Η κατάρα (της Σοφίας Τριανταφυλλιδου)

 

Σε κείνη  την συνάντηση, ντυμένη με ρούχα πολλά, όπως πάντα.
Με εμπιστεύτηκες , αφέθηκες στα χέρια μου.
Φανταζόμουν τις καμπύλες κάτω από τα  σφιχτά εμπόδια και ήθελα βιαστικά να σε γδύσω.
Πήρα μαχαίρι και άρχισα να τα σχίζω.
Λαίμαργος για  την λευκή σάρκα με τους απίστευτους ομόκεντρους κύκλους.
Κατά λάθος σε πλήγωσα.
Δεν με συγχώρεσες ποτέ, με καταράστηκες.
Πλέον κάθε φορά που σ' αγγίζω τα μάτια μου  πονούν και δακρύζουν.
            
Σοφία Τριανταφυλλιδου

Νεράισσα (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Με λένε   Νεράισσα. Δεν μου άρεσε ποτέ το όνομα μου.
Κανείς όμως δεν με ρώτησε, ούτε και όταν μεγάλωσα και
μου χάρισαν αντί για φόρεμα, έναν μανδύα από όστρακο,
πάλι κανείς δεν με ρώτησε.
Τον απεχθανόμουν στην αρχή, μετά άρχισε να μου αρέσει.
Τον φορούσα τα βράδια, τυλιγμένη μέσα του, ο ασβεστόλιθος 
με προστάτευε από τα ουρλιαχτά της νύχτας και τα ενοχλητικά 
τσιμπήματα των εντόμων του σκοταδιού.
Το ξημέρωμα όμως πεταγόμουν από μέσα του στιλπνή,
και ευέλικτη, πανέτοιμη να κολυμπήσω στο φώς.
Μια κόγχη χωρίζει τους δύο κόσμους μου.
Με λένε Νεράισσα.

Σοφία Τριανταφυλλίδου

Το χειροκρότημα (της Σοφίας Τριανταφυλλιδου)

Βρέφος γυμνό

στέκω μπρός σου.

Θαύμα γέννας

απρόσμενο.

Το πρώτο μου

κλάμα,

η γυμνή

αλήθεια μου.

Ψάχνω 

τα μάτια σου,

που δεν

με κοιτούν,

κουρέλια 

ψάχνουν

να με ντύσουν.

Αποζητάς

το χειροκρότημα,

μιας αποτυχημένης 

κωμωδίας,

όμως αν λίγο

μ' αγαπούσες,

θα σου χάριζα

το τέλειο δράμα.

            

Σοφία Τριανταφυλλιδου

Μετάβαση στο 2021 (της Σοφίας Τριανταφυλλιδου)

 

Λέξεις βουβές.

Αισθήματα υπό

καθεστώς τρόμου,

σε πλήρη σύγχυση.

Ανθρώπινο σώμα

σε  εγκλεισμό,

δίχως καταληκτική

ημερομηνία.

Έξω στον δρόμο

έχουν στήσει 

ενέδρα,

μπάτσοι και ιός.

Μοναδικά μας εφόδια,

οι μάσκες 

και τα μυνήματα.

Σε τούτο τον 

διαφορετικό πόλεμο

μόνο τα μάτια

επαναστατούν.

Αντιστέκονται

και προειδοποιούν.

Παραπλανούν

και αφοπλίζουν.

Συνεχίζουν

να ερωτεύονται,

υπόσχεση

πως το άγγιγμα 

δεν θα αργήσει...

  

Σοφία Τριανταφυλλίδου                                 

Έρωτας (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Κούρνιασα σαν 

νεογέννητο κλωσοπούλι,

στο τρυφερό άνοιγμα

των χεριών σου.

Ένα δάκρυ κύλησε,

δίχως να το ζητήσω

από τα απορημένα μάτια μου.

Έγλειψε βιαστικά,

και λαίμαργα

το ελκυστικό στέρνο σου,

και έπειτα χάθηκε

σε μια αναπάντεχη πτώση

στο κενό.

Αναστέναξα βαριά,

και γλυκά

αποκοιμήθηκα .

                                      

Σοφία Τριανταφυλλιδου

O κλόουν (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Πριν ένα μήνα
ο πατέρας
έσβησε στο μέτωπο,
προχθές το βράδυ
μια αδέσποτη σφαίρα
σταμάτησε
την καρδιά της μάνας,
σήμερα στην πλατεία
ένας κλόουν, για λίγα λεπτά
έφερε πίσω και τους δύο.

Σοφία Τριανταφυλλιδου
                                     

Η αρκούδα (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Με λένε Ελευθερία.
Εδώ και πολλά χρόνια, από τότε που πέθανε ο πατέρας μου, ζω ολομόναχη σ'ένα μικρό σπιτάκι στο δάσος.
Υποφέρω από εφιάλτες.
Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο.Μια τεράστια καφέ αρκούδα έρχεται και ξαπλώνει δίπλα μου στο κρεβάτι και με κοιτά με τα μεγάλα μάτια της.
Κάθε φορά ξυπνάω ουρλιάζοντας και πετάγομαι έντρομη από το κρεβάτι μου, λουσμένη στον ιδρώτα.
Εδώ και λίγους μήνες όμως, από την μέρα που γνώρισα τον νεαρό κυνηγό Τζάκ στο δάσος, τα πράγματα έχουν αλλάξει κατά πολύ.
Η μεγάλη αρκούδα που έρχεται κάθε βράδυ απροσκάλεστη, έπαψε να με τρομάζει.
Άλλωστε το είδωλο που καθρεφτίζεται μέσα στα άγρια μάτια της , κάθε φορά που με κοιτάζει, μου είναι πλέον τόσο  οικείο.
Μάλιστα το έχω παρακάνει με την αναισθησία μου.
Όταν πλέον ξαφνικά την βλέπω μπροστά μου, αλλάζω πλευρό στο κρεβάτι μου αδιαφορώντας για την παρουσία της, και μάλιστα μερικές φορές, έχω το θράσος να τεντώνω το ένα χέρι μου επάνω της, σχεδόν αγκαλιάζοντας την.
Σήμερα το βράδυ όμως, όλα είναι τόσο διαφορετικά.
Εκείνη είναι πολλή ανήσυχη, ενώ τα μάτια της είναι υγρά, σχεδόν δακρυσμένα.
Δεν ξαπλώνουμε, είμαστε ξάγρυπνες και οι δυο, καθόμαστε και περιμένουμε μαζί τον Τζάκ.
Σήμερα εκείνος μου υποσχέθηκε ότι θα έρθει για πρώτη φορά να κοιμηθούμε μαζί.
Το κουδούνι χτυπά .Τρέχω να ανοίξω.
Κοιτώ για τελευταία φορά πίσω στο κρεβάτι μου.
Η μεγάλη αρκούδα λείπει.
Στην θέση της ένα μικρό λούτρινο αρκουδάκι, που του λείπουν τα μάτια.
 
Σοφία Τριανταφυλλιδου

                                 

Το κρεβάτι μου (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Έχω ξαπλώσει ώρα πολλή
ο ύπνος όμως δεν έρχεται,
φοβάται το σκοτάδι μου.
Μα ούτε ξύπνια μένω
έχω κουραστεί, από θανάτους
ολιγόλεπτους.
Μόνη λύση: Ο λήθαργος,
Τα σεντόνια μου τσαλακωμένα,
τα συγχωρώ
ποτέ δεν μου αρνήθηκαν
την αγκαλιά τους.
Κρεβάτι για δύο
στη μέση τάφρος βαθιά
 γλιστράμε
 με ηδονικές κραυγές,
έπειτα ο καθένας χωριστά.
Στο κρεβάτι ξυπνώ
παιδί γυμνό
με ένα βιβλίο ανοιχτό
και αδιάβαστο, το τέλος
ακόμα άγνωστο.

Σοφία Τριανταφυλλιδου

                                    

Το νεκρό τριαντάφυλλο (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Με κόψανε βίαια.
Ξερίζωσαν
τα αγκάθια μου.
Με πέταξαν
στην παγωνιά.
Όλα τα άντεξα,
αλλά το ότι
ποτέ δεν μ' άγγιξες
και δεν με μύρισες,
αυτό με σκότωσε.
 
Σοφία Τριανταφυλλίδου

                                   

Η ζωγραφιά της λίμνης (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Πήγαμε στην λίμνη.
Η μαμά επέμενε. Ήμασταν τέσσερις.
Εγώ, η μαμά, ο missa το αγαπημένο μου αρκουδάκι και εκείνος που στο σπίτι
τον φώναζα ''πατέρα".
Ο missa δεν συμφώνησε ποτέ μ' αυτό το όνομα, ήθελε να  τον φωνάζουμε
"τρόμο", ίσως επειδή εκείνος τον κλώτσαγε και τον έβριζε κάθε φορά, που τον συναντούσε μες στο σπίτι.
Εμένα δεν μ' ακούμπησε ποτέ, η μάνα φρόντιζε να με κρύβει πολύ καλά...
Οταν εκείνος γύρναγε στο σπίτι και μύριζε ποτό, εκείνη κατέληγε πάντα με μεγάλες μελανιές στο σώμα της και σημάδια από τις παλάμες του στο πρόσωπό της.
Όταν εκείνος κοιμόταν εκείνη έκλαιγε ασταμάτητα και όταν την ρωτούσα;
_ "Γιατί κλαις; Γιατί έχεις σημάδια;"
Εκείνη  μου έλεγε ότι ο μπαμπάς είναι μεγάλος ζωγράφος και την ζωγραφίζει, τίποτα δεν είναι αληθινό από όλα αυτά, σκιές και χρώματα είναι, ακόμη και τα δάκρυα ψεύτικα είναι.
Εκείνη την μέρα στην λίμνη, ο πατέρας κωπηλατούσε κατσουφιασμένος,
εκείνη δεν έβγαζε άχνα και εγώ κρατούσα το αρκουδάκι μου σφιχτά στην αγκαλιά μου.
Ξαφνικά ακούγεται ένας δυνατός θόρυβος, εκείνος πέφτει στην λίμνη και βυθίζεται.
Η μητέρα πετά με δύναμη στην λίμνη το βαρύ αντικείμενο που  κρατούσε, από αυτό  είχε ακουστεί ο κρότος.
Αρπάζει τα κουπιά και αρχίζει να κωπηλατεί ασταμάτητα, κοιτώντας μόνο μπροστά.
Εγώ κοιτώ κάτω από την βάρκα. 
Η σκιά του πατέρα που κωπηλατεί θυμωμένα είναι ακόμα εκεί.
Σήμερα ζωγράφισε η μαμά!

Σοφία Τριανταφυλλίδου






                             

Απαγορευμένος καρπός (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Στην εποχή της ωριμότητας,
δύο ξένοι συναντηθήκαμε.
_"Μα νομίζω πως σε ξέρω από πάντα, σου' πα! "
_"Και αυτή η απίστευτη οικειότητα
μεταξύ μας, μου ' πες! "Ok
Εκείνη την μοιραία ημέρα,
ξεθάψαμε σκουριασμένα συναισθήματα,
διασταυρώσαμε ηττημένα βλέμματα,
και αντικρίσαμε μαγεμένοι
ένα σπάνιο αφροδισιακό φρούτο που ξεπήδησε από το πουθενά μπροστά μας.
Είχε περίβλημα σκληρό
,ήταν θολό και ρυτιδιασμένο,
μα στο κέντρο του, εκεί στο σημείο της καρδιάς,
φάνταζε ζουμερό και γλυκύτατο
και μας κόλαζε.
Εγώ ή Εύα, τόλμησα και δάγκωσα.
Εσύ φτώχε μου Αδάμ
με μπέρδεψες με το φίδι
και αρνήθηκες, απλά απολάμβανες
την παράνομη και αφοπλιστική παρουσία μας
και μόνο σε κάποιο παράτολμο όνειρό σου ενέδωσες.
Ο Έρωτας που δεν γευτήκαμε
αγνώστων στοιχείων και ταυτότητας.
Εσύ ισχυρίστηκες πως δεν υπήρξε ποτέ,
εγώ ακόμη προσπαθώ να σε πιστέψω...

Σοφία Τριανταφυλλίδου

Εκείνο το βράδυ (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Εκείνο το βράδυ, 
η λάμπα τρεμόσβηνε, 
η ασετιλίνη τελείωνε. 
Ενα σφυρί, κάτι κομμένα ξύλα,
και ένα γραμμόφωνο που κάτι ψέλλιζε
συνένοχοι σε κάτι που πλησίαζε.
Εσύ πήρες την μεγάλη ομπρέλα σου,
και έφυγες δίχως να κοιτάξεις πίσω σου.
Εγώ ξάπλωσα στο κρεβάτι μας,
δίπλα σ ' ένα κουβά με νεκρά ψάρια
και ένιωσα για πρώτη φορά
ναυαγός σ έναν ωκεανό,
που τα μόνα που επέπλεαν
ήταν τα ψυχρά αντικείμενα
της τελευταίας μας συνάντησης. 

Σοφία Τριανταφυλλίδου

Το δώρο (της Σοφίας Τριανταφυλλίδου)

Σου πήρα ένα δώρο πέρυσι,
μα δεν κατάφερα
ούτε φέτος να στο δώσω,
και απ' ότι φαίνεται
ποτέ δεν θα το λάβεις.
Κάτι μικρό κι' ασήμαντο
με αμπαλάζ πανάκριβο
Όμως  το παραμύθι μας
δεν είχε αίσιο τέλος.
Τώρα το σ' αγαπώ μου,
θολή φιγούρα
γεμάτη με λεκέδες λάσπης,
που δεν κοιτά σε μαγικό καθρέφτη.
Ενώ το δικό σου σ' αγαπώ
που δεν ειπώθηκε ποτέ,
λαθρεπιβάτης σ' ένα τρένο φάντασμα
που σφύριξε, μα δεν σταμάτησε .
Και εγώ εκεί στην άκρη του σταθμού
να περιμένω, με μάτια δίχως δάκρυα,
αυτά κυλούν ανάποδα
απ' έξω πρός τα μέσα.
Αλμυρό ποτάμι γίνανε
πνίξαν την προσμονή μου ,
που' χε κουρνιάσει για καλά
μέσα στα σωθικά μου.

Μα  τι ανέλπιστη χαρά!!
Βλέπετε;
Να εκεί ψηλά στην επιφάνεια
του νερού, ένα δώρο κολυμπάει...


Σοφία Τριανταφυλλίδου