Μνήμες (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Τον βλέπω, εκεί να κάθεται,

  πνιγμένος στη σιωπή του.

 Μια φράση πάνω στο σκαλί,

  τη σκέψη του απέσπασε,

   βρίσκεται στα χαμένα.

  Είδε καρδιά, με αρχικά,

 μ' αγάπη ήταν γραμμένα

 και το μυαλό του έτρεξε,

   σε χρόνια λατρεμένα.

Τα σμαραγδένια μάτια της

      ακόμη τα θυμάται.

Γλυκά τα χέρια της ποθεί,

  στα χείλη του να φέρει.

Των γιασεμιών την ομορφιά,

   είχε στο προσωπό της,

 την ευωδιά στο σώμα της,

   στον κύκνειο λαιμό της.

  Δεν έβγαλα όμως... μιλιά,

     μη και τον ετρομάξω.

  Όταν ο νους μακριά πετά..

    πρέπει να μένεις... έξω!

Αναστασία Κουτσουκου Κλεάνθη

Μια εκδρομή (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

 

Της εκδρομής ανάμνηση,

πώς χτύπαγε η καρδιά μου...

το κύμα πλάι πάφλαζε,

και ήσουν το λιμάνι.

Ο αέρας ήταν μυρωδιά,

της φύσης μεγαλείο.

Του γιασεμιού τ' ανέμισμα

χάδι μέσ' τα μαλλιά μου.

Το πέλαγο γαλήνεψε

μας έκανε τη χάρη,

να βλέπουμε περίχαροι

των δελφινιών κοπάδι.

Μέσα στο δείλι η γκρίνια τους,

φάνταζε σαν τραγούδι

μα έσκιαζε κάθε ψαρά

μη χάσει παραγάδι.

Ακόμη μέσ' τα μάτια μου,

παίζει γλυκά το κύμα,

η ανάμνηση είναι τρυφερή,

και...μακρινή, τι κρίμα!

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη

ΣΑΝ ΤΑΙΝΙΑ (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Χρυσοκίτρινο φύλλο,

αργοπέφτει στην άμμο,

μια ιστορία γραμμένη,

νοιωθω να' χει επάνω.

Είναι σαν μια ταινία,

της ζωής ιστορία

που θυμίζει.. αγάπη,

πόνο, λύπη, απάτη.

Στην καρδιά μας η απάτη,

σκοτεινό μονοπάτι,

αγκαλιάζει τη σκέψη,

σαν αράχνης την πέψη.

Καλοκαιριού αύρα γλυκιά,

χάιδεψε τα ονειρά μας,

ντύσε τον έρωτα ζεστά,

γιάτρεψε τα φτερά μας.

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη

Δεξου τον έρωτα (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Πάρε τον πόνο της ψυχής,

στ' αστέρια πέταξέ τον,

από το φώς των αστεριών,

με λάμψη σκέπασέ τον.

Θέλεις αγάπη στην καρδιά

ποτάμι αφρισμένο,

θέλεις τ' όνειρο της ζωής,

να είναι ανθισμένο.

Το γκρίζο πέπλο της ψυχής

 καν' το μενεξεδένιο,

για ν' αγκαλιάσει ευλαβικά

ο, τι είναι πονεμένο.

Ορμητικό τον έρωτα

δέξου μέσ' την καρδιά σου

κατάλευκα τα γιασεμιά

τα κρίνα τ' ανθισμένα,

να αγκαλιάσουν το κορμί,

να ευωδιαστούν κι εκείνα.

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη

Ας μιλήσει δυνατά η ψυχή (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Μπορώ να κάνω πως λησμονώ, 

μπορώ να σιωπώ, να πνίγομαι, 

μα μέσα μου να ουρλιάζω! 

'Έτσι μου μάθανε..... 

τους άλλους να μην ενοχλώ, 

παρά μονάχα... εμένα. 

Ακόμη βλέπεις προσπαθώ, 

τον γύψο μου να σπάσω, 

με προσοχή! 

μη γίνει θόρυβος 

και κάποιους ενοχλήσω.... 

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη

Στα ίχνη της.. σκόνης (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

       
     
Νιάτα χαμένα,στης προόδου
       τα λαθεμένα βήματα.
Ψυχές χαμένες,που γυρνούν
  αβέβαιες,στροβιλισμένες,
σ' αδίστακτα εμπόρων χέρια,
      στ'αδιάκοπο παιχνίδι
του θανάτου και του ξεπεσμού.

       Κοιτάς το βλέμμα τους,
βλέμμα θολό, αβέβαιο,φευγάτο.
   Καμιά μετάνοια δε γροικάς.
   Ούτε ζωντάνια ούτε ψυχή
    για τ' αύριο που φτάνει.
    Χαμός και αποχαύνωση,
    αποχαύνωση και τέλμα!

     Παίρνει τη σκέψη τους
      η σκόνη του θανάτου.
     Χαλάει το μυαλό τους.
          Σβήνει θαρρείς,
   κάθε τους όνειρο παιδικό
           γιατί εφηβικό,
   δεν προφθασαν να κάνουν....

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη

Φανταστικό ταξίδι (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Ταξίδι που δεν κάναμε
και νόμισα πως πήγα
γιατί μαζί σου πίστεψα,
τη θάλασσα πως είδα.

Κι ακολουθήσαν γλάροι,
με περισσή τη χάρη,
ξεστράτιστα δελφινια
με παιδική τη γκρίνια.

Μεγάλη η αγάπη μου,
για τούτο το γαλάζιο,
γέννησε χίλια όνειρα
μα ήταν σε ... ναυάγιο

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη

Απόψε (της Αναστασίας Κουτσούκου Κλεάνθη)

Της Κυριακής τα όνειρα,
λένε πως πάντα βγαίνουν.
Ήρθες εκεί στον ύπνο μου
    απόψε, βράδυ, βράδυ
  ένα φιλί μου έδωσες,
    έλαμψε το σκοτάδι.

Άνεμος φύσηξε βοριάς,
χάιδεψε την ψυχή μου,
εσάρωσε από μέσα μου,
της πίκρας μου κομμάτι.

Τραγούδι, μου ψυθίρισες,
 εκει, γλυκά στ' αυτί μου.
Του γητεμού ήταν βάλσαμο,
ταχτάρισμα που μούλειψε
  στην παιδική ζωή μου.

Σαν ξύπνησα, πρωί-πρωί
'κει στο νερό απ' το ρέμα,
την όψη μου καθρέφτισα
 κι έμοιαζε να'ναι ψέμα

Μορφή γλυκιά,αγγελική,
το πρόσωπο είχε πάρει.
   Άνεμος, αύρα έγινε,
   απανεμιά και χάδι.
Ξεχώρισε ο Μορφέας μου
 το φως απ' το σκοτάδι.

Αναστασία Κουτσούκου Κλεάνθη

Ας μιλήσει δυνατά η ψυχή (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Μπορώ  να κάνω  πως λησμονώ,
μπορώ να σιωπώ, να πνίγομαι,
μα μέσα μου να ουρλιάζω!
'Έτσι  μου μάθανε.....
τους άλλους  να μην ενοχλώ,
παρά  μονάχα... εμένα.
Ακόμη  βλέπεις  προσπαθώ,
τον γύψο μου να σπάσω,
με προσοχή! μη γίνει  θόρυβος
και κάποιους  ενοχλήσω....


Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη

Ψυχών απόηχος (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Όταν η θάλασσα πονά
βρυχάται δεν κοπάζει,
φορτίο φέρει μέσα της
και ο βυθός σπαράζει.

Κλάμα μωρού, την ξεπερνά
τους βράχους  της,  τους γδέρνει.
Της μάνας  αναστεναγμοί,
ξυπνούν τα μοιρολόγια
που απ τους βυθούς της έρχονται
με πονεμένα λόγια.

Τα κύματα  θεριεύουνε,
Θέλει να τους ξεβράσει,
να βγουν από τα σπλάχνα της
μήπως  και ξαποστάσει.

Και το φεγγάρι απόψε,  δες!
χάνεται  μεσ'το κύμα.
Απ' τους λυγμούς τους, χάθηκε
δεν άντεξε το κρίμα.
 

Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη

Φανταστικό ταξίδι (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Ταξίδι που δεν κάναμε,
και νόμισα πως πήγα,
γιατί μαζί σου πίστεψα
τη θάλασσα πως είδα.

Κι ακολουθήσαν γλάροι
με περισσή τη χάρη,
ξεστράτιστα δελφίνια,
με παιδική τη γκρίνια.

Μεγάλη η αγάπη μου
για τούτο το γαλάζιο,
κι έκανε τόσα όνειρα,
μα ήταν σε καρνάγιο....

Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη

Αγκάλη θαμπή (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Είναι παχύς κι αληθινός 
του πλάτανου ο ίσκιος
και μοιάζει όαση σωστή, 
στου κάθε κατάκοπου,
πεζού τη ζάλη.
Κι εκεί μπορεί κανείς,
στ' αλήθεια ν' απαγκιάσει.
Κι όχι σ' αγκάλη, που φαντάζει
απόμακρη θαμπή....


Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη 

Οι σκιές μου (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Ξεχάστηκα  στης δύσης
το ξεμυάλισμα,
αφέθηκα στου φεγγαριού μου
τη χλωμάδα.

Έψαξα  ύστερα
ανάμεσα σ'αμέτρητες σκιές.
Ήθελα ν'αγγιξω
τη σκιά σου.

Καθώς  κυκλώθηκα απ'αυτές,
προτίμησα μέσα στον κύκλο
να πνιγώ, να μη γυρίσω.
Δεν μ'έπαιρνε ο χρόνος.
'Έπρεπε της μέρας το ξεμύτισμα
να εμποδίσω.

Κι ήρθαν του ζευγά τα ζωντανά
και των πουλιών το πτέρωμα,
χρωμάτισε τη μέρα.
Ικέτευσα τότε τις σκιές  μου
και δάκρυσα,
μήπως τις λυπήσω ή τις σβήσω.
Και φώναξα μέσα στης σκοτεινιάς
την ερημιά:
εγώ τη νύχτα μου
δεν το μπορώ  να τη μακρύνω!



Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθη

Κάτω απ' το φεγγάρι (της Αναστασίας Κουτσούκου- Κλεάνθη)

Σταθήκαμε αντίκρυ στο φεγγάρι
μήπως κάτι μας φέρει πίσω, πάλι.
Σκύψαμε όμως το κεφάλι,
το δάκρυ κύλησε και πάλι.

Σηκώσαμε τους ώμους
κι είδαμε ανοιχτούς
απέναντι τους δρόμους,
όχι για να βαδίσουμε
αντάμα,μα χωριστά,
ξεσπώντας σ' ένα κλάμα.

Μου έπιασες το χέρι στοργικά,
μα πάλι τ'άγγιγμα,με άφησε μακριά.
Μου άγγιξες γαλήνια τα μαλλιά,
δεν μπόρεσες ν' αγγίξεις την καρδιά.

Το κύμα κάποτε μιλούσε στην ψυχή μας,
μα τότε η πλάση, έμοιαζε δική μας.
Τώρα που σπάζει στα πόδια μας μπροστά,
μόνο την ακοή μας, αγγίζει πιο σωστά.

Αναστασία Κουτσούκου - Κλεάνθης

Εμείς (της Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Μούσκευε το πρόσωπο η βροχή
μα η καρδιά μας έμενε ζεστή,
πάγωνε τα χέρια μας το κρύο,
αγκαλιαζόμασταν σαν ένας, όχι δύο

Έτρεμε η καρδιά μου στη βροντή
τα στιβαρά σου χέρια γίνονταν σκεπή.
Σχίζονταν ο ουρανός στα δύο
μα εμείς ήμασταν ένας όχι δύο.

Φοβόμουνα στη νύχτα να βαδίζω,
είχα όμως εσένα ν' ακουμπήσω.
Τρέμω και τώρα τη νύχτα,τη βροχή,
μαζεύομαι σε μι' άκρη, έρημη,μοναχή.

Γιατί η αγάπη να κρατήσει,όσο η βροχή;
γιατί ο έρωτας να ζήσει ,όσο μια νύχτα;
Στην αγάπη δεν μπόρεσα να μείνω ένα παιδί,
σαν φύλλο τρέμω πάνω σε κλαδί.


Αναστασία Κουτσουκου- Κλεάνθη

Το νησί μας (της Αναστασίας Κουτσουκου - Κλεάνθη )

Μάζεψα βότσαλα,να φτιάξω ένα νησί
γλυκό μου όνειρο,βοηθά με κι εσύ,
μαζί να το τελειώσουμε μια μέρα
και μια φωλιά να ξαναχτίσουμε 'κει πέρα.

Αγάπης λόγια βάλε 'συ κι εγώ ένα φιλί.
Χώμα θα'ναι η αγάπη σου, το χάδι μου, νερό.
μ' αγάπη ατέλειωτη,ζεστή, να φτιάξουμε πυλό.
Έτσι μονάχα θα σταθεί , πέρ'από κάθε επιβολή.


Αναστασία Κουτσουκου - Κλεάνθη

Βαρύ φορτίο της ( Αναστασίας Κουτσούκου - Κλεάνθη)

Μονάχα, μεσ' τους δρόμους,
κουρέλια ρούχα και ψυχές,
βαρύ φορτίο πάνω στους ώμους
η ορφάνεια τους, από τα χθες.

Το βλέμμα μας πάνω τους θλιμμένο,
μικρό χεράκι τρέμοντας απλώνει,
η ντροπή τα μαγουλάκια τους ματώνει.
Δάκρυ κι ορφάνεια το δικό τους πεπρωμένο.

Άπλωσε το χέρι σου διαβάτη
η καρδιά τους,πίκρα είναι γεμάτη.
Δάκρυ τους φέρνει η όψη ενός πατέρα,
τον είχαν πλάι τους και τούτα κάποια μέρα.

Μικρούλα τούτη η καρδιά,μεγάλη πίκρα να'χεις.
Άνεμος άγριος χτυπά,τ' αδύναμο το στάχυ,
σπίθα που δεν επρόφθασε ν' ανάψει,να φουντώσει,
πανιά που δεν το θέλησε άνεμος να φουσκώσει.


Αναστασία Κουτσουκου - Κλεάνθη
     

Το παραθύρι (της Κουτσούκου - Κλεάνθη Αναστασίας)

Άνοιξα το παράθυρο
τον ήλιο ν' απολαύσω,
το πρόσωπό σου,αντίκρυσα,
μέσ' την καρδιά το βάζω.

Αγάπη επλημμύρησε
η άδολη καρδιά μου,
αγάπη απ' την ψυχούλα μου,
που βάλσαμο μου μοιάζει.

Το παραθύρι τούτο 'δω
τη νύχτα θε ν'ανοίξω,
τι μου φυλάει,για να δω
τη ζήση για ν' αντέξω.

Αστέρι τόσο λαμπερό,
που Δίας θε να μοιάζει,
ξεσήκωσε τη σκέψη μου,
με βγάζει στο περβάζι.


Αναστασία Κουτσουκου - Κλεάνθη

Σαν άγριο κύμα

Πέρασες σαν άγριο κύμα απ' την καρδιά μου, σαν έρωτας τρελός, σαν φλογισμένο πάθος. Έδεσες την καρδιά μου στο δικό σου μουράγιο. Μάταια ζητώ να λύσω τον άγριο κόμπο του σχοινιού σου, που,..πιότερο μου σφίγγει το λαιμό. Χάραξες ένα όνομα:"Αγάπη" στη βαρκούλα σου, που.. ήμουνα εγώ.. Γι αυτό ,για μια ζωή, όσο μακραίνει το σχοινί σου θα φεύγω προς το κύμα και πάλι στο μουράγιο σου, θα δέρνομαι, εδώ!
Αναστασία Κλεάνθη - Κουτσούκου

Δεν θα'ρθεις

Έφυγες κι εσύ, όπως όλοι,όσοι αγαπήσαμε και πιστέψαμε, την ώρα που έφευγε απ' τα χέρια μας ,ο χρόνος. Τη στιγμή που μαρμάρωνε την πνοή μας η πίστη. Το στερνό σου το χάδι παγωμένα ίχνη στο κορμί μας. Η πνιγμένη σου ανάσα μισοτελειωμένο φύσημα ζωής, στα καταρακωμένα πρόσωπα, της λαθεμένης ύπαρξής μας. Καθώς η άπονη νύχτα σκεπάζει τα παράθυρόφυλλα του σπιτιού και της ψυχής μου, ασπάζομαι το είδωλό σου. Φυσώ τη ζωή στο πρόσωπό σου. Μα εσύ δεν σαλεύεις,δεν έρχεσαι, ούτε θα'ρθεις ποτέ. Το βλέπω...το ξέρω...
Αναστασία Κλεάνθη - Κουτσούκου