Αντοχή το έπαθλο μας (της Μαίρης Σουρλη)

Πόσο  αργοπορεί το πολυπόθητο αύριο;

Στήνουμε αυτί στον άνεμο

προσμένοντας ένα μικρό κλαδάκι 

να θροΐσει την αλλαγή.

Αντίρροπο μοιάζει το “είναι” μας.

Πορευόμαστε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια,

στο πρίσμα των παθών

αναμένουμε μια ανάσα

ουρανού οξυγόνο, μονολογώντας 

σε σημαδεμένες σιωπές…

Βιώνουμε ανυπεράσπιστες δυστυχίες

με υποθηκευμένες παρενθέσεις…

Σκιρτήματα ζωής κι αντίδρασης 

κάθε κραυγή κρύβει τη ρωγμή της,

κάθε πληγή κι ένα καινούργιο βλέμμα.

Ας καρφώσουμε 

ένα τριαντάφυλλο αισιοδοξίας,

υποθηκεύοντας μια δυνατότητα ονείρου

να ξαναβρούμε το πνεύμα της ιστορίας.

Η ελπίδα χαροπαλεύει μα αντέχει 

ανοίγοντας δρόμο 

στο φως και την ψυχή μας!

Μαίρη Σουρλη

Μάνα μονάκριβη (της Μαίρης Σουρλη)

 

Μάνα! Λέξη ιερή που γράφεται

στα φυλλοκάρδια αρμονικά.

Kαθρέφτης σαν το καθάριο νερό.

Δροσόλουστο κοιλάδας ακούραστο βλέμμα

φύτρα ελπίδων, ζωοδότρια φλέβα.

Λυτρωτικής αγάπης θησαυρός

τριαντάφυλλου ολάνθιστη καρδιά!

Από ένα θαύμα γεννιέται ζωή!

Ανάσα… ευθύνη, δύναμη ψυχής στολίδι!

Πόνος τής πιο μεγάλης τρυφερότητας.

Τραγούδι πουλιών αξόδευτης στοργής...

Στων πραγμάτων τη θλίψη

λουλούδι γλυκοπότιστο απαντοχής.

Σαν την αναγέννηση της φύσης

χαρίζει νέα βλαστάρια, 

ανθούς ονείρων, χρυσαφένιες υποσχέσεις

ένα φιλί στην καινούργια μέρα!

Κρατά το αυγινό φως!

Το χάδι της απαλό, δώρο αγγελικό

χαμόγελο ψυχής καρτερικό…

Σκέψης όμορφη, γλυκιά εικόνα

δεν αναπληρώνεται, δεν ξεχνιέται.

Πνευματοφόρα χριστιανή!

Μάνα σαν την Παναγιά, σκύβει με κατάνυξη.

Ύμνος δοξαστικός γεμίζει τον κόσμο.

Στους καημούς στεριώνει ευχή κι όνειρο!

Ηλιαχτίδα χαράς, καταφύγιο η αγκαλιά της

λιμάνι, η γαλήνη που μας προσμένει…

Σφραγίδα αφοσίωσης τα βήματά της.

Μεγαλείο ψυχής, δε γνωρίζει άλλο χρέος

απ’ την αγάπη για τα παιδιά της!

 

Μαίρη Σουρλη

Αγγίζοντας την ενσυναίσθηση (της Μαίρης Σουρλη)

Δεν είσαι μόνος Άνθρωπέ μου

στο λέει η φωνή της Άνοιξης

που αναδύεται έμφυτη στη ζωή μας

και γεννάει όπως το  πείσμα και την πίστη 

κυκλάμινα πάνω σε πέτρα!

Μπορώ να νιώσω πως νιώθεις…

Αισθάνομαι μαζί σου 

θέλω να κρυφτώ στην ψυχή σου,

χαράς λαμπρό χαμόγελο 

στα μάτια να σου χαρίσω..

Διαμαντένιο δάκρυ συμπόνιας κι αγάπης

ιριδίζει στην άκρη του ματιού. 

Σε αφουγκράζεται το αίμα μου,

κοιμάσαι κι ανατέλλεις εντός μου

ανθίζοντας στους κήπους των αισθήσεων.

Τα δαχτυλικά σου αποτυπώματα

ως το τελευταίο κύτταρο

υπάρχουν στη διάρκεια της ψυχής.

Στην αγωνία σου η δική μου αγωνία…

Στο γυμνό της ύπαρξης

σφαδάζει από πόνο η καρδιά,

ταυτίζομαι με τη σκοτεινή σου πλευρά.

Σκαρφαλώσω στα ύψη της σκέψης σου

η απόσταση γίνεται οικεία απόλαυση.

Σ’ ένα ποιητικό δυναμικό ροής

με θαυμαστό τρόπο

παράλληλων κατόπτρων

αγγίζεται το εκστατικό συναίσθημα

στην απόλυτη σιωπή 

αναβλύζει νάμα, φως σκορπά

ανεβάζει τ’ όνειρο στα ουράνια.

Το μεγαλείο του απέραντου έρωτα

“Ένας” είναι ο Θεός

τραγουδάνε όλα τα πουλιά στο “Μαζί”

Μαίρη Σουρλη

Το δέντρο των ευχών μου (της Μαίρης Σουρλή)

 

Ο χρόνος μαργαριτάρια φωτίζει

μελωδία αγάπης και γαλήνης 

με την ψυχή τ’ ανέμου σαλπίζει.

Το δέντρο των ευχών μου 

έχει απλωμένες ρίζες αγάπης καλοσύνης!

Σε κάθε κλαδί του κρέμονται 

στολίδια ψυχής, ανανεωμένες υποσχέσεις 

και κοιμισμένες αμφιβολίες.

Βαραίνουν επιθυμίες…

Μπάλες με σφραγισμένες λύσεις 

κι ουρανόθωρες εκπλήξεις…

Υψώνονται λύτρωσης ψευδαισθήσεις.

Άδεια όνειρα τρέφονται με τις ανάγκες 

και τους φόβους μας.

Λάμπουν χρυσά άστρα απόστασης

του φτωχού κόσμου 

φυσούν μακριά την απόγνωση.

Ακτινοβολούν νοσταλγία… 

με πίκρες και χαρές,

θεία ελπίδα σταλάζει στη σκέψη

που αντέχει στο φως.

Ανάσες καλπάζουν κόντρα στους ανέμους,

ιδέες ανατροπών ανθίζουν 

σε αγγέλων χέρια, φωτίζοντας τα σκότη.

Ω ποίηση μυσταγωγική

πίστης, υπομονής θαλερή φλέβα

τροφοδοτεί το αίμα,

δωρήτρια η αλήθεια του Χριστού

μες στην καρδιά μας μια ζεστή σπηλιά.

Κρατάμε το παιδί μέσα μας,

των καλύτερων ημερών αναμνήσεις

της πνευματικής μας υγείας οι φρουροί.

Είθε τ’ άστρα να γίνουν όνειρα 

και τα όνειρα ζωή…!

Μαίρη Σουρλή

Χωρίς εξήγηση (της Μαίρης Σουρλη)

"Δεν είσαι ποίηση...

Ένα φοβισμένο βλέμμα είσαι, 

που γεννά στίχους και φωτίζει

 τις ανούσιες λέξεις μου.

Δεν είσαι ποίηση, αλλά ένα κρυμμένο δάκρυ 

που γυροφέρνει το ματοτσίνορο 

σαν λυτρωτικό ζεϊμπέκικο 

στο χάραμα της ψυχής σου.

 Μα αφού δεν είσαι ποίηση, 

πως με ξεμπρόστιασες με την σιωπή σου,  

για να σου τραγουδήσω τον πιο μαγικό ρυθμό

 της παραζάλης της καρδιάς μου;..."

Μαίρη Σουρλη

Πυρετικό Τρεμούλιασμα (της Μαίρης Σουρλη)

Έρωτας στο νου και την ψυχή
σε ξεσηκώνει - σε στροβιλίζει.
Τ' ακροδάχτυλα της ψυχής σου
αγγίζω
συναντώντας τα μάτια σου.
Φιλί στην άκρη του
χαμόγελό σου αφήνω,
με τ' άρωμά σου μεθώ.

Το φλογισμένο βλέμμα σου
αγγίζοντας κάποια ευαίσθητη χορδή,
μπαίνει στο βάθος της ζωντανής ψυχής
που έχει απαιτήσει,
που θέλει άγγιγμα, φροντίδα
αγκαλιά προσεχτική.
Η γοητεία μιάς αγάπης
σε κάνει χτήμα στα όνειρά της,
ομορφαίνει τη ζωή,
στήνει γύρω σου ένα φωτοστέφανο.

Χαράζεσαι μέσα μου τόσο απαλά
νιώθω φωτιά στη σκέψη σου
τόσο κοντά.
Απλώνεται στην καρδιά λαχτάρα
από πάθος σφοδρό σκιρτάς..
Δυνατή φωνή ψυχής η ποίηση
μπλέκονται όμορφοι στίχοι
με μέλι,
μ' αεράκι ανάσα, μαγεύουν.

Το πεπρωμένο μας καλεί.
Μπλέκονται τα όνειρα
όπως τα νήματα στις ζωές μας
και τα χείλη όταν σμίγουν
γίνονται όνειρα σε προσευχή
κι ευχή,
με αχτίδες ήλιου φωτισμένα .!

Μαίρη Σουρλη

   
Από την ποιητική συλλογή
  "  Φτερά στον Ορίζοντα  "

Συγχαίρω κι ευχαριστώ ολόψυχα τον εκλεκτο φίλο και ζωγράφο  Χρηστος Γιαννοπουλος
για το υπέροχο σκίτσο του! !!

Ενατένιση ουρανού (της Μαίρης Σουρλή)

Στη μελαγχολική εποχή του σκοταδισμού
στα χαστούκια της βροχής,
στις αντιφάσεις του είναι και του φαίνεσθαι
στην πίκρα της αλήθειας,
στα δέντρα των αδικουμένων
στη χαμένη λευτεριά, στα φθαρτά,
στο σισύφειο αγώνα,
άγνωστη γαλήνη που απλώνεται στο άπειρο
καρτερεί η ψυχή για ν’ αράξει
μ’ αναπνοές αγάπης, που ενσταλάζουν
μοσχοβολιές ελπίδας μιας ανατολής,
για να σκορπιστούν τα νέφη
ντύνοντας με μουσικές αισιοδοξίας
τους ορίζοντες ..
Πόσοι καημοί, πόσα βάσανα..
Πόσες λανθασμένες επιλογές..
Πώς να βρούμε το ξαγνάντι ονείρων;
Πώς να βρούμε φωνή
να τραγουδήσουμε κάποιο ζεϊμπέκικο;
Ένα άσπρο πουλί φοβισμένο
περιφέρεται στου οράματος τον ουρανό,
οσμίζεται ποίηση στον αέρα,
χαιρετά τα σιωπηλά άνθη
και με σέβας λιτανεύει:
Ω, καρδιά νοσταλγική των δικαίων
θα γυρίσουμε στη λησμονημένη
ομορφιά της λευτεριάς μια μέρα,
παίρνοντας φως απ’ τις φλέβες της ζωής
κι απ’ το αμέριμνο χαμόγελο ενός παιδιού..!

Μαίρη Σουρλη


Από την ποιητική μου συλλογή
<Φτερά στον Ορίζοντα>

ΙΠΠΟΤΗΣ (της Μαίρης Σουρλή)

Ακριβοθώρητος γητευτής
άνεμος καρδιοκατακτητής,
τ’ άλογο του έρωτα σέρνει,
σε παραμυθένια μονοπάτια
υπερβαίνοντας σιωπές απόρθητες.
Σε ανοιχτό χρόνο ταξιδεύει η ψυχή
αόρατου βάθους
πυρωμένες ανάσες πάθους,
καλπασμοί στο βάθος της σκέψης
σε ηλιόλουστα λιβάδια,
πόθοι αντικριστοί φωσφορίζουν
σε μαργαριταρένιας λάμψης μάτια.
Ο ιππότης και η νεράιδα
μες από φυλλώματα και κλαδιά
κανακεύουν τ’ όνειρο
πέρα από μάχες και πύργους
τραγουδώντας την αγάπη
που θάλλει ανθισμένη,
αφυπνίζοντας αισθήσεις
σε αγνά πέπλα καρδιάς.
Τρέφει τη νύχτα ο πόθος.....
Άγνωρης νιότης ομορφάδα...
στο ανέλπιστο τής ευτυχίας σώμα...
Αντάμα σε άσπρο σύννεφο
λόγια απ’ το πεπρωμένο
έρχονται και ξεπεζεύουν
σε μια θεσπέσια ανατολή…

Ο Ιππότης και η Νεράιδα
αιώνια στεφανωμένοι
στου ονείρου το φως!

Μαίρη Σουρλή

Από το βιβλίο μου
<<Ρίγη προσμονής>>

Με λένε αγάπη (της Μαίρης Σουρλή)

Η ανάσα της αγάπης
ρέει στις φλέβες μου,
γονιμοποιεί τις σκέψεις μου.
Είμαι του ήλιου μια ηλιαχτίδα.
Πολλαπλασιάζω τα μπουμπούκια
που ’χουν φυλακισμένο το Σ’ αγαπώ.
Παρηγοριά κι ελπίδα.
Παρουσία απτή στην απουσία.
Ζωγραφίζω πορφυρόχρυσες στιγμές,
φωτεινούς ουρανούς σε αγκαλιές.
Θα με βρεις στην καρδιά
Στο επόμενο χάδι των αισθήσεων
Στο μαγικό άγγιγμα
του χαμόγελου στα πρόσωπα.
Στον ψίθυρο της χαράς…
Στη σάρκα της ποίησης
Στην ουσία του σπόρου
Στο ανοιχτό παραθύρι
Στο φως, στη βροχή
Έγχρωμες νότες ουράνιου τόξου
τραγουδούν ερωτικά στην ψυχή.
Θα με βρεις στην αρμονία…
Στης ζωής την επιθυμία…
Στη γλώσσα των θαυμάτων
Στων άστρων τη λάμψη.
Πιστεύω στην αγάπη!

Μαίρη Σουρλή

Αγγελικά φτερά (της Μαίρης Σουρλή)

Χαρά πεταλούδας
ονειροπλανεμένης
αναφτέρισμα νοσταλγικό,
ράμφισμα πουλιού
η φωνή κεντά μαργαρίτες
νέκταρ στα χείλη
το σ’ αγαπώ,
ήχος ανέμου αγγελικός
μελωδία που ταξιδεύει
σ’ ατελεύτητο ουρανό,
ζωντανεύει την ελπίδα
θωπεύοντας μας
με άυλα δάχτυλα!
Μαγική της μούσας
διαλεγμένη
η μοναξιά γλυκανθεί
αγάπης καθάριας φως
μεστών πόθων
αχτιδωσιές θάλλουν
χαμόγελα μέθης
σκεπάζουν την πίκρα
εκλάμψεις ματιών θέληση
γονιμοποιούν
το κουκούλι προσμονής…
Με δυό φτεροκοπήματα
κι έναν αυλό
υψώθηκε το ποίημα
πέρασε τη μυρτιά…


Από το βιβλίο
"Ρίγη Προσμονής"

Μαίρη Σουρλή