Η κυρά του φεγγαριού (του Βασίλη Τσερελη)

 

Εκείνη τη νύχτα του Αυγούστου
ξύπνησα ξαφνικά και είδα
βαμμένο το σώμα μου,
βαμμένη την κάμαρα
μ’ ένα μαγευτικό, λευκόχρυσο χρώμα!
Το φεγγάρι είχε εισβάλλει στο δωμάτιο
και ζωγράφιζε με το φως του
γύρω μου, επάνω μου κι εντός μου!

Κοίταξα απ’ το παράθυρο
στην απέναντι ταράτσα
και σε είδα
ήσουν εκεί
στεφανωμένη με το φεγγάρι!
Η κυρά του φεγγαριού!
Ένα τεράστιο φεγγάρι έστεκε πίσω σου
ήταν το μεγαλύτερο που αντίκρισα στη ζωή μου
πίστεψα πως το έφερες εσύ μαζί σου.

Από τότε
κάθε Αυγουστιάτικη πανσέληνο
ξενυχτώ κοιτώντας το φεγγάρι.
Σε ψάχνω στα χρυσά του βουνά,
στις μαλαματένιες του κοιλάδες
ξέρω όμως
πως εκείνο το πελώριο φεγγάρι
θα ξαναφανεί στην απέναντι ταράτσα
όταν θα στεφανώσει και πάλι εσένα
όταν το ξαναφέρεις εσύ
η κυρά του φεγγαριού!

Βασίλης Τσερελης
(Από τη συμμετοχή μου στην ποιητική συλλογή 
«ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΠΟΙΗΤΕΣ»)

Άτιτλο (του Βασίλη Τσερελη)

 

Το ξέρω

μια μέρα θα χαθώ

σαν την ξεχασμένη ομπρέλα

στο πίσω κάθισμα, στο ταξί.

Σαν την εξαφανισμένη κάλτσα

στο πλυντήριο ρούχων.

Σαν το κέρμα που κύλησε 

στη σχάρα των ομβρίων.

Σαν το δέμα αγνώστου παραλήπτη

στο σταθμό υπεραστικών λεωφορείων.

Σαν τη βαλίτσα που δε γύρεψε κανείς

στο γραφείο απολεσθέντων αντικειμένων

στο αεροδρόμιο.

Το ξέρω

μια μέρα θα χαθώ

κανείς δε θα ψάξει για μένα

θα μείνω για πάντα

στα αζήτητα!

Βασίλης Τσερελης

(Από την ποιητική συλλογή του Βασίλη Τσερέλη "Πυροβασίες") 

 

«Το ποίημα που δεν έγραψα ποτέ».(του Βασίλη Τσερελης)

Ο πόνος του πολέμου

ζωγραφισμένος

στο πρόσωπο ενός παιδιού

ωχριά η Γκουέρνικα

ο Πικάσο παραδίδει τα πινέλα του!

Το διαδίκτυο γέμισε φωτογραφίες

τρομαγμένων, απεγνωσμένων,

ματωμένων παιδιών.

Το διαδίκτυο γέμισε

αντιπολεμικά ποιήματα.

Τρέξαν όλοι οι ποιητές

να μετατρέψουν σε στίχους

την κόλαση του πολέμου

και ’γώ

να μη μπορώ να γράψω

ούτε ένα δίστιχο!

Τόσο άχρηστος πια;

Νιώθω το ποίημα μέσα μου

να φουντώνει τις αρτηρίες μου

να φουσκώνει δυνατά το στήθος μου

να ψάχνει διέξοδο στο στόμα

-με κραυγές-

να ψάχνει διέξοδο στα μάτια

-με δάκρυα-

να καταλαμβάνει το κεφάλι

σαν ευγενές αέριο

-ήλιον- ας πούμε

που σαν αερόστατο

σηκώνει το σώμα μου

ένα μέτρο πάνω από το έδαφος.

Αλλά από λέξεις; Τίποτα.

Ούτε ένα στιχάκι.

Τελείως ανίκανος δηλαδή!

Πηγαίνω ολόγυμνος

μπροστά στον καθρέφτη

παίρνω τους μαρκαδόρους μου

και ζωγραφίζω στο ασημένιο τζάμι

πάνω στο γυμνό μου είδωλο

αυτά που είδα στις φωτογραφίες

με τα παιδιά του πολέμου.

Με κόκκινο μαρκαδόρο

μια σταγόνα αίμα

να κυλά απ’ την άκρη των χειλιών μου

και να σχηματίζει

ένα κόκκινο ρυάκι στο πρόσωπο.

Με μαύρο μαρκαδόρο

μια μαύρη τρύπα στην καρδιά

πιο μεγάλη

από μια μαύρη τρύπα του σύμπαντος.

Με γκρίζο μαρκαδόρο

ζωγραφίζω

το παγωμένο βλέμμα του θανάτου.

Χαρακώνω όλο μου το σώμα

με σημάδια

κόκκινα, μαύρα, γκρίζα.

Βλέπω τώρα μπογιατισμένο

το γυμνό μου είδωλο

και με τρόμο καταλαβαίνω

πως το ποίημα που κυοφορούσα

με απάλλαξε απ’τους πόνους της γέννας

ζωγραφίζοντας τον εαυτό του

στον καθρέφτη.

Αντί να το γεννήσω εγώ

με έβγαλε αυτό

απ’ τη συμπαντική του μήτρα

του συλλογικού ασυνείδητου.

Έγινα ξαφνικά η δημιουργία του

ο γόνος δηλαδή

ενός ποιήματος!

Βασίλης Τσερελης

Που λες Μαρία (του Βασίλη Τσερελης)

 

Που λες Μαρία, φυσάει σήμερα

το μανιασμένο σφύριγμα του ανέμου

τρυπάει τ’ αυτιά μου

νυχτερίδες οι σκέψεις μου

κρέμονται ανάποδα απ’το ταβάνι

θυμάμαι τα μάτια σου

γκιόλες γεμάτες φως

γκιόλες γεμάτες αγάπη.

Όμως πίστεψέ με Μαρία

ο κόσμος που άφησες

δεν υπάρχει πια

γύρω μου σπασμένες φωνές

ραγισμένα βλέμματα

οι άνθρωποι δεν κοιτάζονται στα μάτια

επικοινωνούν με μηνύματα

σαν τα σκυλιά που ψάχνουν επαφή

μυρίζοντας στους στύλους

τα ούρα των συντρόφων τους.

Όσο για τα όνειρά μας

για έναν καλύτερο κόσμο

για έναν ειρηνικό, χωρίς προκαταλήψεις κόσμο

πετάχτηκαν σε ατραπούς και σε καλένδες.

Αν ήσουν εδώ

δε θα άντεχες Μαρία

την υποκρισία των ανθρώπων

καταθέτουν στις τράπεζες τις ψυχές τους

κρύβουν τις βρωμιές τους

σαν τη γάτα

που σκεπάζει με χώμα τα περιττώματά της

και απλώνουν στα μπαλκόνια

τα ματωμένα σεντόνια της παρθενίας τους.

Σιώπησα πολύ Μαρία

θέλω να ανάψω ξανά το φυτίλι

να λαμπαδιάσω

μα πώς… έχουν βραχεί πια τα σπίρτα μου…

Έχω ακόμα Μαρία

το σημάδι της φυγής σου

σαν το σημάδι

απ’ τον παιδικό πετροπόλεμο της γειτονιάς

που έχουμε χαραγμένο στο κρανίο

μια ζωή το φυλάω

καλά κρυμμένο κάτω απ’ τα μαλλιά μου.

Δε σβήνουν ποτέ αυτά τα σημάδια Μαρία.

Ποτέ!

Βασίλης Τσερελης

Κορνίζα (του Βασίλη Τσερελη)

 

Ανοίγεις τα μάτια

το γαλάζιο ξεχειλίζει

και βάφει ανεξίτηλα

τον κόσμο μου.

Μιλάς

μελωδίες ξεχύνονται

στο ναό της καρδιάς μου

και ανεβαίνουν

στον τρούλο της ύπαρξής μου.

Γελάς

ένα γέλιο ήλιος

που με φωτίζει και με ζεσταίνει

κρεμώ το γέλιο σου

στον τοίχο μου

με κορνίζα την ψυχή μου!

Βασίλης Τσερελης

(Από την ποιητική μου συλλογή «πυροβασίες»

Θεσσαλονίκη (του Βασίλη Τσερελη)

Κλείσαν τα μπαρ, τα φώτα σβήσαν στην πλατεία,
θολά τα τζάμια στου Λευτέρη πελατεία.
Το βράδυ αυτό νύφη γλυκιά ποιος θα σε πάρει;
Μυρίζει έρωτα ο αγέρας στο Βαρδάρη!

Χωρίς τα φώτα σου και τα στολίδια σου
για δεκανίκι
είσαι πιο όμορφη αμακιγιάριστη
Θεσσαλονίκη.

Γκρίζο πρωί, κρύο πολύ στην παραλία
και στο λιμάνι κοκαλώσανε τα πλοία.
Γκρίζες μορφές στα δικαστήρια κάνουν πιάτσα
θαρρείς το σκάσαν απ’ του Ντίνου τα στιχάκια.

Βασίλης Τσερελης



Α' Βραβείο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1996

Τζάμπα το μάθημα (του Βασίλη Τσερελη)

Από μικρό οι γονείς μου μου μάθαιναν:
Έλα ρε! Τα παλικάρια δεν κρυώνουν!
Έλα ρε! Τα παλικάρια δε φοβούνται!
Έλα ρε! Τα παλικάρια δεν κλαίνε!
Και ’γώ μια ζωή
χτυπούσα την ψυχούλα μου
στο χοντροκομμένο γουδί της μάνας μου
γιατί ντρεπόμουνα…
Τώρα καταλαβαίνω
πόσο κακός μαθητής στάθηκα...
Τώρα, μέσα στη γλυκιά γαλήνη του δειλινού μου
και με την πείρα ολόκληρης της μέρας μου
νιώθω ελεύθερος να φωνάξω:
Κρυώνω και δεν ντρέπομαι!
Φοβάμαι και δεν ντρέπομαι!
Κλαίω και δεν ντρέπομαι!
Μαμά…μπαμπά…
Τζάμπα το μάθημα!

Βασίλης Τσερελης

Νεκροταφείο ονείρων (του Βασίλη Τσερελη)

Τώρα οι άνθρωποι
γίναν κυπαρίσσια
και φυλάνε
τους τάφους των ονείρων τους
σαν τους πυροσβέστες
προσέχουν
μήπως από κάποια κρυμμένη σπίθα
φουντώσουν και πάλι τα όνειρα
και πυρπολήσουν τον άθλιο κόσμο τους.

Τώρα οι άνθρωποι
γίναν κυπαρίσσια
σεκιουριτάδες που φυλάνε
τα διπλοκαρφωμένα κιβούρια των ονείρων τους
προσέχουν
μην τα πλευρίσουν νέες ιδέες
ανάψουν το μυστικό τους φυτίλι
και τα αναστήσουν
φοβούνται
μην εκραγούν και ανατρέψουν
το σιωπηλό, θλιβερό τους κόσμο!

Βασίλης Τσερελης

Το συνηθίσαμε πια (του Βασίλη Τσερελη)

Κοίτα ρε φίλε,
το συνηθίσαμε πια
δεν είναι πλέον σπουδαία η είδηση:
«ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΝΙΓΗΚΑΝ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ
ΦΕΥΓΟΝΤΑΣ ΑΠ’ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΤΟΥΣ
ΓΙΑ ΝΑ ΣΩΘΟΥΝ ΑΠ΄ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ».
Το συνηθίσαμε πια
εκεί που σμίγουν τα γαλάζια τους χρώματα
θάλασσα και ουρανός
σ’ ένα ακρογιάλι της Λέσβου
μες στη μαγεία του τοπίου
πώς να προσέξεις ρε φίλε
ένα παιδικό παπουτσάκι που επιπλέει
ή μια σπασμένη κούκλα
στον αφρό των κυμάτων;
Κοίτα ρε φίλε
το συνηθίσαμε πια
«ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΠΝΙΓΗΚΑΝ ΣΤΗ ΜΕΣΟΓΕΙΟ»
δεν είναι πρώτη είδηση
τη διαβάζουμε στην εφημερίδα
στην τέταρτη σελίδα
δίπλα στις ανακοινώσεις γάμων και κηδειών
λίγο πιο κάτω
απ’ τις αγγελίες συνοικεσίων!
Δε βαριέσαι ρε φίλε
το συνηθίσαμε πια!


Βασίλης Τσερελης

Το άλμπουμ (του Βασίλη Τσερέλη)

Το άλμπουμ
Στις ζόρικες στιγμές
έχω -όπως όλοι φαντάζομαι-
κρυψώνα μου
τα εφηβικά μου χρόνια
τότε που το δωμάτιό μου
πλημμύριζε από όνειρα
(μάλλον κάποιος άνοιξε το παράθυρο).

Τώρα αγρίεψε ο καιρός
θέριεψαν τα κύματα
όμως τα όνειρά μου
στάσιμα νερά.

Τρέχω
εξωτερικά ιατρεία
στα επείγοντα περιστατικά
με σπασμένη φτερούγα.
Η ζωή μου μπαλαντζάρει
σαν το παιδικό δόντι που κουνιέται.

Και οι έρωτες;
Δύσκολος ο δρόμος
πώς να πας
απ’ τον ένα έρωτα στον άλλο;
Βαρύ το χαράτσι στα διόδια
ακόμα πληρώνω!

Α! Ναι! Το άλμπουμ!
Κάνω συλλογή από απογοητεύσεις!
Γέμισε
πρέπει να προσθέσω σελίδες….


Βασίλης Τσερέλης