχτυλα ηλεκτρίζονται
όταν ελπίζεις να νοιώσεις
πως ναύλο δεν υπάρχει για τα ναυάγια,
παρεκτός αμμουδερά καρνάγια
που θαρραλέα αποζητάν
πέρα από τις αγκαλιές,
την ηδονικά μελωδική
του ύπνου μοναδική αγκαλιά...

Κατερίνα Χαδουλου Σκιντζη

Οι μελέτες των ψυχών (της Κατερίνας Χαδουλου Σκιντζή)

Την βροχή περπάτησα
την νύχτα αφουγκράστηκα ...
Δεν ξέρετε τι θέλετε ...
Δεν αποδέχεστε ότι έχετε...
Όλα γύρω μας είναι απλά...
Μόνο οι ποιητές τα κάνουν δυσνόητα...
Όσο κι αν κρύβεστε ότι κι αν κρύβεται
η ουσία πάντα αχνοφέγγει...
Γοβάκια γυάλινα σπάνε σε άγρια χέρια...
Οι κύνες τις οσμές μας μέσα τους κυοφορούν ...
Στο βόρειο ημισφαίριο του ουράνιου μυαλού σου
την τρυφερή μου υπόσταση βγάζεις βόλτα όποτε θες...
Στα δάχτυλά μου οι οσμές σου
διαρκείας μόλυνση έγιναν...
Στα μάτια μου καρφί - δοκός
σύριγγα απώλειας,
οι αρνήσεις σου οι καθημερινές
τα όπλα μας κατέθεσαν...
Τα δάκρυα μου κουράστηκαν
δεν ξανακύλησαν συνειδητά,
τους δακρυϊκούς πόρους έφραξαν
αρνούνται να κυλούν για άλλους,
κυλάνε στα υψίπεδα των παριών
αυτόνομα για τον εαυτό
και ας μην τα δεις ποτέ...
Στους όχλους κρύβεσαι ...
Στο τρανταχτό γέλιο
την αμηχανία σου τυλίγεσαι...
Στους καθρέφτες τα είδωλα μηρυκάζουν
τους επόμενους νάρκισσους επωάζουν ...
Έτσι οι  βιασμοί
των στιγμών συλλέγονται,
η γοητεία ξεπετάγεται,
οι καβάντζες ξεπέτες στρατολογούνται
και ο όχλος που σας εμπαίζει και
τον εμπαίζετε
μυστικά ετοιμάζεται...
Ύαινες γοητευτικές
μας κατασπαράσσετε,
άλλοι γενναία αυτομόλησαν
εμείς καθημερινά αυτοκτονούμε
ως μαθητεία θανάτου,
από των νάρκισσων τις συμπεριφορές...
Σταματήστε για ένα λεπτό ...
Αφουγκραστείτε τις παφλάζουσες καρδιές
μην τις αυτοκτονείτε ...
Ευκολία και δυσκολία είναι μέσα μας
τις ιδιαίτερες σχέσεις με ενοχικές σχάσεις
μην τις δυσκολεύετε...
Η τρυφερότητα δεν ισορροπεί,
στο μεγαλειώδες δέρμα μας διαχέεται...
Να το θυμάσαι είσαι γκρεμός μοναχικός
σε καταβάσεις και αναβάσεις ηρωικών ψυχών αφήνεσαι...
Μπαίνουν τα βλέμματα μέσα σου
ενώ εσύ τυφλώνεσαι
από του εγωισμού το αδυσώπητο κραταιό μέλος...
Βγάζεις την γλώσσα στο κενό
και έτσι λες πως υπάρχεις
μέσα από των στίχων τον ορυμαγδό...
Ο ανελέητος είναι χειρότερος από τον αδίστακτο
που έχει μια πιθανότητα σε κάτι καλό να ενυπάρχει,

είπε ο οινοχόος της βραδιάς...
Αυτό το άτιμο καλό σου
αναζητώ...
σαν ύαινα και εγώ
σαν ξωτικό
σαν γυναίκα
σαν θύελλα εξωτικών στιγμών...


Κατερίνα Χαδουλου Σκιντζη

Λεπτομέρεια  από  πίνακα  του Λεονάρντο Ντα Βίντσι