Ωκυτοκίνη (της Στέλλας Λουίζας Κατσαμπή)

 Οι άνθρωποι του δράματος σε δηλητηριώδη σιρόπια φράουλα εθίζονται 

500mg ωκυτοκίνης για να σκληρύνει η αντοχή στα καθημερινά τους θέατρα. 

Της απώλειας την επίγευση δεν βρίσκουν ποτέ λυρική.

Ποτέ βλαβερότερη από τη μοναξιά η θλίψη.

Στην απεξάρτηση φυλάγονται από πουλιά πτωματοφάγα, αυτά που τρέφονται με τους γλυκείς χυμούς όσων τον έρωτα ακατέργαστα βιώνουν.

Η θεραπεία ολοκληρώνεται,

κι αυτοί ακόμη να μάθουν ν' αγαπιούνται, 

να νιώσουν επιτέλους ασφαλείς,

και 

διψασμένα τα όρνεα 

πλησιάζουνε ξανά

Στέλλα Λουίζα Κατσαμπή

Ασυνείδητη νιότη (της Στέλλας - Λουίζας Κατσαμπη)

Τι βλέπεις
πως σαπίζει τις νύχτες.

Κυρίως,
γιατί κόπηκε πρόωρα,
από τα χέρια
που η ίδια εμπιστεύτηκε.

Απο ανθρώπους,
που παρασιτούν εντός της.

Στέλλα Λουίζα Κατσαμπη

Όλα αυτά που τσαλακώνονται (της Στέλλας Λουίζας Κατσαμπη)

Τ' αλουμινόχαρτο.
Ο σκύλος που δεν χάιδεψες.
Ο άστεγος στο φανάρι.
- Εγώ στο πάτωμα σε στάση εμβρυακή -

Τα ρούχα σου πριν το μπάνιο.
Το στομάχι μου όταν δεν έρχεσαι.
Οι πεταλούδες στο κουκούλι.
- Εγώ κάτω από το τραπέζι της κουζίνας -

Η μάνα μου όταν δεν συμμαζεύω.
Ο μπαμπάς μου όταν γυρνάω αργά.
Εσύ όταν κλαίω μπροστά σου.
- Εγώ μέσα στην παιδική ντουλάπα -

Το πακέτο τα τσιγάρα μου.
Ο πελτές ντομάτας για τα μακαρόνια σου.
- Εγώ στη γωνία του καναπέ σου -

Ολα αυτά που τσαλακώνονται πάνε στα σκουπίδια.
Ολοι αυτοί που τσαλακώνονται,
που πάνε,
πριν καταλήξουν στα σκουπίδια;

Στέλλα Λουίζα Κατσαμπη

Από την ποιητική συλλογή
    "Ανθρώπινα Δαιμόνια"

Κάποιοι το λένε φτερά (της Στέλλας Λουίζα Κατσαμπη)

Ιστός αρθρόποδου η ζωή
κι εγώ,
εγκλωβισμένη.

Προσεύχομαι  κουκούλι
να ‘μουν             
οικόσιτη γάτα,
κάτι,
να μην σαλεύει,
να μην μπλέκει
-χειρότερα μεσ’ τα σκατά-
ή
μια κάμπια να ήμουν τον χειμώνα,
με φανταχτερά φορέματα,
κάποιοι τα λένε φτερά,
εγώ τα λέω:
ευθύνη του να είσαι ελεύθερος αρκετά,
ώστε να πεθάνεις νέος.

Με ραμμένη την ημερομηνία λήξης στο μέτωπο,
και μοναχό θεριό την ύπαρξη,
πως ν’ αποτινάξω την δυσωδία της σάρκας,
και να ‘μαι  γυμνή
σκουριά,
αστερόσκονη.


Στέλλα Λουίζα Κατσαμπη

Νεποτισμός (της Στέλλας Λουίζα Κατσαμπη)

Για να θυμάσαι τη μανούλα
πάρε αυτή την αλυσίδα,
την αρθρίτιδα,
τον χαλασμένο θυρεοειδή,
τα στραβά πόδια,
το σιωπηλό βλεμμα συναίνεσης
για τον αλκοολικό σύζυγο,
που ήταν ο πατέρας,
και τώρα,
ο όμορφος νέος
που τα Σάββατα πληρώνω.

Τις Κυριακές
να χορεύεις πάνω στο πίκαπ
πριμοδοτημένη μου απομίμηση,
τη θέση μου να πάρεις,
κι η κόρη σου μετά,
από την αυτολύπηση
να  μην ξεμακρύνει

γιατι,
η γνώση
-από τις σοβαρές κληρονομιες-
του να δέχεσαι
και να υπομένεις τα ανθρώπινα,
τα αδύναμα της θνητης φύσης
τεκταινόμενα,

είναι η μόνη εξουσία,
που 'χω να σου δώσω.


Στέλλα Λουίζα Κατσαμπη

Αν ήθελα να υπάρχω (της Στέλλας -Λουΐζας Κατσαμπή)

Αν ήθελα να υπάρχω,
θα φρόντιζα πρώτα την ύλη.
Πέντε κιλά λιγότερος εαυτός,
θα μπορούσαν να χτίσουν εντέχνως το φύλο: θήλυ.

Έπειτα,
θα αφαιρούσα τη γνώση.
Σίγουρα θα μπάλωνα τις τρύπες.
Η σιωπή είναι πάντα διαθέσιμη,
να προφυλάξει τη νιότη.

Τέλος,
θα άφηνα το πνεύμα ελεύθερο,
για να μην φοβάμαι,
πως κάποιος,
θα το λιβανίσει,
θα το ξορκίσει,
στην προσπάθεια του
να τρυπώσει στην ύλη,
ή να καλλωπίσει την άγνοια μου
ή να με αφανίσει.

Στέλλα - Λουΐζα Κατσαμπή