Ποιητική άδεια (της Μαίρης Ηλιάδη)

Ποιητική Άδεια.. 

Ξεφτισμένα όνειρα..

Ξεφτισμένα όνειρα..

Διάβρωση...Αχρωμία...

μαράθηκε το γιασεμί...

Ανοσμία...

Απάθεια...σε ρηχό λασπωμένο

ποτάμι η αγάπη ...

Νηνεμία...

Τσακισμένο το κατάρτι..

κι η άγκυρα  του καραβιού 

σκουριασμένη ακίνητη... 

γλυκειά μου νοσταλγία...

Ποιητική άδεια...

Ω... ρηχοτητα εσύ ψυχρή ...

όπου πετρώνεις τις καρδιές...

με τόση ευκολία...

Έχεις νικήσει...της ψυχής 

την όμορφη ουσία ...

Αμύριστο έμεινε το κρίνο...

Και μαράθηκε..

Πενθώ για τα χρόνια που χάθηκαν...

Στην νοσταλγία...

Την πίστη την ακλόνητη 

την τόση αγάπη την αλησμόνητη...

μαχαίρι που έκοψε στα δύο...

Xιλια κομμάτια το καθένα...

η δυσμενής πορεία...

Μοιραία  που έχει κεντήσει

σε αλαβάστρινο καμβά...

τέρατα και σημεία....

Να μείνεις εκεί να θυμάσαι...

Τι έχασες, τι προδώσεις...

Πώς έχεις χάσει σε ψυχή..

χωρίς καμιά αιτία...

Άραγε κι αν είναι αλήθεια...

να διερωτάται ακόμα...

Αργά και ετεροχρονισμένα...

Τώρα που πια ο θάνατος...

Βασίλειο έχει κτίσει..

Και μια για πάντα στο παλάτι του...

σε έχει φυλακίσει...

Μαίρη Ηλιάδη

Στου φεγγαριού το φωτεινό στεφάνι~ (της Μαίρης Ηλιάδη)

Στου φεγγαριού το φωτεινό στεφάνι μπλέκω όνειρα κι έρχεται η νύχτα και τα σκιάζει...
Βροχή βοριάς χαλάζι...
Σκοτεινό πλεούμενο ριχτηκε στην παγωμένη θάλασσα...
Ο χαμένος χρόνος στην ραγισμένη κλεψύδρα...
Η άμμος που πέτρωσε
και ανεπαίσθητα βράχους έχτισε
να μην περάσει το φως...
να γίνει ένα με την καταγάλανη θάλασσα...
Όλα θα τ' άλλαζα αν...
ένας κόκκος άμμου χάιδευε το κύμα...
Ένα σήμα έστελνε το καράβι φάντασμα...
Μα δεν υπάρχει η γη ...
Μα δεν υπάρχει η άμμος..
Δεν υπάρχει το νερό...
Αποκύημα μιας στείρας φαντασίας...
Αλίμονο εκούσια γελαστήκαμε...
ξεχαστήκαμε χαμένοι...σε νησί αποκλεισμένο...
ο χάρτης της ψυχής κομμάτια έγινε...
Και που να βρω τα ίχνη που να δω τα σημάδια
σε πιο σκήνωμα να βρω ψυχή...που όλα πια ίδια μοιάζουν...

Μαίρη Ηλιάδη

Υστερόγραφο...το πάλαι ποτε! (της Μαίρης Ηλιάδη)

Τώρα που το μελάνι στέρεψε...
γράφει το αίμα της καρδιάς
σε κυανό  μαντήλι... με ολόγιομο φεγγάρι...
ολόγραμμα !
Το σέρνει ο άνεμος
στα λιμάνια της σιωπής...
πάνω από θάλασσες αταξίδευτες..
ανείδωτες ακόμα...
Δεν ήρθε η ώρα κι η στιγμή...
κοιμάται η ελπίδα...
την κυοφορεί η θάλασσα..
την ναννουρίζει το κύμα...
Και να το μαντήλι
που ανεμίζει σημαία στο λιμάνι!
Αράξαμε!
Και να η άνοιξη αναγεννημένη
στο φως που φέρνει πράσινα κλαριά
κι ολόφωτη ανθίζει  !

Μαίρη Ηλιάδη

Ποιητικοί περιπάτοι (της Μαίρης Ηλιάδη)

Όσα η ψυχή αναζητά
κι η ομορφιά ορίζει
ξανοίγουνε την ποίηση
σ' όμορφο μετερίζι...
Όσα η η ψυχή μας νοσταλγεί
όσα βαθιά ελπίζει
σε διαστάσεις όμορφες
το μέλλον εξαγνίζει...
Όνειρα....φτερωτά πουλιά
φως πορφυρό ,γαλάζιο
και του περιστεριού
τ' αγνό χρώμα που δεν τ' αλλάζω...
Όνειρα, όνειρα τρελλά
αγγελοκαμωμένα
σάρκα πως παίρνουν και οστά...
σε χέρια ευλογημένα...
Σε ταξιδεύει μακριά
σ' απείρου μονοπάτια...
εκεί που βλέπει η ψυχή
το φως αυτό τ' ανέσπερο
στου κόσμου τα ομορφότερα
τα πιο αθώα μάτια...
Που ναι από διαμπερές
γυαλί και γλυκοκαθρεφτίζουν
όσα πολύ αγάπησες
τον δρόμο σου να ορίζουν...
Μέσα βαθιά ενώνονται στο
βλέμμα το δικό σου...
κι ότι η ψυχή επιθυμεί
το έχεις πια δικό σου !

Μαίρη Ηλιάδη

Διαμάντι πορφυρόλευκο (της Μαίρης Ηλιάδη)

Μια φορά ανοίξαν οι ουρανοί
και δεν βραδιάζει το όνειρο
μέσα στο φως του μεσονυχτίου λάμπει
Διαμάντι πορφυρόλευκο
στα δυό σου χέρια που κρατάς σφικτά
μια αγκαλιά αγάπης
και σηματοδοτείς εσύ τον δρόμο
μην χαθώ μες στην ην ομίχλη
κατά καιρούς που σκιάζει το τοπίο
Κάθε πατημασιά αγγελικό σημάδι
κάθε ψεγάδι υποχωρεί
και το φως τη ψυχή
πληρώνει στο άπειρο...

Μαίρη Ηλιαδη

Άραγε τι να χάθηκε; (της Μαίρης Ηλιάδη)

Τέλειωσαν, μισέψανε
τα έργα και τα λόγια
Θρύψαλα γίναν και καρφιά
στου χρόνου τα ρολόγια ...

Ποιός κέρδισε; ποιός έχασε;
Δεν έχει σημασία
Μα ποιός προσπάθησε πολύ
με ήθος και αξία.

Ο χρόνος μηδενίστηκε
το νόημα χαμένο...
σε 'να τοπίο ερημικό
θλιμμένο δακρυσμένο...

Λυσσομανά η θάλασσα
σεισμός την γη ταράζει...
και σένα άνθρωπε μικρέ...
ολίγον δε σε νοιάζει....

Παν οι αξίες χάθηκαν
κυριαρχεί το ψέμα...
Μια θάλασσα αόρατη
Μας έπνιξε στο ρέμα...

Ειδήσεις συνταράζουνε
Τον κόσμο κάθε μέρα
Που χάθηκε η ανθρωπιά
Δεν ένοιαξε κανέναν!

Που χάθηκε το νόημα
και η βαθιά ουσία
κανείς δεν βλέπει
τον χαμό και την Αχερουσία.

Μαυροντυμένοι σέρνονται..
εχάθη η πυγμή τους
καθώς μείναν ανάπηροι
μέσα εις τη ψυχή τους.


Μαίρη Ηλιάδη

Το ομορφότερο ποίημα εσύ (της Μαίρης Ηλιάδη)

Εσύ τ' αστέρια του ουρανού
που φώτισαν την γη
σ' άναστρη νύχτα... σκοτεινή
ανταριασμένη...

Με τόσο πάθος και ψυχή
σε θεία κατάνυξη
σε μια  συμπαντική
ολόδική μας οικουμένη...

Μεγαλοπρεπής δημιουργία
η Άγια , η θεία...
που έπλασε ο Θεός την γη...
κοιτώντας μες τα μάτια σου
ιεροτελεστία...

τα άσπρα άλογα καλπάζουν
στο λασπωμένο μονοπάτι...
αληθινή η εικόνα σου
δεν είναι ονείρου απάτη...

Πλατύδρομος ξανοίγει
στης αγάπης τους σφυγμούς
στο αγκαθωδες άγριο
μες τις χαράδρες μονοπάτι...

Η ομορφότερη ποίηση εσύ...
ονειρικό γαλαζοφόρετο νησί
σε κόσμο που βαριά νοσεί...
Ω...ναι ! ...Αν δεν ήσουν εσύ.....
Θα έμενα καρδιά μισή
βαθιά μες το σκοτάδι...


Μαίρη Ηλιάδη