ΝΥΝ ΚΑΙ ΑΕΙ (του Νίκου Δημογκότση)

Κάθε νύχτα αποβιβάζομαι στις ακτές του κορμιού σου,

κι ένα μαζί του γίνομαι.

Και δεν έχω θέληση άλλη, από το να βρίσκομαι εκεί,

ως όστρακο στου βράχου την ασφάλεια...

Γιατί το ξέρω καλά,

ότι ο Έρωτας σε βράχου σχισμάδα,

κυκλάμινο κι ανθίζει,

και η ωραιότητα του, ως και τον ήλιο θαμπώνει

σε όλες τις ώρες της ημέρας.

Κι ακόμα ξέρω καλά,

πως στο σφιχταγκάλιασμα μεγαλώνει η αγάπη,

και δέντρο φυλλοβόλο αξιώνεται,

σε μία γαλήνη που ζηλευτή,

Δύσης κι Ανατολής, ταξιδεύει στο άπειρο,

Βασιλείς χειροτονώντας τα αισθήματα...

Νυν και αεί ο Έρωτας,

σε αγάπη μετουσιώνεται,

εάν οι δύο, ένα έσσονται εις την κλίνη των Υπάρξεων.

Νυν και αεί, μόνο η Αγάπη,

ανεβάζει τον Έρωτα,

στην ουράνια σφαίρα της Κατοικίας του...

Νίκος Δημογκοτσης

(Ο Θαυμάσιος Πίνακας είναι της Εξαίρετης ζωγράφου Φωτεινής Παππά, που από καρδιάς θερμά Ευχαριστώ!!)

ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΔΕΙΠΝΟΣ (του Νίκου Δημογκότση)

Σήμερα αγαπημένη,
Μυστικό Δείπνο σου ετοιμάζω,
στην βεράντα της ψυχής μου...

Φόρεσε το λευκό φόρεμα,
εκείνο με τα δύο κυκλάμινα
στο ύψος του στήθους,
και με χρώματα φεγγαριού
βάψε τα δυο σου χείλη...κι έλα...

Καθισμένο θα με βρεις
στο τέμπλο των ονείρων μπροστά,
να ζωγραφίζω την μορφή σου.
Και στο στρωμένο τραπέζι,
τα δαχτυλίδια θα βρεις των αρραβώνων.
Και στο χαμόγελό μου κρεμασμένο
το χρυσό περιδέραιο της αγάπης...

Και τίποτα μην πεις...τίποτα!

Μόνο στην αγκαλιά μου μπες,
και την βεράντα άνοιξε της ψυχής...
εκεί για πάντα να μείνεις.

Γιατί ο Μυστικός Δείπνος,
είσαι Εσύ αγαπημένη,
και δίχως Σου,
δεν γίνεται να ζήσω...

(Ο Υπέροχος Πίνακας είναι της Εξαίρετης ζωγράφου
Βλασούλας Βέβε, που από καρδιάς θερμά ευχαριστώ!!)
Νίκος Δημογκοτσης

ΔΟΣ ΕΙΣ ΕΜΕ ΣΗΜΕΡΟΝ ΓΥΝΑΙΚΑ. (του Νίκου Δημογκότση)

Ω! Γυναίκα της πρωτόπλαστης ομορφιάς,

δος εις εμέ σήμερον την Άνοιξη του φιλιού

και της αγκαλιάς το περίπαθο σφίξιμο...

Και την Ιερή σου λέξη,

οίνος από τα χείλη σου, στα χείλη μου να κυλισθεί,

και στην καρδιά με ιμάντα να δεθεί αιμάτινο.

Έτσι που το σ Αγαπώ να μην λύεται,

παρά μονάχα στο δίχτυ  των αρτηριών

να περιφέρεται, ως όρκος ακατάλυτος...

Και δος εις εμέ σήμερον Γυναίκα,

την δύναμη της τρυφερής ματιάς,

άστρο νύχτιο,

ποτέ το εισιτήριο να μην χάσω της ζωής,

στων Εγώ, τα ολισθηρά μονοπάτια...

Τι ΄ναι βαρύ το ολίσθημα,

και διάφανο της ψυχής το κρύσταλλο,

και μόνο τα πατήματα της Αγάπης αντέχει...

Νίκος Δημογκοτσης

Ο Πίνακας είναι της εξαίρετης ζωγράφου

Φωτεινής Παππά

Η ΠΤΩΣΗ (του Νίκου Δημογκότση)

Βλέπω τον Άνθρωπο, πρόσφυγα, στις απρόσωπες σχέσεις...

Αοράτως σιδηροδέσμιο,

εις την λεπταίσθητη πορφύρα της Υπερπληροφόρησης....

Απεχθώς αλυσωμένο,

στην ζαχαρένια πόρνη της Παραπληροφόρησης...

Ακαταπαύστως δουλωμένο,

εις της τεχνητής νοημοσύνης την Υπερτέρηση...

Βλέπω, και δεν δύναμαι...

Βλέπω, και δεν υπολογίζομαι...

Βλέπω, και δεν υποφέρομαι...

Βλέπω...βλέπω...βλέπω...κι ως θύμα περιφέρομαι,

εις τις πλατείες τραυλίζοντας...μα δεν ακούγομαι...

ότι όλα γύρω μου ατομικώς συμπεριφέρονται...

Βλέπω...βλέπω...και από δοκό υποβαστάζομαι,

που οσονούπω τσακίζεται...και καμία τύχη

δεν έχω,

από την Πτώση τούτη να σωθώ...

Καμία...

Εκτός αν οι πολλοί, ερωτευθούμε τη Ζωή...

Ο Πίνακας, της εξαίρετης ζωγράφου Φωτεινής Παππά,

που από καρδιάς ευχαριστώ!!

Νίκος Δημογκοτσης

Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΓΗ ΑΙΜΟΡΡΑΓΕΙ (του Νίκου Δημογκότση)

Η δική μου γη αιμορραγεί...

Ρακοσυλλέκτης εγώ, της πρώτης μα και της τελευταίας
κραυγής των ανθρώπων, ανοίγω το στόμα μου
και σπαράσσομαι...απ άκρη σ άκρη.
Ότι πολλά τα παιδιά που διαμαρτύρονται πεθαίνοντας,
για ένα ποτήρι γάλα, για ενός χαμόγελου το ψωμί.
Και όλος ο έσω κόσμος μου,
ένα άδειο μοναστήρι, χωρίς σήμαντρα και εικόνες.
Κι αν αχάραγα η φωτοχυσία μου,
συλλέγει βατόμουρα στην άκρη του ποταμού,
οι μεταφορείς απρόθυμοι...κι ας αποσυνδέω
τα δόκανα...φοβούνται τις εξουσίες.

Η δική μου γη αιμορραγεί...

Και μόνος ακούω, πάλι και πάλι, πάνω
στα Επιφάνεια της ζωής,
ζωηρό το ποδοβολητό του θανάτου.
Και πάλι μόνος ακούω,
από τα στρατόπεδα της Μοναξιάς μας,
τους πολεμικούς ανταποκριτές να αναμεταδίδουν,
τόσες χιλιάδες οι νεκροί στρατιώτες, τόσες χιλιάδες
τα παράπλευρα θύματα, και τόσα
τα κομμένα δάχτυλα του Φθινοπώρου.

Η δική μου γη αιμορραγεί...

Στις χλωμές φυλακές τους οι άνθρωποι, ρευστοποιούν
τη συνείδηση, και λαμπροί ζητιάνοι γίνονται,
 σε μπαρ, σε καφενεία, σε μαλακούς καναπέδες.
Και τα πουλιά της σιωπής, και οι θηλές της γαλήνης,
ανέστιοι τόποι στα σωθικά μου.
Και η άσπρη ευχή και η μαύρη κατάρα,
έρημο με οδηγούν στο πλήθος, και ερημίτη στο ποίημα.

Και δεν έχω άλλον επίλογο !

Η δική μου γη αιμορραγεί...

Νίκος Δημογκότσης

Η ΣΙΩΠΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (του Νίκου Δημογκότση)

Εδώ στην βουτηγμένη σιωπή των Ελλήνων,
άνεμοι Ιστορίας,
ανεμίζουν δόξες διαμελισμένων αγαλμάτων
και Τραγωδίες σχισμένων νοημάτων...

Και δεν βρίσκεται ένας,
τα ναυάγια να περιμαζέψει
εις το Ερεχθείον των Γνώσεων,
και κρούοντας τα σήμαντρα του ήλιου,
το φως να αναγγείλει
σε όλη την οικουμένη...

Αλλά φευ!
μόνο οι άριστοι των εξουσιών,
κρατώντας φαναράκια δουλοσύνης,
με σκοτάδι σκεπάζουν
τα βλέφαρα της Πατρίδας...

Νίκου Δημογκότση



Ζωγραφική σε ξύλο, της Ελένης Γκόγκου,
που από καρδιάς ευχαριστώ, για την παραχώρηση !!!

Η ΠΛΗΜΜΥΡΙΔΑ (του Νίκου Δημογκότση)

Αστραπές και βροντές,
κεραυνών μην αινείτε,
η Πολιτεία τρομάζουσα
της σιωπής αιωρείται.

Και οι Άνθρωποι τρέμοντες
με το δάκρυ στο βλέμμα,
της βροχής που κατέρχεται,
στο γιγάντιο Ψέμα.

Πλημμυρίδα συνέρχεται
και αθροίζει αιθάλη,
στων χωμάτων την έγερση
που συντρίβει τ΄ ατσάλι.

Ω ! που δεν έσωσε
το τσιμέντο να ψάλλει,
του Ηλίου η έξαψη
να ξανάρθει και πάλι.

Βασιλιάς ασυντρόφευτος,
με το σκήπτρο να χρίσει,
την Ειρήνη βασίλισσα,
στων νεκρών την Γαλήνη...

Ω ! που δεν μείναμε
στην αγάπη της Φύσης,
κι ως θανάτου την χτίσαμε,
μα αυτή ανεστήθη !...

Νίκος Δημογκοτσης



Ο Υπέροχος Πίνακας είναι
της φίλης Ελένης Γκόγκου,
που από καρδιάς θερμά ευχαριστώ !!

Των δέντρων μου δάση (του Νίκου Δημογκότση)

Όταν σας κοιτάζω, μία γαλήνη
ξεδιπλώνεται από τα φύλλα
και μία Δέηση Σιωπής από τους κορμούς...

Κι έτσι που το ένα δίπλα στο άλλο στέκεστε,
νιώθω το Άνω Θρώσκω της ψυχής,
να χορεύει μ΄ εκείνη την λεπταίσθητη
αγωνία των πουλιών,
σαν πετούν στον παγωμένο άνεμο,
αναζητώντας το απάγιο σας...

Των δέντρων μου δάση !

Κορίτσια των ερώτων περίβλεπτα,
κορίτσια αειφόρα των γύρεων,
κορίτσια των ανθοφόρων γεννήσεων,

νυν και αεί, κάτωθε των ριζών σας
τα Σπήλαια του Άδη, τα άδεντρα...


Νίκος Δημογκοτσης

Ευχαριστώ από καρδιάς την φίλη
Ελένη Γκόγκου, για τον Υπέροχο Πίνακα,
που ζωγράφισε για χάρη μου !!

ΑΜΟΡΦΑ ΚΟΥΚΛΑΚΙΑ (του Νίκου Δημογκότση)

Τα όνειρα που είχα μου τα πήραν
και τα παιχνίδια μου μεγάλωσαν τόσο,
που πια δεν χωράνε
στο παιδικό δωμάτιο,

Και η πόλη προχωρεί...όλο προχωρεί
και όλο μεγαλώνει...

Και τα σύννεφα έρχονται, όλο έρχονται,
βροχή γεμάτα !...

Θεέ μου, ποιος ο ουρανός Σου;
και ποια η σχεδία μου;
και τι θ΄απογίνω
χωρίς όνειρα
χωρίς πυξίδα;

που οι σταγόνες
πυρηνικές κεφαλές κρατούν
και καταιγίδες χαλασμού;

Θεέ μου,
επειδή την θέληση λίγη έχω,
κάμε τους πολεμάρχους
άμορφα κουκλάκια,

στην φωτιά να τα ρίχνουνε παίζοντας,
τα όμορφα παιδιά μας...


Νίκος Δημογκότσης

Κάποιοι άνθρωποι μονάχοι (του Νίκου Δημογκότση)

Κάποιοι Άνθρωποι μονάχοι ταξιδεύουν στη ζωή,
μες στα στήθια τους κρατώντας λάδι άρτο και ψυχή.
Δεν πετροβολούν τον ήλιο,
ούτε τα ψηλά βουνά,
μόνο ρίχνουνε τ΄αγκίστρια
να ψαρέψουν την καρδιά.

Με τους χτύπους να δειπνήσουν
και μ' αυτούς να κοιμηθούν,
και στο ξύπνημα της μέρας
μες στο φως να αφεθούν.
Κι από την αρχή ν΄αλείψουν
με το λάδι το κορμί
και στου άρτου το κομμάτι
να υμνήσουνε τη γη.

Και προσεύχονται στο κύμα,
στης θαλάσσης την πνοή,
να ΄χει ο βράχος για παρέα,
των νερών της τη ροή.
Να 'χει κι ο φτωχός ποιμένας,
ίσκιο ωραίο των αμνών
και του Διόνυσου οι νύμφες
να χορεύουν των θνητών.

Κάποιοι άνθρωποι μονάχοι
ταξιδεύουν στη σιωπή,
μες στα χέρια τους κρατώντας
εν' αγέννητο παιδί
Τ' αγκαλιάζουν δίχως λόγια,
δίχως φόβο στη ματιά,
τον ομφάλιο τον λώρο
ασημώνουν με φιλιά...

Νίκος Δημογκότσης