ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΣΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...(του Λευτέρη Ασπροπουλου)

 

Έρχεται κάποτε η στιγμή  
που σπάει ο καθρέφτης 

χιλιάδες σκόρπια κομμάτια

η διαρρηγμένη σου αιωνιότητα
απλωμένη σ’ ένα επίπεδο πάτωμα

κι άντε τώρα να βρεις
μες στα θρύψαλα 
… το παιδί
... τον αμαρτωλό
… τον τρελό
… τον ερωτευμένο.

Θα ήταν πιο εύκολο, πίστευες.
«Ρε, δεν μ’ αγγίζει, εμένα.» 

Δεν θα είσαι για πάντα... αυτό που νόμιζες,
μα προλαβαίνεις 
να περισώσεις 
δυο-τρια αντιπροσωπευτικά θρυψαλάκια. 


Λευτέρης Ασπροπουλος

ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΩ (του Λευτέρη Ασπροπουλου)

 

ξέρεις

πολλές φορές προσπαθώ

με λέξεις βαριές και δυσκολονόητες

να διασύρω

τη θνητότητα των διαστάσεων 

στις οποίες ερωτευτήκαμε

όχι επειδή εχθρεύομαι 

την πεπερασμένη φύση μας

- απεναντίας, είναι ανακουφιστική –

απλά να, βλέπεις

το ένστικτο της επιβίωσης

κι αφού δε θα μείνω για πάντα

τεκμηριώνω

με το δικό μου μάταιο τρόπο 

ότι τάχα αντιτάχθηκα 

όσο μπορούσα στο αναπόφευκτο

ακόμα κι έτσι όμως

πού και πού

θα συναντιόμαστε

επειδή σε αγαπώ

θα διαπερνώ το είναι σου

ίσως ως προβολή

είτε ως παραίσθηση εγγύτητας

ή ως μια τεμνόμενη τυχαιότητα

που διχοτομεί την ύπαρξή σου

στο πριν και το μετά 

ναι, θα συναντιόμαστε

όχι όπως παλιά 

όμως όσα περάσαμε

αρκούν 

για ν' αποτινάξω από πάνω μου

την εξάρτηση όποιας παρούσας

ή μελλοντικής ζωής

για όσο

μην ανησυχείς

σου το ‘χα πει 

όταν ήμασταν έφηβοι

σου το ξαναθύμισα 

και προχτές που ενηλικιωθήκαμε

ότι πεθαίνουμε νέοι

όλοι πεθαίνουμε νέοι

κάποιοι σαν πυροτέχνημα 

διασκορπίζονται άπληστα

στις έναστρες νύχτες

κάποιοι μ’ ένα μακάριο ‘κάποτε’

γκριζάρουν δίχως σκέψεις

σε αποκαρωμένους ορίζοντες

κάποιοι άλλοι πιο τολμηροί

βιτσιόζικα χαμογελούν 

και καυλώνουν με το ‘παράλογο’

είτε έτσι, είτε αλλιώς

πεθαίνουμε νέοι, ναι

κι εγώ πασχίζω απλά

να προλάβω 

να καμπυλώσω ποιητικά το χωροχρόνο

για να σε συναντώ όποτε γουστάρω

ως μια ανομοιοκατάληκτη 

αυθεντικότητα

που αποστηθίστηκε.

Λευτέρης Ασπροπουλος

ΑΠΟΨΕ (του Λευτέρη Ασπροπουλου)

Φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη

το αύριο ακόμα μακρινό φαντάζει

ξάπλωσε πλάι μου να σε κάνω χάζι

να ψηλαφίσω κάθε σου καμπύλη.

Τ' ακροδάχτυλά μου σμίλη

ω, το δέρμα σου απαλό ατλάζι

φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη

το αύριο ακόμα μακρινό φαντάζει

και το παρελθόν... μας το οφείλει.

Γιατί θα 'ρθει κάποτε μοναχικό ένα δείλι

π' ανάμνηση θα 'μαστε, δυο ξεχασμένοι φίλοι

γι' αυτό έλα πλάι μου, βιάσου κι έξω χαράζει

φίλα με απόψε τρυφερά στα χείλη.

* Τριολέτο - 

Λευτέρης Ασπροπουλος

Ήρωες (του Λευτέρη Ασπροπουλου)

 * Πολέμιοι της ματαιότητας *

Στη δίνη της καθημερινότητας 

στροβιλιζόμαστε

βαρκούλες από σάρκα και οστά

ακολουθώντας ανεπιστρεπτί 

μασκαρεμένων Σειρήνων 

τη μεθυστική θρηνωδία 

σ’ ένα υπαρξιακό decrescendo

προς το αναπόφευκτο 

αύριο

ήρωες 

σαν εσένα κι εμένα

αγαλματοποιημένοι

στη συνηθισμένη πόζα πια

ματαιόφρονες τοξοβόλοι 

με τρύπιες φαρέτρες

που ρίχνουν στα τυφλά 

ψάχνουν απεγνωσμένα 

να νιώσουν κάτι, οτιδήποτε

ερμηνεύοντας 

τη στατική θρηνωδία 

ως πολεμική ιαχή

και «Αέρα!» 

ορμούν αναμεταξύ τους

μουδιασμένα κορμιά σε έξαψη

ένα οργασμικό carpe diem

εις τον αιώνα τον άπαντα

κάθε που ξημερώνει και

σταγόνα, ωσότου το 

ηδύ ποτήριον 

τούτο της ζωής 

υπερχει-

λίσει.

Λευτέρης Ασπροπουλος

ΓΙΑ ΝΑ ΣΕ ΣΥΝΑΝΤΩ (του Λευτέρη Ασπροπουλου)

Ξέρεις
πολλές φορές προσπαθώ
με λέξεις βαριές και δυσκολονόητες
να διασύρω
τη θνητότητα των διαστάσεων
στις οποίες συναντιόμαστε
όχι επειδή εχθρεύομαι
την πεπερασμένη φύση μας

- απεναντίας, είναι ανακουφιστική -

απλά να, βλέπεις
το ένστικτο της επιβίωσης

κι αφού δε θα μείνω για πάντα
τεκμηριώνω
με το δικό μου μάταιο τρόπο
ότι τάχα αντιτάχθηκα
όσο μπορούσα στο αναπόφευκτο

ακόμα κι έτσι όμως
πού και πού
θα συναντιόμαστε

θα διαπερνώ το είναι σου
ίσως ως προβολή
είτε ως παραίσθηση εγγύτητας
ή ως τεμνόμενη τυχαιότητα
που διχοτομεί
την ύπαρξή σου

ναι, θα συναντιόμαστε

όσο όμως είμαι ακόμα
σε παράλληλο, μ’ εσένα, χρόνο
οι αρτηρίες μου θα πάλλονται
μαινόμενες
σαν σε ποιητικό οίστρο
και θα ερυθροβολούν υποδόρια
ετοιμοπόλεμες
ν' αποτινάξουν με κάθε κόστος
την εξάρτηση όποιας παρούσας
ή μελλοντικής ζωής
για όσο

σου το ‘χα πει εξάλλου
όσο ήμασταν έφηβοι
σου το ξαναθύμισα
και τις προάλλες που ενηλικιωθήκαμε
ότι πεθαίνουμε νέοι

όλοι πεθαίνουμε νέοι

κάποιοι σαν πυροτέχνημα
διασκορπίζονται άπληστα
στις έναστρες νύχτες

κάποιοι μ’ ένα μακάριο ‘κάποτε’
γκριζάρουν δίχως σκέψεις
πλέοντας σε αποκαρωμένους ορίζοντες

κάποιοι πιο τολμηροί
βιτσιόζικα γελούν
και καυλώνουν με το ‘παράλογο’

είτε έτσι, είτε αλλιώς
πεθαίνουμε νέοι
ναι

κι εγώ πασχίζω απλά
να προλάβω
να καμπυλώσω ποιητικά
το χωροχρόνο
για να σε συναντώ

όποτε γουστάρω

ως ανομοιοκατάληκτη
αυθεντικότητα
που αποστηθίστηκε.

Λευτέρης Ασπροπουλος

ΣΤΑΥΡΟΔΡΟΜΙΑ (του Λευτέρη Ασπροπουλου)

Σε δρόμους ατέλειωτους τσουλάει η ζωή μας
άλλοτε γρήγορα κι άλλοτε αργά
πότε ασυγκράτητα δίχως χειρόφρενο, πότε με κόπο ανηφοριά.

Σήμερα κοντανάσασμα σε λεωφόρους, αύριο
σουλάτσο σε στενάκια γραφικά
δρόμοι σα νήματα πλέκονται, γίνονται κόμποι• σταυροδρόμια.

Αν θες να τ' αποφύγεις, πρέπει από στράτες
κακοτράχαλες ή γέφυρες να πας
κι αν παιδί θέλεις να μείνεις τσουλήθρα κάνε απ' τις χαράδρες.

Μα δυστυχώς έρχεται κάποτε σταυροδρόμι
που πρέπει πάραυτα να διαβείς
όταν ο δρόμος της Ωφέλειας συναντήσει εκείνον της Ομορφιάς.

Τι δίλημμα ανήθικο! Πώς έτσι να πορευτείς
δίχως χάρτη ή έστω ένα σημάδι;
Αριάδνη καμιά δε σου άφησε, μίτο λαμπερό ν' ακολουθάς.

Δύο ταμπέλες, η μόνη βοήθεια: “Οδός Τρέλας”
η μια• “Μεγαλοφυΐας Οδός” η άλλη.
Κατάχαμα όμως τις παρατήσανε κι αργά θα μάθεις πού πατάς.

Λευτέρης Ασπροπουλος