Η σταλίτσα...(του Γιώργου Βομπρα)

 

Ήρθε κι τούτη η βροχή επάνω εις την ώρα

Σάν δάκρυα απ' τον ουρανό

να πέφτουνε στην χώρα

Ήχος νερού που γειώνεται

επάνω σε ασφάλτους

Ηλεκτρικά ερεθίσματα

σε νόες....αλανθάστους

Ήρθε και τούτη η βροχή

σάν κύμβαλον...τυρβάζων

Να μπεί μες το κεφάλι μου....

Ωσάν φωνή...αλαλάζον

Να σπάει το εμπάργκο μου...

από φωνές ανθρώπων...

ήρθε και μιά σταλαματιά

ως ήχος αγρίων...Κυκλώπων

Μου λέει στυγνά και καθαρά...

-έτσι εγώ θα πέφτω...

να πλένω τις αναντίρρητες σιωπές που έχεις ...όταν ξεκλέφτω

Όταν εγώ απ' το σύγνεφο

θα γίνομαι σταλίτσα

Θα σπάω κάθε αποκλεισμό...

πού στέκει στην γωνίτσα

Ήρθε και τούτη η σταλαματιά

πού πέφτει σαν ρανίδα

για να τραφεί και ποτιστεί

μιάν άβροχη... ελπίδα

Γιώργος Βομπρας

Το βιβλίο (του Γιώργου Βομπρα)

 

Όλα τά βιβλία τού κόσμου γύρω μου
Όλα τά βιβλία τού κόσμου πάνω σου
Όλα τά βιβλία τού κόσμου μέσα μου

Όπου κι αν περπατήσω, όπου κι αν συγχρωτιστώ, όπου κι αν εκκλησιαστώ, ένα βιβλίο μπροστά μου...εσύ

Σέ διαβάζω καθημερινά, εντρυφώ στίς σελίδες σου θέλοντας καί μή...
Άλλοτε εκστατικός, άλλοτε έκθαμβος, πότε πότε αγωνιωδώς καί κάποτε κάποτε
βαριεστημένα...αηδιασμένος

Ένα βιβλίο γύρω μου... 
Ένα βιβλίο μέσα μου..
Ενα βιβλίο πρός ανάγνωση
Ένα βιβλίο γιά διάγνωση

Γιώργος Βομπρας

Παγκοσμιο... ποίηση (του Γιώργου Βομπρα)

Μιά παγκόσμια ημέρα πέρασε

Μιά καινούρια μάς ξεπέρασε

Παγκόσμιος δεσμός μάς δένει όλους

Παγκόσμιο ρεκόρ, γιά τούς χαχόλους

Παγκόσμιος κι εσύ 

κοίτα νά γίνεις

Καθώς ένα ρεκόρ σου θά ταχύνεις

Παγκόσμια ημέρα ξημερώνει

Μιά άλλη πάλι στήν δύση της

.....μερώνει

Παγκόσμιες ευχές νά ξεκινάνε

Σέ παγκοσμίους κόσμους.....ξεψυχάνε!

Κάτι παγκόσμιο σήμερα γιορτάζει

Επέτειος παντοτινή σέ μένανε

....νά τάζει!..

Παγκόσμιος πόλεμος έληξε

 πρίν χρόνια

Παγκόσμια ειρήνη στά μπαλκόνια

Ν' ανοίγεις νά κοιτάς από 'κεί πάνω

Με..μονωμένος πόλεμος....τι Κάνω?

Γιώργος Βομπρας

Το κίνημα... (του Γιώργου Βομπρα)

 

Μιά Κυριακή πρωτοστάτησε

 κι άκληρη επαναστάτησε 

Τις άλλες μέρες κράτησε 

κι αυτές εμοιροστράτησε 

Δευτέρα εσύ πού 'σαι κοντά 

σ' εμέ σιμά ξεροσταλιά 

Βάλε σκαμνί να κατεβώ 

σ' εσέ να θέσω  αρχεμώ 

Τρίτη μην έχεις γκαντεμιά 

θέσε εσύ ξερολιθιά 

Θεμέλια άγιαζε συχνά 

εχθρών τα βλέμματα αχνά 

Κι εσύ Τετάρτη μες την μεσ' 

στρώσε τραπέζ' και μέθυσε 

Την Πέμπτη βρες και κέρασε 

εσύ δεν ζείς κι αυτή γέρασε 

Παρασκευής το γνέσιμο 

να είν' ζωής διαθέσιμο 

Σαββάτο εσύ μού 'σαι βραχνάς 

να θες πάντα να με ξυπνάς 

Στο χέρι εγώ σας εκρατώ 

το δείλι μου σάς αμολώ 

Εργόχειρο βδομάδας ξεκινά

στης σχόλης μου το Κίνημα 

Γιώργος Βόμπρας

Τα λουκέτα (του Γιώργου Βομπρα)

 

Τα λουκέτα μας πάντα εκεί 

καλά κλειδωμένα 

ένα γίναν με τα σίδερα 

Σκουριάσαν ....οξειδώθηκαν...

αλλά πάντα εκεί ερμητικά κλειστά 

Τού χρόνου απομεινάρια 

Να θυμίζουν υποσχέσεις 

στόν εαυτό μας....και σε άλλους 

Στους περαστικούς να μιλάνε 

για αγάπες περασμένων εποχών  

για αισθήματα πού αφού λευτερώθηκαν ...

κλειδωμένα ύστερα 

στων πουλιών τα περάσματα ...έμειναν 

Τώρα δίπλα στην θάλασσα....

μακρινό ταξίδι νοσταλγούν....

Μα η μοίρα τους τά 'ταξε...

εκεί μαζί με τα σίδερα 

να κάνουν το μακρύ ταξίδι 

της αποσύνθεσης....

Λευτερώνοντας κάποτε υποσχέσεις....

Σαν θυμιατά....

Γιώργος Βομπρας

Διαβήματα...(του Γιώργου Βομπρα)

Κάθε φορά που σε διαβάζω...
Αυτοκτονείς μέσα μου

Ένα μικρό πιστόλι
με στίχους...
Στρέφει πρός την καρδιά

Από πάνω ένας μεγάλος ευκάλυπτος....
Τρίζει στις ριπές τ' ανέμου....

Φύλλα που αν βρασθούν...
αποχρεμπτικά γίνονται...
κρέμονται σε δέντρα χωρίς καλλωπιστική αξία

Από κάτω, ζωή
και θάνατο ....
ένα διάβημα
τα χωρίζει

Γιώργος Βομπρας


Υ.Γ εξ' αφορμής τού απονενοημένου διαβήματος τού ποιητή Κώστα Καρυωτάκη...
Πριν 92 χρόνια ....

Ευτυχώς...(του Γιώργου Βομπρα)

Ευτυχώς που μερικοί βρήκαν την ποίηση
για να πούν  τον πόνο τους
Όπως ο Πεσσόα ο Μπωντλαίρ
και ο Έντγκαρ Άλαν Πόε

Για να βραβευθούν
να τιμηθούν
Να πουν...τί ωραία τα λόγια τού ποιητή
Και μετά...φθού κι απ' την αρχή

Ευτυχώς που βρήκαν  την ποίηση
Και ο κωμικοί την σάτιρα
Κι ο τραγικοί  το δράμα
Κι οι φιλόσοφοι το κλήμα

Ευτυχώς που τα βρήκανε
 και λένε τον πόνο μας
Και μετά θα μαζευτούμε θα δεξιωθούμε
 και μετά στόν μπουφέ....να φαγωθούμε

Μείναν μόνον μερικοί...καταραμένοι...διχασμένοι..
.διψασμένοι όμως για να γράψουν....
Όχι για ν' αλλάξουν τον κόσμο
ο κόσμος δεν αλλάζει...αλλά να....
 για να πούν τον πόνο τους....

Ευτυχώς....

Γιώργος Βομπρας

Ο ιστός (του Γιώργου Βομπρα)

Η φωνή σου σε λαβύρινθους
δικούς μου τριγυρίζει...
Σαν Σειρήνα έναν μέθυσο
Θησέα ξεμυαλίζει...

Ένα Όχι είναι ο μίτος
της Αριάδνης....
Θα τον ξετυλίξω, νά 'μπω μέσα
στα δίχτυα της αράχνης...

Το σπαθί μου βγάζω
κι όλο κόβω...
Μιά φωνή μού λέει... όχι, ....
..τρία γράμματα, πορώνω...

Ένας ίλιγγος μέ πιάνει
καθώς σβουρίζω...
Τις κλωστές απ' τον ιστό σου
σάν σπαθίζω....

Ένα όχι σου σέ σένα
μ' οδηγάει...
Μέ αυτό, και μεσ' τ' αυτιά μου
σ' ιστούς με πάει.......!

Γιώργος Βομπρας

Ανακαλύπτω (του Γιώργου Βομπρα)

Την ποίηση ανακαλύπτω
πάνω στα τραγικά αδιέξοδα
 ατσάλινων θελήσεων....

Πάνω στο σώμα
παρθένας κόρης
που το κορμί της βιάζουν
οι εραστές της ιστορίας...

Την ανακαλύπτω γυμνή
 σαν οδαλίσκη ....
στά ντιβάνια του κοινωνικού γίγνεσθαι....

Σκύβω πάνω της και .... μέσα μου....
την θωπεύω τρυφερά
καί με ελκυστικά ερωτόλογα
θέλω νά την ξαπλώσω στον νού μου

Εκείνη σκιρτά στίς καυτές μου ανάσες....
υποκύπτει στά μενεξεδί πέπλα της πένας μου και μου παραδίδεται αυτο..τελώς

Την ανακάλυψα και  με ανακάλυψε πάνω στα ξέστρωτα σεντόνια μιάς περιπλανώμενης σελήνης που σουλατσάρει στα σκοτεινά....
πριν ο ήλιος της κλείσει τό μάτι....
απαγάγοντάς την ως άλλη ωραία Ελένη και δώσει αφορμή για αιώνιους νοητικούς πολέμους.....


Γιώργος Βομπρας

Το ταξίδι (του Γιώργου Βόμπρα)

Προσπάθησα κι απόψε
 να στοιβάξω τα όνειρα
σ ' ενα ξύλινο κάρο
που τρέχει στον χωματόδρομο
πλάι στις γερμένες ανεμώνες

Προσπάθησα, μα το κάρο
πέρασε και τα όνειρα
μείναν κάτω
πλάι στις γερμένες ανεμώνες

Τώρα όνειρα και ανεμώνες
πλάι στο ξύλινο κάρο
που....χάνεται στον ορίζοντα
μένουν μαζί , σαν πιτσιρίκια
που ποτέ δεν....ταξίδευσαν

Γιώργος Βόμπρας

Σταυρός (του Γιώργου Βόμπρα)

Τού ίδιου δρόμου εραστές Σε κάτι βραδιές...ανέραστες Στο φως μιας λάμπας πού φωτά... Και τα φεγγάρια μένουν...βουβά Βουβός κι εσύ...μά φωτεινός ψάχνεις αγάπη...παντοτινός.. Δρόμοι ανοίχτηκαν πολλοί... μα ήταν κι οι Σταυροί...βαριοί Ένα φεγγάρι σού φωτά... Σταυροί...νυχτιές..στο πουθενά...

Γιώργος Βόμπρας