ΠΑΡΑΘΥΡΆΚΙ ΜΟΥ (της Νίκης Κροκίδη)

Ασπροκεντι ό ήλιος κενταει,

μέσ' απ' τα κληματοφυλλα

καί τής μουριάς τά μπράτσα.

Μέσα στ' αναδεμα του γλυκού αγερα

εικόνες αρχέγονες

τά μάτια μου χαϊδεύουν.

Στομωνω την ανάσα μου

ν' αφουγκραστω ήχους παλιούς,

ήχους απ'τά γνώριμα του χωριού μου`

απ' όσα απόμειναν να μαρτυρούν

νά μολογουν`

τά χρόνια που διαβηκανε...

Ήχοι κουδουνιών...

βαφτισμενοι στην πνοή τού ανέμου.

Λίγες πια, φωνουλες

από στόματα στραγγισμενα..

λιοκαμενα...

απ' τό διάβα του χρόνου.

Σάν τίς μυλόπετρες

τού παλιού λιοτριβιου

αποξεχασμενες στου ήλιου τή φωτιά

καί τού χειμώνα την παγωνιά.

Κι η μάνα μου...

Αχ, μανούλα.

Κρυστάλλινη η φωνή της

ακόμα κρατάει...

σάν τό νεράκι τό γάργαρο

απ' ανοιξιάτικη βρύση.

Κυρτωνουν οι πλατουλες της...

Μανούλα, γελα μας...

Ζησε μανούλα

για ν ανασαίνουμε!!!

Νίκη Κροκιδη

ΕΠΙΣΤΡΟΦΉ (της Νίκης Κροκίδη)

Πέρασε καιρός από τότε...

Νύχτες ατέλειωτες

ξετυλίγοντας μπροστά μου

το ματωμένο σκηνικό

μιας άδοξης πορείας.

Θέλησα να ξεχάσω

κλείνοντας την πόρτα της ψυχής

σε κάθε καινούργιο ταξιδιώτη του καιρού.

Πάλεψα με το χρόνο

που στάθηκε μετέωρος

στο σημείο εκείνο του χωρισμού.

Πάλεψα με τις θύμησες

πάνω στο κάστρο της καρδιάς

σώμα με σώμα,

όταν έβλεπα τους στρατηλάτες

των αναμνήσεων

κατάλαμπρα ντυμένους

να διαβαίνουν κάτω απ'τις αδύναμες

πολεμίστρες του νου.

Θέλησα να ξεχάσω, μα δεν μπόρεσα.

Υποταγμένος και ταπεινός

με απλωμένα προς την απουσία μπράτσα

παίρνω το δρόμο του γυρισμού,

με μόνη πεθυμιά

να δέσω τ' ακροδάχτυλα

στα χέρια τα δικά σου,

χέρια που κράτησαν τη μοίρα

και των δυο μας.

Στη δύση μιας ανατολής..

Νίκη Κροκίδη

ΘΥΜΆΣΑΙ (της Νίκης Κροκίδη)

  

Θυμάσαι άραγε; 

Ήμουν σκυμμενη 

στον αργαλειο της ζωής μου... 

Υφαινα και ξυφαινα 

έναν ψεύτη χρόνο.... 

μαρμαρωμενες θύμισες... 

Μάτια, υγρά,. στυλωμενα 

σε κείνο τ' άσπρο περιστέρι..... 

με μια κόκκινη κλωστή 

βαμμενη στο αίμα της καρδιάς μου, 

έδεσα σφιχτά τα δυο του ποδαράκια. 

 Μέ μια χρυσή, κομμένη απ' τα μαλλιά μου,

έδεσα πισθαγκωνα, τις δύο του τις φτερουγες 

κι απομεινα, να το κοιτώ..

Κανακευα και βυζαινα

το χρόνο το θεριό

στην κούνια της ψυχής μου. 

Και κείνο εμεγαλωνε,

μες στο κανακεμα μου... 

κι αφιονισμενη μ' εσερνε στα τάρταρα.

Κι ήτανε, τοτε.. 

που να θυμάσαι!!! 

έξω απ' το παραθυρι μου, 

χτυπαγες τα φτερά σου, να ξυπνήσω, να μη χαθώ..... 

αναδεψα τα μάτια μου, στα μάτια σου

Που να θυμάσαι!!!!!! 

Πάνω στου αργαλειου μου το υφαδι σταθηκες... 

κι έκοψες με το ράμφος σου, τις κλωστές... 

που κραταγαν, τ' άσπρο μου περιστέρι. 

Φυλακισμένο το 'χα, 

στου χρόνου το κανακεμα. 

Δυο περιστέρια λευτερα.

στου απείρου το στερέωμα,

..χαθήκανε

Που, να θυμάσαι!!!

Νίκη Κροκίδη

ΠΡΑΓΜΆΤΩΣΗ (της Νίκης Κροκίδη)

Φιδοσερνοταν ακόμα το πρωί..

Όι σκέψεις, σαν πουλιά

αποχαιρετούσαν το κενό..

αγαλια αγαλια, μετρούσα το χρόνο

μαρτυρικά.

Κι ήταν τούτο, ένα θαύμα,

που κυοφορούσε η νύχτα..

Δεν ήταν διανεμα

ούτε σκιά..

μόνο, ονείρου πραγμάτωση. ..

Χέρια πλέκονται σε χέρια...

μάτια, βυθίζονται σε μάτια...

Όλη η άνοιξη σ' ένα φιλί..

Κανένα μυστήριο πέρα απ' το τώρα.

Καμιά προσπάθεια για το άφθαστο..

για τ' ανεκπλήρωτο..

Κανένα αναψηλαφισμα

μέσα στα βάθη του σκοταδιού..

Ή ανάσα σου στην ανάσα μου

ψιθύρισε μιαν άφθαστη ελπίδα..

_Αν έχεις ένα παραπεταμένο λουλούδι

να μου δώσεις,

θα το βάλω στην καρδιά μου...

_Αν, όμως έχει αγκάθια?

_Θα το υποφέρω...

_Κραταμε τούτο το φιλί

για πάντα στην καρδιά μας...

Δώρο αιώνιο και για τους δυο..

Σαν διανεμα χάθηκες...

σαν σκιά...

Πολεμώ να την πιάσω και να την κρατήσω,

μα μου ξεφεύγει..

σ'αγνωρα μέρη με σερνει..

Μες στην ηλιοφωτη ομίχλη

που τυλίγει τίς αργοκινητες ώρες,

Τι απέραντη που ζωγραφίστηκε ή εικόνα σου..

πάνω στο γαλάζιο του ουρανού

μέσα στον κυματισμό της θάλασσας..

Με ένα δάκρυ

κι ένα τραγούδι

θά σ'αγαπώ...!!!

Νίκη Κροκίδη

Κάπου στήν δύση μιας ανατολής...

Θα σε περιμένω..(της Νίκης Κροκίδη)

Εκεί...στον "κόκκινο βράχο"..
την ώρα που το φεγγάρι
θ' ασημωνει τη στράτα..
την ώρα που τ' αστέρια
θά χουν γιορτασι..
Πάνω στο κύμα
κάτω απ' το βράχο..
Πλάι..στον πετρωμενο χρόνο
τόν άχρονο..!!

Πέρα απ' τα κύματα...

Νίκη Κροκίδη