Στην συλλογή super market που ετοιμάζεται
Ο έρωτάς σου με σκοτώνει
λίγο λίγο χάνομαι
με στόμα μέλισσας με αφανίζει
με υπνωτίζει και με εκτελεί.
Το πρωί έκλαιγα στο μπάνιο
βίασα ένα χαμόγελο
και πέθανα από υπερβολική δόση ζωής
δίπλα στο νιπτήρα σου.
Έχω σηκώσει ένα κάστρο
φτιαγμένο από σκέψεις ανθρώπων τρελών
και μελάνια.
Είμαι η μαύρη βασίλισσα.
Πυρίτιδα εσύ.
Κι όταν γίνεσαι βεγγαλικός
το μέσα μου λιώνει στο άνισο φως
βίαιος φόβος με ποτίζει
γίνεται τοίχος στο δρόμο μου.
Σώσε με.
Να πέσω πάνω σου να με ρουφήξεις
να στάξουμε σαν μέταλλα
να γίνουμε ένα κράμα
να μπει ένα τέρμα σ’ αυτήν τη φυγή.
Η δύναμή μου μου στέρησε, δε μου ’δωσε.
Δες τη φθορά μου και αγάπα την.
Είναι αντρειοσύνη να αγαπάς ρωγμές
να χωράνε στην καρδιά σου τα παράταιρα.
Νιώθω κουρασμένη
θέλω να ξαπλώσω.
Έλα κάθισε δίπλα μου
κι αν δεν ξυπνήσω μη με φιλήσεις.
ΣΒΗΣΕ
Εκδόσεις Apopeira 2017
Ένα όνομα
δεν σημαίνει κάτι
Πέντε πάνω κάτω γράμματα είναι
Κι όμως
άκουσα σήμερα
το όνομά σου στο ταχυδρομείο
Το είπε αιφνιδιαστικά ο υπάλληλος
με χρώμα κι αναστεναγμό
Έκανα να κρυφτώ πίσω απ' τα δέματα
κι έπεσα κάτω στην προσπάθειά μου
Ήμουν γελοία
Με κοίταζαν
Όταν είδα έναν φάκελο ανοιχτό
πήδηξα μέσα
Τώρα είμαι εδώ
και τους ακούω που ψιθυρίζουν
ένα όνομα δεν είναι κάτι
Όταν φύγουν
θα βγω
Μα εσύ δεν θα 'σαι πουθενά
να σου πω τι πέρασα
Σκύλος
Εκδοσεις Apopeira
Μπορώ να έχω κόκκινα μάγουλα
ή σάπια δόντια
αλλά σίγουρα καμία κατανόηση
Οι κρίκοι
κάπου κοντά
κοιμούνται γενναία
Μακριά τους
εγώ σαπίζω
εσύ διαμελίζεσαι
Το ριζικό όλα τα αντέχει
Ύστερα
τα δωμάτια αδειάζουν
όλη τους την γεωμετρία μέσα μου
Μπλέκεται με τ’ άντερά μου
Κι είναι οικεία
η βαρβαρότητα του χάρακα
Να κάνω μία ερώτηση;
Αν δεν πετάς
τελικά τα φτερά τι τα θες;
Τι τα θέλω;
Ο χρόνος σκοτώθηκε
βουτώντας απ’ τον ώμο σου
Μία κατάβαση παλλόμενη
Ένας επιθανάτιος χορός
Μόνο εγώ τον είδα
Σε αδημονώ
Σε σκουριάζω
Σε ριγώ
Σε θάβω
Σε φωσφορίζω
Σε πικρώ
Σιωπώ με λέξεις
Ανασαίνω με θηλιά
Όμως
ντρέπομαι
να χορέψω
ντρέπομαι
να γελάσω
Ξέρω εγώ
Στην γωνία
με ατρόμητη δειλία
περιμένω την σφαγή
Σκύλος
Ξύπνησα ξαφνικά στις 5 το πρωί
με πετσοκομμένο στόμα
με βρεγμένα σεντόνια
Ένα υγρό άγχος
είχε απλωθεί σε όλο το πάτωμα
Θα φουσκώσει το ξύλο, σκέφτηκα
Αυτό το σπίτι θα με φάει στο τέλος, σκέφτηκα
Τότε είδα τα χέρια σου
να κρέμονται από το ταβάνι
Φοβήθηκα τόσο πολύ
Αυτό το σπίτι θα με φάει, φώναξα
Ανοιγόκλεισα τα μάτια μου
κι ευτυχώς είχαν χαθεί
Άντε τώρα να πας στην κουζίνα
Κι αν κρέμονται τα μαλλιά σου από το ταβάνι εκεί;
Κι αν βγουν από τον τοίχο;
Θεέ μου, θα πάθω έμφραγμα
Πήγα τελικά
τίποτα δεν κρέμονταν από πουθενά
έφτιαξα καφέ βρίζοντας
Πονούσε το δέρμα μου
μια προδοσία με γύριζε
σαν αρρώστια
Σήκωσα το νυχτικό μου και τα είδα
Μικρά αγκάθια φύτρωναν πάνω μου
Ήμουν κακιά
Τόσο κακιά
Μισούσα τα παιδιά
Μισούσα τα σκυλιά
Θα σκοτώσω τον ουρανό, σκέφτηκα
Θα πνίξω την θάλασσα, σκέφτηκα
Θα σφάξω τα λουλούδια
Θα τα σκοτώσω όλα, είπα
Κι έπεσα κάτω
Σωριάστηκα
σαν πύργος από τραπουλόχαρτα
Κι άρχισα να κλαίω
Τόσο κλάμα
Μα τόσο κλάμα που είχα
Τόσο καιρό, ενηλικιώνονταν μία λίμνη μέσα μου
Βγήκε έξω κι αφάνισε όλη την κακία
Μετά, μπήκαν οι μπάτσοι στην κουζίνα
Δεν είναι δυνατόν, σκέφτηκα, θα ξυπνήσω
Συλλαμβάνεστε, μου λέει ο ένας
Ήταν δύο
Συλλαμβάνομαι, του απαντώ
Τι έχω κάνει;
Έχετε κάνει τόσα εγκλήματα
Δεν μίλησα, μου φόρεσε χειροπέδες
Κι αν έχω κάνει; μονολόγησα
Λίγο πριν με βάλουν στο περιπολικό
σκεφτόμουν πώς κάναμε έρωτα
