Γράφεις μέσα στην καρδιά μου (της Στέλλας Μαναλη)

Είσαι ένα βιβλίο που ποτέ δεν έχει την ίδια  αρχή, την μέση και το τέλος.
Τίποτα δεν είναι ίδιο μαζί σου, κι ας όλα επαναλαμβάνονται.
Οποιοδήποτε λεπτό της ζωής μου ,που το μοιράζομαι μαζι σου δεν είναι ιδιο, κι ας όλα δείχνουν πως έχουν ξαναγίνει.
Κάθε σου πρόλογος, και επίλογος είναι σαν να αρχίζω και να τελειώνω την ίδια μέρα ένα βιβλίο...Και έχω αγωνία για το επόμενο.
Μόνο που εσύ μου χαρίζεις, όχι λέξεις σε χαρτί...μα τις γράφεις στην καρδιά μου.
Γράφεις το βιβλίο σου, μέσα στην καρδιά μου...δεν είναι απίστευτο;
Κάθε φορά κάτι δυνατό, κάτι διαφορετικό...
κάνεις την καρδιά μου σαν μικρού παιδιού.
Νομίζω πως γράφουμε το βιβλίο μας...
Κάθε φορά...
Δεν ξέρω πόσες σελίδες θα έχει...νομίζω,
έχουμε να γράψουμε πολλά ακόμα ο ένας στην καρδιά του αλλου...
Είμαστε ακόμη στην αρχή... Το ξεκινάμε , σχίζουμε τις σελίδες ...και η αρχή δεν είναι ποτέ ίδια...
Πώς να ξέρουμε πόσες σελίδες θα έχει, όταν δεν μπορούμε ποτέ να ολοκληρώσουμε, 
τον πρόλογο...
Πόσες λέξεις σου θα χωρέσει η καρδιά μου, στο βιβλίο της ζωής σου ...που γράφεις;

Στέλλα Μάναλη

      

Μην έρθεις σαν κλεφτης (της Στέλλας Μαναλη)

 Το παράθυρο του ουρανού άνοιξα σήμερα εμπρός μου και ήλιος μπήκε φωτεινός...             

Κι αναρωτιόμουν... τόσο φως κι εγώ να

έχω σκοτάδι;

Μέρα και νύχτα έβλεπα το σκοτάδι  να μην φεύγει... Και τώρα σαν αντίκρυσα τον ουρανό γαλάζιο με ήλιο από τα μάτια σου, βλέπω και σου φωνάζω...

Που ήσουν μέρες τώρα... μάτια μου..νύχτες πολλές περάσαν...

Μου χτύπησες την πόρτα μου.. κι εγώ ήμουν ζαλισμένη.. Ανοιχτή θα την αφήσω, από το παράθυρο μην μπεις... σαν κλέφτης να μην έρθεις... οι κλέφτες μπαίνουν μια φορά και μένουνε για λίγο...

Εσύ μπες από την πόρτα μου.. αυτήν που έμπαινες πάντα.. και τίποτα δε βασταγες, μονάχα την καρδιά σου...που την άκουγα και σε περιμένα... κι ας ήμουν μακριά σου....

Στέλλα Μαναλη

"Κάθε φορά...είσαι γιορτή" (της Στέλλας Μαναλη)

Καμμιά φορά...

Σκέφτομαι πόσο αλλάζουν τα σκηνικά , και όλα από εσένα..

Νομίζεις πως εγώ είμαι αυτή που επιδιώκω να αλλάζω τα τοπία σου, μα αν δεν ήσουν εσύ μέσα σε αυτά , αν δεν είμασταν εμείς μέσα σε κάθε αλλαγή, σε κάθε ... γιορτή, θα έλεγα πως δε θα υπήρχε και λόγος να... γιορτάζουμε.

Ανοίγω τις πόρτες μου διάπλατα και είσαι εκεί πριν από εμένα...να στέκεσαι προσμένοντας να με αντικρίσεις.

Έρχομαι να σε βρω, και είσαι εκεί πριν καν ξεκινήσω, προσμένοντας να με συναντήσεις.

Έρχομαι να γιορτάσουμε κάθε φορά..μια μικρή γιορτή, με προσκεκλημένους... Εμάς..

Και συναντιόμαστε...και αγαπιόμαστε... Κι ερωτευόμαστε...κάθε φορά...μια γιορτή...

Η αγάπη είναι γιορτή... Ο έρωτας είναι η λάμψη της ...

Και εδώ...όλα λαμπυρίζουν...μ ακούς;... Όλα..

Στέλλα Μαναλη

Ας ήταν η αγάπη πανδημία (της Στέλλας Μαναλη)

 

Ας ήταν η αγάπη πανδημία...

να γέμιζαν τα νοσοκομεία,

από πληγωμένες καρδιές...

Ο κόσμος να φορούσε μάσκες,

γιατί δε θα άντεχε την μυρωδιά...

από τα τριαντάφυλλα, τα γιασεμιά,

και τους βασιλικούς...

Μια πανδημία που θα όσο θα έμενε, 

θα έκανε την καρδιά, να χτυπά δυνατά 

και οι πνεύμονες, θα γέμιζαν από τον αέρα της κάθε φορά που θα φυσούσε ...

Κάθε φορά που θα φυσούσε.... Αγάπη.

Στέλλα Μαναλη

 

Δε μου τελειώνεις ποτέ (της Στέλλας Μάναλη)

Θέλω να σου πω..πως το ξημέρωμα δίπλα σου, είναι ποίηση που δεν έγινες, είναι έρωτας που δεν πόνεσε, είναι ευτυχία που
δεν μίλησε.....
Είναι όσα νιώθω ...που δεν μπορώ να πω,
κι αν ήρεμη στέκομαι εμπρός σου, τα μάτια σου σαν ανοίγεις ....
Μην πιστεύεις πως είμαι έρμαιο σε ότι μου δόθηκε ξαφνικά απλόχερα...μα να σου πω κάτι που δεν φαίνεται, όταν η καρδιά μου χτυπά δυνατά ...όταν δακρύζω από ευγνωμοσύνη, άφωνη σε ότι ζω μαζί σου,
προσεύχομαι να είσαι το ταξίδι που δεν πήγα και κάθε φορά θα θέλω να κάνω την ίδια διαδρομή μέσα από τα μάτια σου, να έχω σκοπό δίπλα σου να είμαι, με όσα θα με κάνουν να νιώθω, ότι τα έχω ξαναζήσει, μα ποτέ δε θα είναι ίδια μαζί σου ...ακόμα και αυτά που νομίζεις ότι επαναλαμβάνονται, αλλά θα είναι τόσο διαφορετικά, γιατί η αγάπη, όταν ποτίζεται βγάζει καινούρια συναισθήματα, έτσι κι εμείς ότι ίδιο θα ζούμε, μα θα είναι πάντα διαφορετικό γιατί το ... ανεξάντλητο δεν εξαντλείται, γιατί τα μάτια σου θα κοιτάζουν τα δικά μου σαν να μην μας φτάνει μια ολάκερη ζωή, να τα χορτάσει...

Θέλω λοιπόν να σου πω, πάλι...
πως είσαι ποίηση που δεν έγινες, είσαι έρωτας που δεν πόνεσε,είσαι ευτυχία που δεν μίλησε,...γιατί δεν μου τελειώνεις ποτέ!

Στέλλα Μαναλη

Άτιτλο (της Στέλλας Μάναλη)

Μην αναρωτιέσαι γιατί τίποτα δεν είναι ίδιο.
Κάθε τι που είναι αληθινό ... εξελίσσεται.
Έτσι και τα συναισθήματά μας...δεν γερνούν.
Αποκτούν νόημα με την πάροδο του χρόνου...
Αποκτούν όνομα...βαφτίζονται...
Επαναπροσδιορίζονται...αποκτούν ταυτότητα
και χαρακτήρα,αποκτούν βάθος...
Όσο είναι στην επιφάνεια...σε ταράζουν, μετά αποκτούν θεμέλια..κι εκεί είναι δύσκολο να τα γκρεμίσεις ...
Μην αναρωτιέσαι λοιπόν....τι άλλαξε.

"Σαν αγαπήσεις είναι δύσκολο...να το γκρεμίσεις..."

Στέλλα Μαναλη

Άτιτλο (της Στέλλας Μάναλη)

Δεν υπάρχει Σ'αγαπώ..χωρίς άγγιγμα..
Δεν υπάρχει Σ'αγαπώ..χωρίς μυρωδιά..
Δεν υπάρχει Σ'αγαπώ..χωρίς εσένα..
Δεν υπάρχει Σ'αγαπώ..χωρίς εμένα..

Μα είναι όμορφο όταν υπάρχει...
και όλα είναι από δύο....
Τ' αγγίγματα, οι μυρωδιές...
όταν υπάρχουμε μαζί...εσύ κι εγώ..

Όλα από δύο..Όλα για τους δύο..

Είναι όμορφη η Αγάπη... όταν είναι διπλή...
Είναι όμορφη η Αγάπη... όταν δεν
είναι μονάχη..

Στέλλα Μάναλη

Βρες τον ήλιο σου βρες που να κοιτάζεις(της Στέλλας Μάναλη)

Κάθε ξημέρωμα, σκέφτομαι τα μάτια σου ...
Κάθε δύση σκέφτομαι επίσης, τα μάτια σου ...

...έτσι και τον ήλιο, όταν τον θαυμάζεις, σώζεις την στιγμή χωρίς να σε ενδιαφέρει αν δύει ή ανατέλλει, γιατί αυτό που κοιτάζεις
σου προκαλεί την ανάγκη, να το κρατήσεις για πάντα, κι ας ανατέλλει ή δύει κάθε μέρα στο ίδιο σημείο...

...έτσι κι εσένα, σαν ήλιο λαμπερό στα μάτια μου σε κρατώ, με τα χρώματα της Δύσης και
της Ανατολής, που δίχως τον ήλιο δεν ξημερώνει, δεν νυχτώνει κι όλα παγώνουν...

...έτσι λοιπόν την ζεστασιά και την αγάπη των ματιών σου, την έκανα ζωή και φως των δικών μου...

"Βρες τον ήλιο σου, βρες που να κοιτάζεις.."

Στέλλα Μάναλη

Άτιτλο (της Στέλλας Μαναλη)

Η αγκαλιά σου όταν ανταμώνουμε,
μοιάζει με ανατολή,
ίσως και με μιαν ανάσα ζωής.
Μιας αληθινής ζωής,
διάρκειας λίγων ωρών,
που μοιάζουν να σταματούν οι δείκτες
και να χορεύουν στον ρυθμό μας..
Οι τρελλοί...

Η αγκαλιά σου όμως,
τότε που οι δείκτες ηρεμούν
και βρίσκουν,...τα λογικά τους,
την ώρα αυτή που με αγκαλιάζεις τρομαγμένος,...
σαν να φοβάσαι,μην τυχόν
και δεν ξανάρθεις...
είναι η καλύτερη αγκαλιά...

Ξέρεις γιατί;
Γιατί σε "ακούω" σιωπηλά να μου λες......
"Σ' αγαπώ....μα δεν ξέρω αν θα σε ξαναδώ."

Λίγες ώρες αληθινής ζωής,
με αληθινά συναισθήματα....
Σαν ποτάμι ρέει,
κάτι λίγο από... ευτυχία.
Μικρή, λίγη...δεν με νοιάζει,
αρκεί που της μοιάζεις...

Άραγε εγώ...στην θυμίζω;


Στέλλα Μάναλη