Μελανά σημεία στίξης (του Τάκη Πάνου)

Μετέστρεψα το βλέμμα μου
Παντού λιμνάζοντα και αποσπασματικά καθώς πρέπει…
- Αντίς  να ‘ναι πηγαία
Νερό στεκάμενο λειμώνες ασθματικοί  ιτιές υποκλινείς
γόνατα σαθρά  λυγισμένα
νερό στεκάμενο  όλα..
λανθάνουσας - κελεύσματα
πορείας - σε μια επίπεδη ταλάντωση του χρόνου

- Κι η ελευθερία γιατί μας δίνεται …
Ενόσω   είναι κοινή για όλους τόση, άπλετη εμπίπτουσα
  του ενός με του άλλου
 στο πέρασμα  ζαμενών    και εχιδνών  μάτια χέρια σκέλια και μες το ένα  βαθυγάλαζο  πέρασμα του κόσμου

- Η ευτυχία σου πες μου, πως θα την κερδίσεις …
Είμαι ήδη  πολύ ευτυχισμένος
τόσο  με ότι έχω όσο έχω
με αυτά που όσα μου δόθηκαν με αυτά που όσα δεν ζήτησα
με κείνα που όσο μου δίδονται και όλα κείνα που καθώς μου χαρίζονται τα χαρίζω
Τίποτε δεν θέλω για μένα
Τίποτα δεν κράτησα για μένα  δικό μου…

Ένα πέρασμα του κόσμου βαθυγάλαζο
Ουρανός  φως σκοτάδι σκιές
σκιερά ευφάνταστα σχήματα
και χέρια στα πλήκτρα του πιάνου
….

- Όλα μοιάζουν ανέφικτα άπιαστα και αποκομμένα μα Εγώ ..
… Βάσανος που μας εξαντλεί  αδιάρρηκτα αρχέγονα  δεσμά από  αλυσίδες
του χρόνου του ελικόμορφου λευκού αγγελιοφόρου
 πάει και έρχεται ο διάολος
και όλα σμίγουν κι όλα διαλευκάνουν βαθμηδόν

Οι στριγκές από τα πλήκτρα που κτυπούν τα χέρια στο πιάνο 
Δυο κορμιά τυλιγμένα
Δυο φίδια συμπλεγμένα
το ένα στ’ άλλο κατασπαράσσονται
φαρμακώνοντας  κάθε μέλος  χέρι και χείλος
Μάτια και νόησης νους σκοτισμένος 

- Να πάρει ευχή, Να πάρει !  Δεν είναι παρήγορο καθόλου μα εγώ …
Κινείται σαν φίδι
μες στη μονιά μου και η οπή μέσα του χώμα
με αισθήσεις  ραγισμένη...

Ας πάψει επιτέλους  να κτυπά οικτρά τα χέρια του  στο πιάνο !

- Όλα μοιάζουν με χρώμα με φως όταν εγώ …

…..Και  νύκτες νύκτα μεγάλο σκοτάδι
 σαν η ζωή σαν τ΄ όνειρο
σαν ένα αλύχτισμα του ζώου
 της ανάγκης
Να πάρει ευχή     !
Αναδυομένη κομματιασμένη
'Ερμα της θάλασσας  θρυμματισμένη
Στο διάφανο  βράχο σε αναπλάθω
βαθιά μέσα  στα χέρια μου μέσα στα μάτια μου
διαυγής υπό του κράτους του τον ήλιο…
-Να πάρει ευχή πάει! Μα όταν εγώ ..

Πάρε τα χέρια σου από το πιάνο

Τάκης Πάνου

Το αγιόκλημα (του Τάκη Πάνου)

Νοσταλγία από νότες
μια συμπαντική ιαχή
κρουστά και πνευστά των αγγέλων σαλπίσματα
 λέξεις αρχαίες
βότρυες πάνω στα δένδρα

Μεταλλάξεις φωτός λόγου όμοια μίας προσηνoύς  ύπαρξης
του κόσμου απ' τ' όνειρο κι από τη μια  στιγμή στην άλλη
ρήματα αμετάβατα
και φθόγγοι ασυναίρετων επιθέτων

Κι Εσύ  καθώς ορίζεις σύνορα
του φτενού  σύμπαντός μου
ενός κόσμου που ήλιος και νύχτα συνάζουν
 χέρια με αγάπη 
κι άλλοτε νύχτα κι άλλοτε μέρα γνέθεσαι  πάλι και πάλι
πίσω από τα αδιαπέραστα μάτια

Μα Εσύ πάντα Φως μου
προστάζεις : "Είναι μεγάλη η κατακραυγή που υψώνεται στον Κύριο"
κι εγώ πάντα ο δρόμος ο καθελκυσμός κι ο διαβάτης των συνόρων ενός κόσμου
που με κινεί και κινείται 
μέσα στο άπειρο τώρα
καθηλωμένος επάνω στο πρανές της  πορείας
"Είχε ανατείλει ο ήλιος ..
Φύγε και μην κοιτάξεις πίσω σου και μη σταθείς ..πουθενά  "

και στο ανέγγιχτο αύριο του γλαυκού κύματος πορεύσου 
όταν υαλώνει την μορφή μας στον  χρόνο

Μα το αγιόκλημα Σου τανυσίπτερο  εντάσσει
την άνοιξη πορφυρή
Ρόδινο μήλο

Καθώς ανεβαίνοντας  σ' έναν  λόφο - όμοια προπύργιο μες στο  τελευταίο μας δείλι -
ενός εσπερινού της ανόθευτης σου Αγάπης

Νιόβη, συ μη και οι θεοί δεν υπέκυψαν την ένατη μέρα
Πες μας
τι θα συμβεί από έναν θρήνο
στα πέρατα του καθορισμένου χρόνου μιας μέρας συναγμένων ηλίου και νύκτας


Τάκης Πάνου

Νοσταλγία σαν φύγεις (του Τάκη Πάνου)

Σε κάθε ποίημα σε κάθε λέξη
ένα κομμάτι της ψυχής σου τ' άφηκες δώ
να το κρατώ ιλαρό στεκάμενο φως μπρος τα μάτια μου
χέρι σε χέρι στόμα σε στόμα θα δώσω ζωή

γης κι ουρανός
πνιμένος στης θαλασσιάς μιαν άκρη
αμέτρητες πληγές σα μια εικόνα αγιασμένη
σ' άπειρα όνειρα σου ματαιωμένα

Κι όμως εσύ
δεν μ' απαντάς ποτέ σου,
εσύ
σαν ν' άφηκες πόρτες ανοικτές πίσω από τις λέξεις
σαν να μην θέλησες δρόμους  να κλείσεις

ακόμη κι αν λείπεις
όταν σε φθάνω

και κάθε το γλυκοχάραμα με βρίσκεις
μες το βυθό μου ένα ναυάγιο

μια ανέλκυση του πορσελένιου αμφορέα
από την αρχαία Κίνα τ' αραβούργημα
απ' εποχής του Γωγ και του Μορφέα

Μα σ' αγαπώ βαθύτερα σαν φεύγεις απ' το κύμα
κι άνεμος απλώνεται να ανιστορεί στη θάλασσα
τα περιγιάλια γαληνά πριν την βροχή
πριν συναχθεί η ψυχή από τη λέξη μες το
ποίημα

Τάκης Πάνος

Άτιτλο (του Τάκη Πάνου)

Χάνεται η λάμψη,
μέσα από τα χέρια μου περνά το φως, κι αποκοιμιέμαι
κάτω από τα μάτια σου έγειρε η αγάπη, και ξεμακραίνεις
Έφεγγε ο ήλιος 
επάνω στα χείλη σου  καθώς την κρατούσες
κι ολόγυρά σου στάλαξε αγάπη, να τη θυμάσαι να τη θυμάσαι     
επάνω στα χείλη σου στάλα τη στάλα για τις πληγές σου για τις πληγές μας
το μύρο του ρόδου πάνω στο γαίμα μες στις πληγές μας, όταν κοιμάσαι να τις αγγίζεις και ας σε πονάνε 
βαθύς ο λυγμός δίχως τις λέξεις  μες τις πληγές σου βαθύς ο λυγμός σου μες το σκοτάδι   
 λέξη τη λέξη σε πνίγει το ποίημα, σαν είσαι  κύμα
μη ξεμακραίνεις  μην ξεμακραίνεις έδυσε ο ήλιος σε λίγο νυχτώνει

σαν φθάσει  η νύκτα 
χάθηκε η λάμψη κι έγειρε  ο ήλιος  να περιμένεις να μην λυπάσαι
κι αν
 έμεινες μόνος σε τούτο τον έρημο δρόμο να ψιθυρίζεις λέξεις 
λέξεις από ένα   ποίημα που είχες ξεχάσει για την αγάπη για κείνον τον  πόνο 
πόνο μες την καρδιά σου που αιμοραγούσε και έσταζε δάκρυ και έσταζε δάκρυ μα εσύ γελούσες κι έδινες αγάπη κι άνοιγες δρόμους …

(*σχεδόν σε όλους  δίνεται τόση ελευθερία
 να διαβούν μες στο σκοτάδι …
κι άλλοι βρίσκουν την άκρη
μα άλλοι περιμένουν το χέρι να δουν απ΄την άκρη .
ένα χέρι αγγέλου ένα χάδι με αγάπη μια λέξη στο τέλος πριν κλειστεί στο σκοτάδι 

( *μη την  αποδιώχνεις όσο μπορείς σιωπηλά στάσου δίπλα της
 άπραγος υπομονετικός κι έχει ο θεός

Με αγάπη σου μιλώ πάντα κι από καρδιάς . έτσι και τώρα !
Εύχομαι να κάνεις ότι καλύτερο σε φωτίσει ο θεός για εκείνην και την ψυχή σου)

Μια ζωή
Ίσως ένας αιώνα ενός δευτερολέπτου
Μια διαφυγή στο κενό
κει που κανείς δεν προσμένει ..
στη σιγή της απουσίας

στιγμές αιώνιες
μένουν ακίνητα στο χρόνο
όπως μια λάμψη των ματιών της καθώς με κοιτούσε
 ένας λυγμός σφιγμένος μες στα χείλη
η τυφλή μου μοίρα όπως μου κρατούσε το χέρι


Τάκης Πάνος

Άτιτλο (του Τάκη Πάνου)

Σαν κείνα τα παιδιά, καθώς σέρνοντας το θλιβερό βήμα
 μες τη σκόνη, δίχως τ' αύριο
 σκονισμένα υγρά μάτια,
διψασμένα που ρωτούν
με ματωμένα χείλη
- Γιατί πατέρα..
 γιατί ..? τι κάναμε μάνα, τι φταίξαμε και μας σκοτώνουν?
 κι εμείς τι να πούμε
τι να απαντήσουμε ..τι να ψελλίσουμε

μένουμε σιωπηλοί
κάτω απ' το γαλήνιο θόλο του θεού
κοιτώντας τις σβησμένες αγιογραφίες του
προσευχόμαστε
σαν κάτι να ράγισε μέσα μας βαθιά κει
που 'σβησε το παιδί κι έφυγε  πέρα
απ' την αγκαλιά της Παναγιάς έξω από το εικονοστάσι
παίρνοντας το μονοπάτι ανάμεσα σε πέτρες
 το δρόμο με τους ασπαλάθους και τους μαρτυρικούς άπλεκτους ζιζίφους 
βηματίζοντας ανυπόδητο
να ανέβει να υψωθεί στο Σταυρό
τούτη τη νύκτα καθώς μαίνεται η Σταύρωση.

Ο αγέρας ξάφνου σώπασε
κι η θάλασσα κόπασε
Γιατί μας σκοτώνουν.. μάνα?

Στα πέρατα του κόσμου σε κάθε γωνιά του σύμπαντος
απέραντη σιωπή
καθώς κει κάθε παιδί που χάνεται ένα ξέφτι του ήλιου
καθώς κείνοι αγάπησαν ένα σύμπαν άλλο δισδιάστατο
κι οι ψυχές πιά δεν έχουν βαρύτητα
και σκιές απροσδιόριστες κραυγάζουν μες τις
κηλίδες αίματος
 σε ένα αχαρτογράφητο ευχολόγιο.

-Σώπα! ακούμπησε στο στήθος μου!
ο θεός είναι μεγάλος!


Τάκης Πάνος

Ο πίνακας ανήκει στην εικαστικό Νίνα Μπεβούδα