Ότι πρόφτασα να δω (του Αποστολου Φεκατη)

  
Περπάτησα δίχως αίμα 
γιατί εκείνο έτρεχε 
ξοπίσω μου
ανυπότακτο άλογο 
κόντρα στην καρδιά 
στα λιβάδια χάθηκε 

από το πρόσωπο ξερά τα φύλλα 
έπεσαν 
τρύπησαν το πεζοδρόμιο 
για να συντηρήσουν την θάλασσα 
στο βάθος της 

απέναντι 
βρέθηκα 

περπάτησα με τα ευγενικά ρούχα 
και 
τη λαιμαργία της αγέννητης   πνοής  
στο λαιμό 

σ' ένα αθώο βίο 
μεγαλούργησε η μοναξιά μου
δε βλέπω ουρανό 
παρά μόνο 
το ταξίδι 
κάτω από το φως
της σελήνης

ότι πρόφτασα να δω 

 
Απόστολος Φεκατης

 

Simone Bramante

ΓΙΑ ΜΙΑ ΛΑΧΤΑΡΑ (του Απόστολου Α. Φεκάτη)

Πεινασμένο και διψασμένο το κορμί 

από του έρωτα το άγγιγμα 

 ως τα μεσάνυχτα τόσος πόθος πως να περιμένει 

τα βέλη των φιλιών σου να τα σημαδέψει 

 τόσες ικεσίες στην Αφροδίτη για ένα φεγγάρι 

να μείνεις ένα βράδυ στης οικίας μου την χάρη 

συντροφιά να μου χαρίσεις 

και τα σεντόνια τα υγρά πως θα λάμπουν 

την αυγή που  θα φεύγεις 

αγαπημένε το νέκταρ να γευτείς 

ροδόχρωμα στα χείλη μου ν' αφήσεις 

της ομορφιάς τα πλούτη σε σένα τα βρήκα 

ερωτική γη η καταγωγή σου 

ήχος της λύρας η γλώσσα σου

μη μου φεύγεις τώρα 

έλα μία στιγμή στην ανάσα μου 

προτού ταξιδέψεις σε άγριες θάλασσες 

και γίνεις ήρωας,  μπροστάρης των μαχών 

ευχή του Άρη, του πολέμου ο Θεός 

εσύ να την έχεις 

δυνατός και γενναίος να ξανάρθεις 

κι αν πάλι ηττηθείς 

την στάχτη σου στο Πέλαγος ρίξουν 

να έρθεις σε παρακαλώ 

με του Φλοίσβου τα λόγια 

γλυκό κι αλμυρό φιλί να μου δώσεις 

που τόσο πολύ το λαχτάρησα. 

Πόση ντροπή νοιώθω 

όταν διχάζεται ο λόγος μου

χλωμή κι ασήμαντη 

στον Έρωτά σου στέκομαι 

στα μάτια τα μελένια σου. 

Αποστολος Α. Φεκατης 

Συνομιλώντας με την Σαπφώ 

Απρίλιος 2021

εκδόσεις λύχνος

Δύο μήνες (του Απόστολου Φεκατη)

Σκαλίζω τον καιρό 

μιά αίσθηση αλλοδαρμένη

από ένα κόσμο δίχως ρότα

σ' ένα υπόγειο ακατάλληλο 

με έντομα να τρυγούν τα μηνίγγια μου

τα πρώτα σου γέλια, τα πρώτα αγγίγματα 

εκεί που το θάρρος κομπιάζει 

να βρεί τη γαλήνη του 

μα αρκεί να βλέπω το παρελθόν 

δεμένος σε θολό ποτάμι 

"η νύχτα μας πήρε το όνειρο 

όμηρο

σε κοχύλι θαλασσινό 

να έχει βουή της αγάπης μας, 

το φυλαχτό" 

να γράφεις  σε δέντρα και πέτρες. 

Σκαλίζω σε ανορθόδοξο δρόμο 

τα χαλάσματα μιας σεισμικής διέγερσης.

Τις καταδίκες της οργής σου

που δεν βρήκαν φυλακή 

μα στείρο δωμάτιο να στεγάσουν  τις υποκρισίες.

Σπίτι χτισμένο από πέτρα να φωλιάζουν τα αστέρια κι όσα μου έδωσες καρπούς ερωτικούς 

σε βράδια πολιορκημένα από τα έγκατα της γης, 

αφιερωμένα. 

Σκαλίζω μια δέσμη φωτός με προορισμό,  εσένα 

φωταγωγημένα αυτοκίνητα στο sex drive - in

να μυρίζουν οι μηροί σου τουλίπες και το χάδι τους να μένει στη γεύση μου, ορόσημο 

πληρότητας καθηλωμένο ως το θάνατο. 

Δύο μήνες έζησα με κουκούτσια ήλιο 

στο προσκεφάλι, τα μαγιοβότανα 

επούλωσαν το τραύμα μου.

Καρδιά σκληρή χωρίς τον γυρισμό 

στη πλάτη. 

Δύο μήνες,  Έρωτα. 

Απόστολος Φεκάτης

Από την Ανθολογία 

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ 

Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ

Ενδίδω (του Απόστολου Α. Φεκατη)

  

Έλα 

πιάσε με 

από το χέρι 

δυνατά, σφιχτά 

με τη λαχτάρα της πρώτης συνάντησης 

προτού 

σπάσει το βάζο με τα μαύρα σύννεφα 

και μας πνίξουν 

τα ενθύμια τ' ουρανού.

Λάφυρα 

πληρωμένων εραστών

συντετριμμένα  πέλματα 

στα ράφια  των δρόμων

εκτεθειμένα. 

Ένα παιδικό παιχνίδι 

τρέμει 

πριν βγει 

στη φωνή μας.

Μην ξεχάσεις 

να κλειδώσεις 

τα φύλλα της νοσταλγίας 

σε έδαφος 

ταπεινωμένο

από τη φωτιά μας.

Έλα 

πιάσε με από το χέρι 

κι αποχαιρέτα 

τον φόβο 

της νεκρής μουσικής. 

Απόστολος Α. Φεκάτης

photo alessioalbi

Ξενύχτια (του Απόστολου Α. Φεκατη)

Καιρό πολύ,

όπως αγάπησα με σκυθρωπά τα μέλη 

κάτω 

από των ήπιων ήλιων τις σαιτιές ,

σφαγμένες αχτίδες 

μελάνια να ξεβράζουν 

της γυαλικά της μάνας μου

δεν άντεξαν 

στο ζοφερό λαρύγγι των " σ' αγαπώ "

ράγισαν 

τόσες σακατεμένες νύχτες 

δεν θα έβρισκε 

ο χρόνος ούτε σε δέκα ζωές 

να τρυγήσει 

τα θαύματα που του αναλογούσαν

όταν το σώμα σου

τελείωνε πάντα μέσα μου.

Γύρισα 

απ' την καλή την ψυχή μου, τώρα 

τόσα καλοκαίρια 

ανάποδα 

την φορούσα 

τόσες οιμωγές αδέσποτες κυκλοφορούσαν 

διψάει το άνυδρο περιβόλι της αγάπης μου 

πόσα ξενύχτια 

να της αφιερώσω πόσα  ακόμη;

Απόστολος Α. Φεκατης

Σκέψεις (του Απόστολου Φεκατη)

Σκαλίζω τις  διάφανες μέρες
τις δίνω χρώμα, ύλη
άλλες πάλι
τις ξεβάφω αναίτια.

Στους περιστερώνες
κρύβω
εκθαμβωτικά ραβασάκια

την αθωότητα μου

στα κρυφά
τη βαφτίζω
Λεύκα.

Την χίμαιρα
την κλειδώνω
στης πίκρας μου
το κάτω χείλος.

Ειναι που φωνάζω
τον άνεμο
να μου προσέχει
τ' αγριοτριαντάφυλλα
και το  βασιλικό.

Μια σκέψη

σου έπεσε
από τη ρωγμή της θάλασσας
και κρύφτηκε σ' ένα βότσαλο
και τότε

γέμισε το σπίτι
γέμισε το σπίτι

βότσαλα

βότσαλα φωτεινά.

Απόστολος Φεκατης

photo
Maradesipris

Ευτυχώς (του Απόστολου Φεκατη)

Ένα μικρό κορίτσι

η αρχηγός

διέταξε
δίπλα μου να στέκονται
δύο μικρά ανθρωπάκια
γεμάτα κερί μέλισσας
να με καθοδηγούν
στης μέρας την κρυψώνα.

Ευτυχώς
που φύσηξε
και το ταξίδι
για το άγνωστο αναβλήθηκε.

Έμεινε ο δρόμος
ορφανός
για την ποδηλάτισσα.

Ό,τι απέμεινε
 θυμάται
και μονολογεί
για της  χαραυγής
τον γκρίζο ουρανό.

Ένας ξένος
πρόφτασε να την γητέψει
στου πεπρωμένου το κακό.

Ευτυχώς που φύσηξε

ο πατέρας

ήταν

ήταν

 μία δικαίωση
της ματαιότητας
στο είδωλο της.

Ευτυχώς...

Απόστολος Φεκατης

Δεν σπάζει ο Έρωτας (του Απόστολου Α. Φεκατη)

Δεν κομματιάζεται ο Έρωτας
πόσες λαχτάρες μέσα σε υγρά φιλιά
πόσες μυρωμένες ανάσες
φώναξαν "σ' αγαπώ"

στα βρεγμένα μου μαλλιά
πόση αγάπη άφησαν τ' ακροδάχτυλα σου

μοιραστήκαμε τετράδια με στιχάκια ορμής
πυροτεχνήματα στα τυφλά σημεία του δωματίου

ευδοκιμώ τις δονήσεις απ' το δικό σου στόμα
ξηλώνω τ' αγκάθια από το υπνωτικό
που χάθηκε στα σκισμένα σεντόνια

μια φωλιά από τρομαγμένες υποσχέσεις

τα κύτταρα απο τον δικό σου κόσμο
στο δικό μου επιούσιο καταλήγουν

φορώ κατάσαρκα το στερέωμα
στο διεστραμμένο σου μυαλό
και κει μέσα  κολυμπώ

Ευτυχώς που ήρθες και δεν θα πνιγώ , μάτια μου.

Απόστολος Α. Φεκατης


Λεπτομέρεια από το έργο του
Pietro Canonica  1869
Η άβυσσος

Δρόμοι ερωτευσιμοι (του Αποστόλου Φεκατη)

Στου χρόνου το πέρασμα
πως αλλάζει γεύση το φιλί

ηθελημένα

προσπερνά τις μορφές, την τύχη
ναυτικός καταλήγει σ' άγριες θάλασσες
από την μια μεριά

- αν το θέλεις -

κι από την άλλη
δώρο σφιχτοδεμένο
καταλήγει
στις κορφές των αστεριών
μιαν άστεγη συμπόνοια

για να σε βλέπω με μάτια
μυρωμένα, ανθοβολημένα
της αγάπης
παράνομων εραστών.

Πως ορέγονται
τα μικροπούλια
τον τρυφερό σου λαιμό
συμπαίχτης
τα χέρια μου τ' ακόλαστα
νέος μύστης
δεσμώτης
στου Έρωτά σου
τα καμώματα..

Της ανθοφορίας μου το μέλι
πως απλώνεται
στου καιρού σου, τα κλώνια.

Στους πολυσύχναστους δρόμους
πως αγαπιέται το φιλί.
Λάφυρο για τον κλέφτη
δεν τ' αφήνω.

Απόστολος Φεκατης

Πλάνο ζωής (του Αποστόλου Α Φεκατη)

Και τότε έσκυψε και είδε
πως καθυστέρησε να ζήσει
πως καθυστέρησε να ονειρευτεί
πόση αργή πορεία είχε ο έρωτας
πως ένα μπλέ κορμί αρνήθηκε την βροχή
πως ο ουρανός στα στήθια της
ποτάμι μυρίζει.

Και τότε έσκυψε και είδε
πως καθυστέρησε η θάλασσα χρώμα ' αλλάξει
πως καθυστέρησε η ζωή νόημα στις ψυχές
να δώσει
πόση αργή πορεία είχαν τα μάτια της στο φως
πως ο ήλιος της πληγώθηκε στα συρματοπλέγματα του

Και τότε έσκυψε και είδε
πως καθυστέρησαν να συναντηθούν οι μοίρες
πόση αργή πορεία είχε η γεύση της Άνοιξης .
Πως το πλάνο της ζωής δεν ήταν έτοιμο..


Απόστολος Α. Φεκατης

Μα γιατί μ αγάπησες (το Αποστόλου Φεκάτη)

Πως άφησες την καρδιά σου
να κυλήσει δίπλα στην δική μου
Άγριος η ρομαντικός ο έρωτας
Ποιός νοιάζεται

Μόνο τις νύχτες στα μαύρα νερά
η καρδιά μιλάει αληθινά
τότε
 η αγάπη το δελφίνι υποκρίνεται

Μα γιατί μ αγάπησες...
Εγώ ζω
εδώ
καλά
με φίλους
με συνήθειες...
δεν θέλω άλλα ταξίδια.

Το παράθυρο μην το ανοίγεις
μη φανεί το καταβεβλημένο του σώματος

Είμαι καλά εδώ..
παλεύω στα κρυφά
τις σκιές κλειδώνω
μα εκείνες
δραπετεύουν
για να βρεθούν
 στους βασιλικούς
στα λεμονοκυπάρισα
 των πρώτων ανθών..
τις ανασφάλειες
τις φοβίες
φυτεύω
μα εκείνες
χρυσάνθεμα
ευάφανταστα
στην πόρτα του σεληνόφωτος
διαμαρτυρίες στήνουν .

Κι αν μ' αγάπησες
για τον ήλιο μου
ψυχρό και σαστισμένο
αν τον είδες
στην απελπισία του επάνω

με φιλί αγιασμένου νερού
να τον σκεπάσεις
τον δρόμο σου να βρει.

Στο
γιατί
μιαν απάντηση
γυρεύει

τον στρόβιλο της αμφιβολίας
να διαμελίσει.
την εγωμαχία
ν' αντιπαλέψει
μέχρι στα μάτια σου
να δει
την ανεμοφθαρμένη
αλήθεια.

Γιατί μ' αγάπησες....

Απόστολος Α. Φεκάτης

Αξόδευτη αγάπη (του Απόστολου Φεκάτη)

Δεν θυμάμαι πως έπεσα.
Πώς έπεσα στο δρόμο φαρδύς- πλατύς 

ή αν γλίστρησα από λάθος βήμα.

Αν τα πλακάκια είχαν σχέδια, τετράγωνα,

ορθογώνια., δεν θυμάμαι.
Μόνο στο κεφάλι ψαχούλευα
τα μικρά στρογγυλά μπλε γυαλιά
που μου είχες χαρίσει ανήμερα Χριστουγέννων
εκείνα με τον ασημένιο σκελετό.
Δεν θυμάμαι,
μόνο οκτώ μήνες ναι
αυτό θυμάμαι που έχω να σε συναντήσω..
Ίσως γι αυτό έπεσα, να κουράστηκα να σε περιμένω
να σε ψάχνω.. ποιος ξέρει.
κι ύστερα πάλι χαζά αναρωτιέμαι
μήπως τα πλακάκια στο δρόμο με λυπήθηκαν
και μ άφησαν να σωριαστώ , να ξεκουραστώ
ποιος ξέρει πόσες φορές τα περπάτησα.
κι αυτά μ’ αγκάλιασαν ίσως και να
μ ερωτεύτηκαν..
Δεν θυμάμαι αν χτύπησα η έσπασα
χέρι η κάτι αλλο…
Μόνο που φώναζα θυμάμαι
τα γυαλιά, τα γυαλιά…..

πάνε οκτώ μήνες τώρα…

Αποστολος Α. Φεκατης

Πετώ..Πετάω (του Απόστολου Φεκάτη)

Μύρος του ήλιου
λυγίζει τα φτερά μου
Στης θάλασσας την όψη
Φεγγίζομαι..
Υπεροπτικά με κοιτούν
άνθη των γκρεμνών..

Βαφτίζω την ζωή μου
Παρέμβαση στον άνεμο

Ξάφνου
Οπτασία Άνοιξης
Στον κήπο της
ένας Απόλλωνας
έλαχε να την συντροφεύει....

Της σκέψης μου το παιδί
βυθό ζητιανεύει
παιχνίδια στις ακατοίκητες ελπίδες μου

Οδοφράγματα έστησαν
να μην πετάξω πιο πέρα.
Σύνορα οριοθέτησαν
και γω που να ζήσω;

Πατέρα μου
Εγώ πετώ
Πετάω
Αυτό προσδοκούσες;

Της θάλασσας την αγκαλιά
λιμάνι έκανα
Πατρίδα μου.. .

Απόστολος Φεκάτης

Σκέψεις χωρίς φωνή (του Απόστολου Φεκατη)

Οι ώρες επιστρέφουν στο άδειο σπίτι
χωρίς οικογένεια, τις μέρες
εκείνες που δεν έζησα μαζί τους.
Ένα δέντρο που ο τρελός αέρας
δεν το αφήνει να ισορροπήσει μου μιλάει
για το θάρρος όταν ακουμπάει στο παράθυρο.
Το βιβλίο που διαβάζω γίνεται αστέρι στο
νυχτερινό ουρανό για να φέγγει το δάσος μου.
Ένα πρόσωπο που περνάει από δίπλα μου
αναγνωρίζει τα λόγια μου χωρίς να με ξέρει.
Όλα έχουν την συνηθισμένη τους διαδρομή ,
την λίμνη που δειλιάζει να ζήσει στον πάγο της ατολμίας.
Της δικής μου ατολμίας...

Απόστολος Φεκατης

Επισκέπτης (του Απόστολου Φεκάτη)

Στο ισόγειο
το παράλογο διεκδικεί πορείες
η αδικία στον τρίτο καυγαδίζει
διάτρητη η οργή των λέξεων
στάζει κέρματα θυμού.

Η γαλήνη ελλοχεύει αναποδιές
και στο ρετιρέ
το ανεκπλήρωτο
μοιχεύει τα  σ' αγαπώ
και η αλήθεια  αύριο,γενέθλια έχει
και σε ταγκό θα ξοδευτεί
και θα γιορτάσει με αβέβαιο φόβο.

Μία μέρα μου είπες

Μην καις τα ποιήματα
καδραρισέ τα στα πάγια  ενοικίων
ερηπωμένων κτιρίων.

Εγώ , πόνεσα πολύ
δεν είχα βλέπεις δωμάτιο
να στεγάσω τις φιλοδοξίες μου.

Ναυαγός, τώρα
ο επισκέπτης χρόνος
δώρο του
οι στίχοι από εσωτερικές φωνές
από μια θάλασσα που δεν πονάει πια
θα τους κρατήσω όμως
να τους εξευμενίσω
για το μοιραίο ταξίδι
στο διάβα της ψυχής
αλλά
κι εκείνη
η πόρτα
Θέλω
 να μείνει ανοιχτή
να υποδεχεται, τον ουρανό
μου το υπόσχεσαι;


Αποστολος Α. Φεκατης

Μια λάθος κίνηση (του Απόστολου Φεκατη)

Κλαυσίγελος θροΐζεται στο δώμα σου
ναναι τάχα από το γράμμα που διαβάζεις
η 
από την κοψιά στα χείλη που σε πονά..
Χλωμό το μεσημέρι στην πένα σου 
ικετεύει τα χρυσόφυλλα μη φύγουν..
μιαν απάντηση λαχταρούν..
Η αγάπη είναι τρελή
δεν την αγγίζει το χείλος του γκρεμού
παρά μόνο τ αστέρια που σου αξίζουν

Κι αυτή η ευγένεια του πόνου με καθηλώνει
στο βιος μου
στο διάτρητο μηδέν του

Περαστικός είμαι στις άγνωστες νύχτες σου
απλά έμεινα ..να ξαποστάσω..
σε μια γωνιά ...στου καντηλιού το φως..
με οίνο ποτισμένο..

Τις μέρες μου τις άφησα
στο ημερολόγιο του τοίχου
να μ αγαπάς...
να το γράφεις....
να μ αγαπάς..

Μια λάθος κίνηση διέγραψε φαινομενικά
τον έρωτά σου
Σε μια απέραντη θάλασσα γραμμάτων.
Να τα προσέχεις τα γράμματα
μη μου τσακίζεις τις λέξεις
δεν θέλω ανήμπορες φράσεις
Οι στίχοι αριστοκρατικά πρέπει να στέκονται
η ένδεια είναι για τις σκέψεις..
Να μ αγαπάς .....
να μ αγαπάς.....
να μου το γραφείς....
με μια ανεπαίσθητη υγρασία στα χείλη
για του έρωτα το ποθούμενο...

Απόστολος Φεκατης 

Ματωμένη εκεχειρία (του Απόστολου Φεκατη)

Δεν μετάνιωσε που έφυγε
από εκείνο το μακρινό σπίτι
στο δάσος ....
με το μυστήριο ουρανό
και με το χρώμα
των πρώτων ερωτικών επαφών

Σαν άφησε εκείνο το σπίτι
ο αγέρας δεν ακούμπησε
το παράθυρο
σεβάστηκε την ήττα της εποχής
που η ανακωχή ναυάγησε
και έμεινε ένας χορός..
που σε αίμα μετατράπηκε
με μάρτυρα
την πανσέληνο της εκεχειρίας...

Σκόρπισε στους τοίχους
δρόμους
νέους δρόμους
και αποχαιρέτησε χωρίς ερμηνεία
απλά εξύμνησε την σιωπή
για τον χωρισμό....

Απόστολος Φεκατης

Στη μέση (του Απόστολου Φεκατη)

Βηματίζω αργά αργά..
σε δυο γκρίζες νύχτες
να νανουρίζω τα κύματα 
να σωπαίνουν για τις στιγμές τους..

Πως να κοπώ στα δυο
για της μεταμόρφωσης τ όνειρο
Πάω να μετρήσω τις επιθυμίες
μα λείπουν....
μάλλον αφέθηκαν...
εκεί στης εφηβείας την γνώση..
θα διασχίζουν ακόμη τ άχρονα νερά
κατά πως φαίνεται..

Πως να κόψω στα δυο τους πόθους
του ιερού της καρδιάς
ποιον Παρθενώνα να κτίσω
για να τους λατρέψω
να τους αφοσιωθώ..

Ποιο μαράζι στις αυλές σας
να ταχυδρομήσω
κι ύστερα ως τον Αχέροντα
να ταξιδέψω
την ψυχή μου κατευόδιο να στείλω
στα υπόγεια ρεύματα.
Να μην πονά
στο ξέφωτο του διλήμματος
κι από τον αυγερινό που τόσο αγάπησα
στις προσευχές σας κάθε πρωί
να ρίχνω φως για να μη με ξεχνάτε

Δυο τριανταφυλλιές αγκαλιασμένες
να μην φυτέψετε
παρακαλώ σας
Δύο αγκάθια ένα δάχτυλο δεν αντέχει..

Φεύγω σιγά σιγά
τους ψιθύρους της μέρας να προλάβω
να τους ακούσω
κι εσένα καλύτερα να γνωρίσω
πριν ο ήλιος το σύθαμπο σου
στης θάλασσας...τη μέση...
να σκορπίσει..

Και τα χελιδόνια μην ξεχάσουν
την πόρτα από το καλοκαίρι να κλείσουν
τώρα που έμεινα μόνος...

Απόστολος  Φεκατης

Άμμος τού ορίζοντα (του Απόστολου Φεκάτη)

Μία προδοσία ντυμένη ολόλευκα.
Μία ευαισθησία γινομενη κιτρινησε.
Ενα όραμα κύλισε άτσαλα. 
Απόμεινα μόνος.
Μ ένα παλμό ταραχής
για να βυθιστω μοιρολατρικά στην άμμο.

Μπερδεύτηκα στις ώρες.
Χάθηκα στον ίλιγγο της βροχής.
Πέρασαν μέρες.
Βούτηξα στ απύθμενο του ήλιου.
Κύλησαν τα χρόνια.
Επεκτάθηκα στην άμμο του ορίζοντα.
Απεταξαμην απ εμού οι αιώνες.
Ταξίδεψα στο πλοίο του άστρου.

Μετενσαρκωθηκα
στο παραμύθι του χιονιού

Όπως κοιμήθηκα
στο νου
γύρισα
ιστορια μελό.
Μια ηλικία γεμάτη φως
φτωχή μου αυγή.
Στους κόκκους της άμμου
σκόρπισα
και κει σε ξαναβρήκα
ορίζοντα μου
σε ονόμασα
Σελήνη μου
και με σενα
πορεύτηκα.. .

Απόστολος Φεκατης 

Για μια προδοσία.. (του Απόστολου Φεκάτη)

Μου γκρέμισες την θάλασσα!
Γιατί;

Φυσούσε πολύ
τα φύλλα
καρφώνονται σαν βέλη
στο πρόσωπο, στο σώμα..
Τα πόδια μου δεν όριζα..
Γλιστρούσα στη υγρασία του δρόμου..
Προσπαθούσα να βρω μια πειστική
απάντηση..

Έπεσε η στάθμη των θέλω μου..
Και αλήθεια ..σου το λέω..
κρυφά στα σπάργανα ..μου..
πως αναστενάζω...

Τι ξέρεις εσύ από πόνο;
Σ αυτό το δωμάτιο έχω
χρωματίσει τις σκέψεις μου
κάθε σου λέξη
μου ραγίζει το δέρμα
Που να πάω;

Τι ξέρεις εσύ από θάλασσες;
Χρόνια στα χώματα τους φόβους μου
λασπώνω..

Κι εσύ ...στους ορίζοντες
κύματα ψάχνεις
την προδοσία να εξιλεώσεις..

Απόστολος Φεκάτης