Δεν έχω χέρια δεν έχω πόδια
μόνο σταθμούς με μύρια εμπόδια.
Δεν έχω χείλη δεν έχω σώμα
μόνο ανάσα δίχως το στόμα.
Δεν έχω αφή δεν έχω μέλη
μόνο κεντρί χωρίς το μέλι.
Μα έχω φλέβες και αρτηρίες
όσες δε μού 'κοψαν οι εμπειρίες.
Ταξίδι στο χώρο της ποίησης και του λόγου. Ένας χώρος έκφρασης ανοιχτός σε όλους.
Δεν έχω χέρια δεν έχω πόδια
μόνο σταθμούς με μύρια εμπόδια.
Δεν έχω χείλη δεν έχω σώμα
μόνο ανάσα δίχως το στόμα.
Δεν έχω αφή δεν έχω μέλη
μόνο κεντρί χωρίς το μέλι.
Μα έχω φλέβες και αρτηρίες
όσες δε μού 'κοψαν οι εμπειρίες.
Πρωτόγνωρο και διαμπερές μου αίσθημα
τη φτερωτή του στήθους μου
πόσες φορές φυσάς;
Γυρίζει σαν τρελή στο άγνωστο
με μουδιασμένα πόδια
και σώμα βάρους στο μηδέν….
Είναι η αίσθηση σχεδόν ανέγγιχτη,
βελούδινη….
κι έχει μια γεύση απ’ άγριο μέλι…
Αξιοζήλευτη επιστήμη η “Χημεία”!
Αδιαπραγμάτευτη εμπειρία
εκείνη η γνωριμία των χειλιών σου…
~Ζωές που βράχηκαν στα κρίματά τους και τα στεγνώνει η μοναξιά τους!~
Βράδυ βροχής κι έξω οι δρόμοι
υγροί ξενύχτες, άδειοι και μόνοι.
Στους πεζοδρόμους και στις πλατείες
φως λιγοστό στων μπαρ τις γωνίες.
Στου οινοπνεύματος μέσα τη μέθη
μάτια φλερτάρουν μόνο για κέφι.
Στης μουσικής τη μελωδία
κορμιά λικνίζονται δίχως ουσία.
Κάτω από υπόστεγα και σε σοκάκια
σφιχταγκαλιάζονται τα ζευγαράκια.
Φιλιά με όρκους αντάλλαγμά τους
κρύβουν το εφήμερο μες στην καρδιά τους.
Μες σε παλτά και καμπαρτίνες
“τρέφεται” ο έρωτας μπρος σε καντίνες.
Γέλια πνιγμένα μέσα στο κρύο
της ευτυχίας φορούν προσωπείο.
Βράδυ βροχής και ξημερώνει
ακόμα πιο έρημοι κι άδειοι οι δρόμοι.
Ζωές που βράχηκαν στα κρίματά τους
και τα στεγνώνει η μοναξιά τους!
Αυτά τα "σύνορα"
ανάμεσα στους άλλους και σε μας
είναι μια στερεότυπη "φραγή"
εισερχομένων θλίψεων
ή μια εξερχόμενη ροπή
προ(κλήσεων)
για έναν ανοιχτό λογαριασμό
που μένει πάντα
ακάλυπτη καιρών "επιταγή" ;