Αι Βασίλη έλα (της Μαριάνθης Πλειώνη)

Καλέ μας Αϊ Βασίλη έλα

με μια μεγάλη καραμέλα

χάρισε σε όλα τα παιδάκια

χαμόγελα ζαχαρωτά

Χτύπα καλέ μας το παντζούρι

μ' ένα μεγάλο γλειφιτζουρι

στου κόσμου αυτού το παραθύρι

ένα μεγάλο πανηγύρι

Φέρε γλυκά, παιχνίδια, δώρα

στη γη παντού σε κάθε χώρα.

Έλα να φέρεις τη χαρά

μέχρι την πιο μικρή γωνιά.

Άγιε Βασίλη όλο το χρόνο

σβήνε και γιάτρευε τον πόνο

Κράτα απ' τον ήλιο μια αχτίδα

φως να 'χουν η αγάπη κι η ελπίδα.

Μαριάνθη Πλειώνη

ΣΑΝ ΛΥΧΝΑΡΑΚΙ (της Μαριάνθης Πλειώνη)

Καλπάζει η νύχτα
στο λευκό της άτι
και το φεγγάρι από ψηλά
δεν κλείνει μάτι.

Μισό έχει μείνει,
φαίνεται πολύ ζηλεύει.
Αχ! Πόσο θα ΄θελε
με τ΄άσπρο τ΄ άλογο να ταξιδεύει!

Μα ποιος θα φώτιζε τότε τη γη μας
σαν λυχναράκι,
ταξίδι αν έφευγε μέσα στη νύχτα
το φεγγαράκι;

Μαριάνθη Πλειώνη


Ζωγραφιά: Αθηνά Πετούλη

Ξυλομπογιες (της Μαριάνθης Πλειώνη)

Μια ξύλινη μπογιά στο χρώμα τ΄ουρανού κρατώ
κι ο νους σε πέλαγα γαλάζια με πηγαίνει.
Γοργόνα γίνομαι στην άκρη του γιαλού
μα η βαρκούλα μου στην άγρια θάλασσα δεν μπαίνει.

Παίρνω  κι εγώ την κόκκινη ξυλομπογιά
και  ζωγραφίσω ένα τεράστιο καράβι,
οι γλάροι οι φίλοι μου ανοίγουνε φτερά
μαζί  για  να σαλπάρουμε ένα  βράδυ.

Είν΄ τα φουγάρα του ψηλά ως τον ουρανό
με κίτρινη ξυλομπογιά τα έχω βάψει,
αστέρια κι όνειρα στ' αμπάρια τ΄αδειανά
το φως του φάρου περιμένουμε  ν΄ανάψει!


Μαριάνθη Πλειώνη

Εικόνα: Αθηνά Πετούλη

Στην αμμουδιά (της Μαριάνθη Πλειώνη)

Μικρό καβούρι στην αμμουδιά
μες στο βυθό κοράλλι,
του γλάρου τα λευκά φτερά,
φοράει το μαϊστράλι.

Να ήμουν-λέει- πειρατής,
της θάλασσας κουρσάρος,
του φεγγαριού ταξιδευτής,
στον βράχο πάνω, φάρος.

Ο αφρός από τα κύματα
νερό να ξεδιψάω,
της βάρκας τ’ άσπρο το πανί
καπέλο να φοράω.

Καθώς τ’ αγέρι θα φυσά
το γαλανό μαντήλι,
κλέβοντας λίγο ουρανό
να μπω σ’ ένα κοχύλι!"

Μαριάνθη Πλειώνη

Εικόνα: Αθηνά Πετούλη