Αποθεραπεία (της Φωτεινής Ψιρολολιου)

 

Να φλερτάρεις μουσικές των ξεχασμένων ήχων, 
αχόρταγος σε ανείπωτα  λόγια που κοκκίνισαν
να πίνεις  φλέγοντα φιλιά σαν βρύση στερεμένη
να σπάζεις τοίχους που προδοτικά
 νύμφευαν θυσίες,
σειρήνες που λικνίζονταν σε ορφανό κατάρτι 

Σημαίνει πια, την ποινή σου πως ξεπλήρωσες
Σημαίνει πως, την κόλαση συνάντησες
έδωσες κομματάκια της ψυχής πρόσφορο στους αετούς
Θυμοσοφώ και λησμονω
σε τι γένος ανήκω
η αυτοτέλεια μου προστάζει την αφοβία εφεξής
Έχω αλλάξει τόσα δέρματα 
δεν πιάνουν ούτε χαρτωσιά τα ιδιοφυή τεχνάσματα και τόσοι κόμποι φθόνου 
Η αμαρτία, της ύλης της φθαρτής φθογγόσημο
Στους αδιάγνωστους μπλε ουρανούς επένδυσαν 
της μοναξιάς οι ήρωες Κυματοθραύστες, πάμφθηνης αγάπης καιροσκόπων
βαδίζουνε ψηλαφιστά 
τη διαύγεια θολού πεδίου αναζητώντας
με  κλεψύδρες σπασμένες καταλύοντας τον χρόνο

Φωτεινή Ψιρολολιου

Ποιος να μας μιλήσει (της Φωτεινής Ψιρολιολου)

 

Ποιος να μας μιλήσει 
γι' αγκάθια που τρυπάνε, για άνοιξες ξενέρωτες, με άνθη που μαδάνε;
γι' αυτό που περιμένουμε και το ‘σκασε ένα βράδυ, 
στο τρένο της ματαίωσης μ’ άγνωστο προορισμό;
Ποιος να μας μιλήσει 
για του φιλιού το άγγιγμα, ζωής αρχικό σημάδι
πουλί νεκρό στα πόδια, να πέφτει το ίδιο βράδυ;
για αναμονές του θαύματος, με ανύπαρκτα τα πάθη,
το χέρι όμως στη σκανδάλη εμείς, για τ’ αλλουνού τα λάθη;
για το γελοίο του προφανούς και την κρυμμένη αλήθεια
για ψέμα καλοφόρετο και κορδωμένα στήθια;
Ποιος να μας μιλήσει, γιατί
συνηγορούν ανούσια, οι ευκολίες της μέρας
της μονομέρειας σύμμαχοι, αμίλητης εταίρας,
και πώς η Αλήθεια σύρεται για διαπόμπευσή της
άστεγη και διωκόμενη μπλεγμένη σε αγώνα
ξεθεωμένου, αλλόκοσμου θεού, από άφατη χαρά 
 που λαχταρώντας σε ηδονές τις οδύνες του  να αλλάξει,
μες σε πηγάδι ανήδονο βρέθηκε να γλιστρά;

Ποιος θα τολμήσει απ' όλα αυτά, το πέπλο ν’ ανασύρει; 

Φωτεινή Ψιρολιολου

Αχαρτογράφητα (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Τύλιξε το χάρτη των ονείρων σε σκοτεινό συρτάρι κι

άρχισε να ταξιδεύει στη ζωή  

να ζει τους εφιάλτες

τις  ανατολές

το γδάρσιμο

τη ρευστή αγκαλιά της άμμου

αφημένος

με το άσπρο άλογο της λογικής

την αμφιβολία

τις μονοχρωμίες

τα φανταιζί

το δέρμα

τα οστά

Για το τέλος κράτησε τα άυλα

Χωρίς χάρτη

Φωτεινή Ψιρολιολιου

(Περιλαμβάνεται στην ποιητική συλλογή ΑΝΙΑΤΗ ΑΝΟΙΞΗ Σεπτέμβριος 2020, Εκδόσεις ρώμη  )

Άτιτλο (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Πνιγμένα στα σύννεφα δυο χέρια αγκαλιά με το αόριστο.

Υπηρέτησα ελπίδες ανασκάπτοντας το  alter εγώ μου

σε διαδρόμους γυαλιστερούς  θλιβερής αφασίας.

Κύκνοι μαύροι τώρα πλέουν αργά

τα φτερά τους να αφήσουν στη μαγεία των βούρλων

Απ' τα ψηλά τα καλάμια ξεχωρίζουν του καπνού οι καμπύλες οι άσωτες.

Η ζωή,  ξεχειμώνιασε λέει

και η ρόδα προγκά για να μπει, σε αυτόφωτες πίστες παράξενες

Φωτεινή Ψιρολιολιου

Στρογγυλή μητέρα (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Ξύπνησα από όνειρο
στα τσαλακωμένα σεντόνια  κάθυγρα σχέδια, θολά
είδα  τη σύναξη των φίλων στα καλώδια
μάρτυρας έγινα στη φθίνουσα ομορφιά
έγινα μέρος  στο νέο σκηνικό
Άλλαζε η σελίδα
διακριτικές οι αφυδατωμένες αρτηρίες στο χώμα
πυρακτωμένα τα μυαλά  εντρυφούσαν σε διαφωνίες αιχμηρές
Ο ενιαύσιος κύκλος  άρχιζε από χαμηλά
η μόνη σταθερά, στης παραζάλης το χυλό
Μέσα του μπήκα με άλλα δεδομένα, και σκεπτικό συλλογικό
κόντρα στο ένστικτο
ευγνώμων και πάλι
για τη θεϊκή της ευνομία
τη σοφή διαταξη των παραλλήλων της

Φωτεινή Ψιρολιολιου

Άτιτλο (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Αρμύρα αυλακώνει το πρόσωπό μου το στεγνό
Η αγάπη πέρασε ξυστά, ανακάτεψε τα μαλλιά κι απομακρύνθηκε
Το φως παιχνίδισε, στα βλέφαρα με αναίδεια
Μουσικής ίνες ύφαναν το χαλασμένο τους ιστό
Χορτάριασαν τα κάτω άκρα
Από καιρό το νιώθω
Και στης γαλήνης τον κόρφο
κούρνιασα λαθραία
ο νέος ορίζοντας που τη φθορά θα αντιμάχομαι να μη με βρει
του έρωτα τα κόκκινα μαλλιά με χάδια να πλειοδοτώ
Μετάξια να βγάζω απ' αυτό που έσβησε
Να κάνω τη μνήμη φωτογράφο
σε παραλία έρημη

Εκεί
Πλάνα να σκίζω λύπης
Και στίχους για γλάρους να σκαρώνω
Η Αγάπη
Ένα σύμπαν κοσμοδιάφανο, να ορίζει
Όπου ένα κομμάτι ουρανό είναι καθενός
γαλάζιο ή γκρίζο όπως η μέρα
στο άλλο ημισφαίριο όταν γυρίζει
Να σβήνει όνειρα, να ζωντανεύει αλήθειες

Φωτεινή Ψιρολιολιου

Στίχων γέννηση (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Λίγες σταγόνες απ' του ουρανού την έκρηξη
Ένα κουμπί που γλιστρά από κολάρα ασφυκτικά
Μια μετατόπιση μοιρών από το κοινό αλφάδιασμα
Νότα που φάλτσαρε σε αυστηρή οκτάβα
Μια λέξη ξώστρατη απ τον κομπασμο της τελειότητας
Οίστρος ερεθισμένος  σε λιβάδι  μακαρίων
 Βοριάς που ξεσηκώνει παρτιτούρες και ποδόγυρους
Τα βάζει μέ άδικες ισοτιμίες και οφθαλμαπάτες
Σκέψη που ανέστια έμεινε,
κεντώντας το ξεχειλωμένο ήθος.
Βότσαλο μαύρο, στην παντοκρατορία της χρυσής ακτής
Τραγούδι λυγμικό, στο βάναυσο της εποχής
Φλέβα που θα φουσκώνει, θα πονάει
θα είναι η γέννεση των στίχων.
Θα είναι φως ή πάταγος των ήχων σε
ολοστρόγγυλη, ασφυκτική αυλή.

Φωτεινή Ψιρολιολιου

Άτιτλο (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Φωνές ατίθασες, κρυφές, με έχουν κυριεύσει
Βοήθεια!!
Όλοι καμώνονται ορθά πως όλα βαίνουν
Είναι καλά λένε. Με άλλα λόγια αναπνέουνε και ζουν.
Η μνήμη καλή σύμβουλος.
 Για σκλάβο της σε θέλει
Στον ήλιο κρέμασα σήμερα τις κρύες καλημέρες
Τι κι αν αλλάζουν οι χρονιές προδίδω τον εαυτό μου
Τον αφανίζω ανεπαίσθητα με γουλιές αναισθησίας
-άκαρδος τρόπος-
Οι αναβολές μου έχουνε, μία σαρδόνια φτήνια
Τετράτροχη  η βαλίτσα  μου γλιστράει, μαζεύει το δρόμο
και ούτε θυμώνω παρά εκτός
στατιστικές καταγράφω
Σημεία των καιρών
Παρηγοριέμαι.
Ρίχνω το βλέμμα, ξηλώνω τον ορίζοντα.
Τον εαυτό μου κάθε μέρα περισσότερο, εξορίζω
Ανίατες σιωπές άβολα με τυλίγουν
Συναγερμός μέσα μου
Πριν λιγο οι μπάρες, πέσουν
Πεδίο ειρηνικό εγκαινιάζεται, των λοβοτομημένων.


Φωτεινή Ψιρολιολιου

Κοντά στο όριο (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Γερνά η υπομονή στα μάτια μας
Τη συναντώ  κάθε πρωί
Δεν την αναγνωρίζω.
Ο χρόνος με σιωπή σμιλεύει την παραίτηση
Μαζεύει σε βαζάκια στάλες δροσιάς για το καμμένο μέτωπο
Ακροβολίζει με μαεστρία θεούς παρείσακτους
Ταΐζει περιστέρια απ τα στριφώματα παρθένων κοριτσιών
Βγάζει το φίμωτρο απ τα μωρά που κλαίνε



Φωτεινή Ψιρολιολιου

Ζητιάνα ασκεπης (της Φωτεινής Ψιρολιολιου)

Μια νότα χαμηλή τρύπησε την πεζότητα
Που
τα φθινόπωρα τίναζε και τα σερναν οι άνεμοι
Με χρώματα και στάλες ουρανού
γυμνή η φύση  στα μάτια μου
έμοιαζε άρπα μαγική

Το όνειρο το ακοίμητο,
εύστοχα αφουγκράζονταν , έρωτα επερχόμενο
-Πού είσαι έρως;
Παίζει κρυφτό
με μια, μικρή, μικρούλα αιωνιότητα
Που έχει φλέβες άρρωστες και χείλη όλο σήμανση

Ήρθε η ώρα, ο Θεός, ξανά να γεννηθεί
Μέσα από κλήματα ξερά
Σήμαντρα αγέραστα  βαριά, με γλώσσες κυριακάτικες
Ημερωμένος  να φανεί με σφριγηλούς βραχίονες
φορώντας τα καλά του
Παγγόνιμος και άφθονος
Για εκτάρια άγουρων στηθών,  σαν ανθοστήλες κρίνων
Κι εκεί, στο καίριο πέρασμα
απ' την παραφορά στην αθώωση
Σκάπτοντας στην υπόφυση
παλιγγενεσίες  αδρανείς
Να μπει στις παπαρούνες,  καταπίνοντας το κόκκινο κι ας είναι καταχείμωνο
Και καβαλέτο να στηθεί μετά, σε παγωμένες λίμνες
Να ευλογηθεί το σπάνιο
να λιώσει η αποστείρωση και τα σαράντα φίλτρα

Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Άτιτλο (της Φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Οι σταγόνες αλμυρές να στάζουν νωχελικα απ' το κορμί
Τα χάδια να ναι ζεστά κι ανέπαφα
Τα ίχνη της άμμου ζάχαρη, στα πέλματα των περαστικών
Οι κορυφές ν ανταμώνουν θολές με βεβαιότητα αυριανή
Η γαλήνη να αχνίζει υπέρκοσμη νοσταλγία
Η παραμονή σου να θέλει να καταργήσει το χρόνο
Μπορείς να καυχηθείς πως πέρασες απ' το μονοπάτι της αιωνιότητας κλέβοντας στιγμές

Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Ανελέητη ομορφιά (της Φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Όμορφος καμβάς κεντημένος θάλασσα ημέρας θεϊκής Όταν δεν θέλεις τίποτα, στην τελειότητα βουτηγμενος. Μα εγώ, τους κόμπους του να ψάχνω απ την ανάποδη. Τότε, σκληραίνουν οι ορίζοντες βρωμίζουν τα νερά Τα δίχτυα τραβούν ψάρια θολά Οι ανατολές στο αίμα στάζουν Οι βενζινάκατοι κλαίνε τη ματαίωση ξανά. Λιώνουν οι κάβοι το πέλαγο μαργώνει σε περιβάλλον όξινο φυκιών Τορπιλισμένο, ταΐζει βαρβαρότητα το πλαγκτόν Και η ανελέητη ομορφιά του Ιάσονα τη ρότα αισίως πάλι γράφει Πιστή, σε πανάρχαιο σκοπό. Οι Αργοναύτες γύρω παίρνουν θέση στην ύπνωση του θηρίου με γητειές . Μετά, φορώντας χάντρες τα πεσμένα του τα δόντια, δένουνε κόμπους τα ξέφτια του καμβά Μέρα καλή και την πλώρη ο ήλιος φιλά Καθρέφτης πάλι , τα γαλάζια τα νερά!


Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Καταφύγιο (της φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Εκεί που ορίζεις ραντεβού με τον εαυτό σου
χωρίς ενδιάμεσους και αντανακλάσεις οδυνηρές,
καταφύγιο το λες. Να ναι λευκό σαν το χιόνι,
ανώνυμο σαν το έμβρυο
που έσπρωξε να μπει στη ζωή,
γυμνό από πολυσχιδή γνώση. Οι φυγές θέλει να ναι αέναες
στο κυνήγι του εαυτού,
όταν δεν είσαι έτοιμος
να τινάξεις την αιθάλη Τα άβατα δεν είναι η ασφαλέστερη λύση. Πάντα χαρούμενοι καταπατητές,
καραδοκούν να χαρούν με τον τρόμο
της ξεχασμένης πόρτας του κήπου σου.



Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Σαν βάτοι ξεροί (της Φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Σκυφτή στο μπαλκονάκι αφήνομαι να δω και ν' απολησμονήσω τα εντός μου.
Παρηγοριές μου παίρνουν το νου και τον ξεστρατίζουν ξετσίπωτα.
Ανοίγω το στόμα μου αναπόφευκτα και η ψυχή μου αναπτερίζει ράθυμα
να λιαστεί στο εύκαιρο απέναντι παγκάκι , μιας ανυπόσχετης χαλάρωσης.
Μη μετρώντας χρόνους , καταμετρώντας αλύτρωτες στιγμές , περνούν οι άνθρωποι
καθάριοι, σαν σχόλασμα εκκλησιάς, μέσα τους ο πόνος και το σύστριγγλο,
έξω τα πέτα ατσαλάκωτα και των υποδημάτων η κομψότης , δίνουν ρέστα.
Αχ ψυχή μου ποιος θα ρίξει σπίρτο να φλεγούμε σαν βάτοι ξεροί και το γαλβάνισμα στης υποκρισίας το ξέφτι, να αντικαταστήσει το μαζικό ψυχοθεραπείας χορό ;
Ως τότε μανταλάκια βαστάτε την υστερία μας, χαριτωμένα . Ύστερα, κρεμασμένους απ τα μαλλιά σε πίνακα φουτουριστικό για μετανεωτερικά σαλόνια καρφώστε .
Θα μας πάρει χρόνο, να αναμετρήσουμε τα εγνωσμένα μας ψεύδη και τις των βεβιασμένων μειδιαμάτων ηττημένες ημών καμπύλες . 

Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Στο ρελαντί το γκρι (της Φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Στους άφαντους θολούς ορίζοντες, εκεί που όλα ενώνονται αδιάφορα, 
τρέχεις με ταχύτητα αφού έβαλες στο ρελαντί το γκρι
Έκρυψες την αχτίδα σε όνειρα υπογείων,
φόρεσες κόσμιο κοστούμι δίχως μία αμυχή 
και υποδήματα αλάσπωτα κηλίδων
και ήσουν πλέον έτοιμος για τη γυάλινη ματιά,
αυτή που σου χαρίζει, απόσταση ασφαλείας
Και ούτε χαμόγελο ούτε δάκρυ στάζει πια η καρδία
για ότι σκεπάστηκε απ το λείο σελοφάν,
μνημών, φιδιών δερμάτων και θεμάτων βοσκούντων σε θολό ενυδρείο.
Πέρασαν νέοι για το άγνωστο βουβοί και οι μεσήλικες με τα μυαλά στα γκράφιτι των τοίχων .
Και οι γέροι μπήκαν σε σάβανα βαθιά, για να προβάρουν τον αποχαιρετισμό σε στίχο.
Κι ακόμη αναρωτιέσαι το γιατί και δεν βουτάς στα έγκατα του νου σου 
που οι φόβοι σου, έχουν κτίσει φυλακή
άθυρη με μονωτικό κραυγών και ήχων.
Ο στόκος έχει καταλάβει το κρανίο προ πολλού,
χίλιες συνάψεις και δυο χιλιάδες ρόζοι, πασχίζουν να προβάλλει νέα η σκέψη εαρινή, αυτού του έλλογου εαυτού , που ίσως σώζει.
Έχεις διλήμματα και οι γκρεμοί διπλοί, 
είσαι αρχόντων γόνος ή μην κατάγεσαι 
από ευφυές σόι
Έχεις τη γύμνια σου να δείξεις δηλαδή ή ν ανατρέψεις του παραμυθιού το στόρι.
Σκέψου η γνώση πόσες φορές μονάχα από ωκεανούς πνιγμών, διασώζει ναυαγούς
και οι γκρεμοί πώς χαρίζουν τελικά , πολύχρωμο αλεξίπτωτο ζωής, ελπίδα.

Φωτεινή Ψιρολιόλιου

Ομορφη μέρα (της Φωτεινής Ψιρολιόλιου)

Tο μήνυμα ξεκάθαρο 
απ την αντένα του μυαλού μου την ψηλή
Η κλίση από το ζειν επικινδύνως
εμφατικά ορατή
Εκπνέοντας τον καπνό της παραζάλης, 
φούσκωσα άρμενα για ξερικό νησί
Ο βούρκος των ημερών ας με ξεβράσει 
με μια σανίδα , τεθλιμμένο ναυαγό
στραπατσαρισμένο όνειρο αγκαλιά μ ένα δελφίνι 
πλεούμενο αυτό και στο κατάστρωμα η σειρήνα του εγώ
Σε χρόνο άχρονο από ένα φινιστρίνι ,
να αλητεύουμε σε κάμπο αλμυρό .


Φωτεινή Ψιρολιόλιου