Πόσες ώρες σπαταλήσαμε σε αχρείαστα ταξίδια
σε δρόμους σκοτεινούς αναζητώντας το φως
με την αγωνία καθρεφτισμένη στο πρόσωπο μας
Πόσο χρήμα ξοδέψαμε σε εφήμερες ακολασίες
για να πνίξουμε τις αναμνήσεις μέσα μας
περιμένοντας ένα αύριο που εμείς πρέπει να χτίσουμε
Πόσα δάκρυα χύσαμε πίσω από ραγισμένες οθόνες
πάνω σε χαρτιά που πασχίζαμε να γεμίσουμε με λέξεις
σε ένα κρεβάτι που ανέχεται το κουφάρι μας
Πρόσεξε τι θα γράψεις ποιητή
οι λέξεις φόνους διαπράττουν
μην αγγίξεις ευαίσθητες χορδές
τις σφαίρες θα βγάλουν για σεργιάνι
Σφράγισε το στόμα σου, πνίξε την φωνή σου
κλείσε τα δακρυσμένα σου μάτια
σύρε στο απόμερο κελί σου να χαρείς
ο πόλεμος δεν είναι για σένα
Πάψε να ονειρεύεσαι παράδεισους
ενώ βαδίζεις στην απέθαντη κόλαση
κάνε την τρέλα γνώρισμα σου
γλύτωσε από του χάρου τα δόντια
Ξέρω ότι δεν θα με ακούσεις ποιητή
τα αυτιά σου βούλωσαν οι ιαχές της αλήθειας
η αποτίναξη της φρίκης έγινε στόχος σου
εύηχο άσμα γαλήνης τρεμοπαίζει μέσα σου
εσύ στο σήμερα με τίποτα δεν κρατιέσαι
πλώρη έβαλες για το εύμορφο αύριο.
