Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

Δεν φοβάται η αγάπη 
σταθερά βαδίζει 
πάνω στο σχοινί
ισορροπώντας όλα μέσα της.
Δεν φοβάται τους πνιγμούς 
όλους τους έχει καταπιεί 
μέχρι να μάθει να τους αντιμετωπίζει...
Ένας αγέρας όλα είναι 
Μια ανάσα... 
Μια ζωή...
Δεν μας τρελαίνει ο Αύγουστος 
ούτε ο Μάρτης...
Όταν όλα αρχίζουν να ανθίζουν 
στην δική μας ψυχή 
όλα είναι ανθισμένα 
από την ημέρα της ένωσης...

Δεν την φοβάμαι την θάλασσα,
μα την σέβομαι όταν μέσα της κολυμπάω 
προσπαθώντας να με δαμάσω ξανά 
μέχρι να με μάθω να την αγαπώ και παλι  ..
Δεν την φοβάμαι την ζωή 
γιατί έμαθα να περπατάω 
με βήματα σταθερά 
χωρίς τρικλίσματα και παραστρατήματα...

Δεν την φοβάμαι την αγάπη 
γιατί έμαθα να αγαπάω έμενα .
έμαθα να με σέβομαι ,μόνο έτσι μπορούν 
να με σεβαστούν και να με αγαπήσουν 
γι αυτό που είμαι και όχι γι αυτό που θα ήθελαν να είμαι...

Έμαθα να λατρεύω την σύντροφο 
γιατί μου χαρίζει χρόνο από την ζωή της 
και η ζωή είναι πολύτιμη ....
Λατρεύω εσένα γιατί είσαι όλα αυτά 
που θαυμάζω σε μια γυναίκα...

Κωνσταντίνος Μήλιος

Ατιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

 

Η ζωή μας ένα Ποίημα!

Γεννιέται κάθε λεπτό που περνάει.

Γράφουμε στίχους με το κόκκινο του αίματος  μας.

Μερικές φορές θέλουμε να τους δώσουμε 

το χρώμα της ελπίδας, ψάχνοντας για την απόχρωση.

Γράφουμε και ελπίζουμε ότι ο επόμενος στίχος 

θα είναι αυτός που θα μας στιγματίσει 

μέσα στον χρόνο, μέσα από μια έκρηξη χαράς. 

Ακόμη και με το αίμα μας δείχνουμε τις αδυναμίες μας,

τους πόνους μας, δείχνουμε ο,τι κουβαλάμε.

Ποιητής θα πει να γράφεις στίχους

και να βυθίζεσαι μέσα τους 

ή με την λαμπρότητα των λέξεων

να μαλακώνεις όλους τους πόνους που τονίζουν 

τις αδυναμίες σου...

Κωνσταντίνος Μήλιος

Έλειπες (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

Έλειπες

Έγινες ποίησή μέσα στις μοναξιά στο πλήθος

 Η Μούσα μου στο παραμύθι μου

 Εγώ σε διάλεξα  στο πάθος του φιλιού

Άνθρωπο έψαχνες

σ΄ αγάπησα  πολύ

Έκλαψα για ένα φιλί πάνω στις σκέψεις σου 

Είμαι η αγάπη σου

Κάθαρμα

Φοβάμαι αλλά οχι εσένα 

Τις Βρώμικες ρίμες φοβάμαι 

Ανάμεσα στις επιθυμίες και στις Λέξεις

Πόρνη στο κρεβάτι έγινες 

πάνω σε σβησμένα όνειρα

Καλώς ήρθες στο χάος που θα ζήσεις

Κραυγάζεις

Πάθος θα είσαι στην πέννα μου

Στο είπα:

Πληγωμένη την  ψυχή

μόνο δεν ηθελα 

Ένα χορό μαζί σου

για να Μισήσω "ότι μου λείπεις"

Ένα Αντίο

Όνειρο ή αλήθεια

..Η Ψυχή μου...Δεν με νοιάζει

Κανένας φόρος

στην ευτυχία

Χιλιάδες λέξεις θα μπορούσαν να ειπωθούν...

Μάθε να μην πνίγεσαι

Ο χρόνος έχει χάσει το νόημά του

Έψαχνα για μια ήρεμη θάλασσα

Τρελός όλες τις ώρες

Πότισε με από τον έρωτα σου

Το δικό σου φιλί περίμενα

Κραυγές άφηνα στη φυγή σου.

Τελευταία πράξη ζωής.

Στον δικό σου κόσμο

μάζευα τις ανάσες σου

μονόλογους χάραζα

Να ζητιανέψω ξανα πριν.....

Καλό ταξίδι

Λύπη, λείπει, χαρά, γέλιο, δάκρυ σε φώναζαν

Σε θέλω ακόμη φωνάζω...

Σε μια στιγμή αληθείας

Οι ανάσες ψάχνονται

Να θυμάσαι πάντα

Κόκκινο φεγγάρι ματωμένο 

Κι όμως πονούσα

Μάτωναν οι λέξεις

-Απλά αδειάζω τις σκέψεις μου

Λείπουν όλα...

Άγγιξε με μέχρι ο θανατος να σβήσει στο ποτο 

Κωνσταντίνος Μήλιος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

Απλά ντύνομαι

με τις σκέψεις σου κάθε βράδυ,

για όσο καιρό λείπεις από δίπλα μου...

Ένας έρωτας καταδικασμένος είναι,

στο να μην μπορούμε κάθε μέρα

να ζούμε τα απλά και μικρά πράγματα

της ζωής...

Καταδικασμένες είναι οι στιγμές τις απουσίας ..

Μα καμιά καταδίκη δεν θα μπορούσε

να υπάρξει που να με κάνει

να μην σε σκέφτομαι.

Να μην ερωτοτροπώ με το μυαλό σου

και να μην δίνω την φλόγα

που θέλει το μυαλό σου...

Για να μπορούμε να υπάρχουμε.

Η ιστορία μου είσαι εσύ,

γραμμένη με αίμα η κάθε μας σελίδα...

Είμαστε από ίδια όνειρα

που δεν μας αφήνουν να κοιμηθούμε,

πράγματα που δεν κάνουμε

και δεν μπορούμε να πούμε...

Το δέρμα σου μιλάει

όταν δεν μπορείς μερικά πράγματα

να τα εξηγήσεις με λόγια...

Κωνσταντίνος Μήλιος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

 

Στο στόμα μου χόρευες

όταν βυθιζόμουν  

σαν ποταμός που ρέει

μέσα στην θάλασσα σου.

Τρελοί, διψασμένοι άνθρωποι 

είμαστε που στην θέληση 

του πάθους αρνούμαστε 

την επιθυμία στο δέρμα.

Το σώμα καίει,

η ψυχή ανοιχτή πληγή. 

Τα χαμόγελα μας κραυγάζουν

για μια επικείμενη συνάντηση ακόμη.

Μην το αρνηθείς

οι επιθυμίες εισβάλουν ρέουν και καταρρέουν σε κάθε απουσία.

Μεταμορφώσαμε τον εαυτό μας 

σε φοβισμένα ζώα που δεν μπορούν να χαρούν 

αυτό που η φύση προστάζει...

Οι λέξεις σιωπηλές. 

Οι στίχοι στην ποίηση δακρύζουν 

μια άρνηση για την ζωή 

και ένα πάθος για τον έρωτα που παλεύουμε να  έχουμε. 

Οι παλμοί της επιθυμίας μεγαλώνουν 

και ο πόνος καταναλώνει 

όλη την ενέργεια αρνούμενος.

Σε πίνω στο όνομα της αγάπης.

Αρνούμαι να σ' αποχωριστώ.

Κάθαρμα καις και θα καις...

σ' αυτό το στάδιο του παράλογου και το λογικού …

Αυτό που λέγανε  αδύνατο  

εμείς το κάναμε δυνατό 

σε μια μέρα και  βιώσιμο

Κωνσταντίνος Μήλιος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

Πρέπει να γίνεσαι πιο  προσεκτικός
στην αγάπη
γιατί αφιερώνεις
ακόμη και τα τελευταία ηλιοβασιλέματα
του Αυγούστου
σε οτι αγάπησες.
Τον χειμώνα χάνονται οι  αγκαλιές
στου παγωμένου ανέμου  τις ανάσες..
Κρύβονται στα σοκάκια
εκεί που τα στόματα λαλούν
στρίβοντας τα λαρύγγια
της αμυαλιάς

Κωνσταντίνος Μήλιος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

Ταξίδεψα στον κόσμο των πραγματικών
ονείρων.
Μεταφέρθηκα σε τόπους και συναισθήματα δικά σου.
έγινα εσύ και εσύ εγώ.
Στα σοκάκια της επιβίωσης πλανηθήκαμε
σε χώρους αγνώστους
βασανίζοντας την ψυχή μας.
Σε τοίχους με ιδεολογίες σκοντάψαμε
αποκλειστήκαμε από τους δήθεν
ομοίωμα της αγάπης αυτής
είναι η εμβάθυνση στην ψυχή μας.
άβυσσος και ανισότητες
στον μικρόκοσμο μας πλανώνται.
Στον καθρέφτη δεν υπάρχουν αντικατοπτρισμοί,
μόνο υποκρισία και λαϊκισμός
στον κόσμο που θέλουν να βαδίζουν χωρίς ιδέες.
Όμως εγώ δεν σταμάτησα να σε θέλω
τόσο όσο εσύ ακόμη δεν γνωρίζεις...

Κωνσταντίνος Μήλιος

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Μήλιου)

Ιερή η κοινωνία των σωμάτων
ο κόμπος που σφίγγει
και  δεν αφήνει στο στόμα μου
ανάσες
πνίγονται  τα λόγια μου
το σάλιο στέγνωσε
συνεχίζω να κολυμπάω
στο όνομά σου.
περιμένω  με ευλάβεια
της αμαρτία την γεύση
κάνοντας  προσευχή
κοιτάζοντας τον  ουρανό.

Κωνσταντίνος Μήλιος