Ρόδο μου (της Χριστινης Σκουλούδη)

.....Ρόδο μου,
της ερήμου μου
όμορφο ρόδο....
φλέβες τα πέταλα σου
ριγάνε στη καυτή άμμο ....
με το φιλί του ανέμου
στου λίβα τις ριπές
στραγγίζεις τα αρώματα
από το κόκκινο σου φόρεμα
..περιμένεις..
την άγια ώρα σου τότε που
....σουρουπώνουν τα χρώματα...
κάτω απ'τις έκπληκτες σιωπές των αστεριών
να σε θωρούν ένα, ένα ως έρχονται ....
...εκστατικά ,αναρωτιούνται....
...................τι να περιμένεις....
στην άκρια της ερήμου ...
....ω...ρόδο μου άστρο,
μα μόνο εγώ ξέρω,πως
...... εσύ ταξιδεύεις,ταξιδεύεις...
το βελούδινο βλέμμα σου
στον έναστρο κρύσταλλο της νύχτας...
καρτερώντας
.... μια συγχορδία κρυστάλλων,
τους πόθους σου γαλαξίες, να κρεμάσει
στα μπαλκόνια των φεγγαριών...
....μια φεγγαροδροσιά
της ρίζας σου το πυρετό να πάψει
το χθες να επουλώσει
μιλώντας με τον πόνο των αγκαθιών σου,...
ρόδο μου,κοίταξε με, ....
τι όμορφα λάμπουν τα μάτια σου...
σαν με κοιτάς................σε λίγο ξαστεριάζει...
ω ...ρόδινο βελούδο εσύ
νιώσε πως αγκαλιάζει
η μουσική στης νύχτας τα κλαδιά...
τον ύπνο των ονείρων...
και άκου πως καλπάζει,η
...αύρα αυγερινή.στο άτι του ανέμου....
τη διαλαλούν χρυσά πουλιά,
στα βλέφαρα της άμμου
και χρώματα,ανοίγουν
τις ανείπωτες λέξεις της ερήμου
ποτάμια κελάρυσμα
Αυγής Ηούς το γέλιο,άκου
...έλα καρδιά μου
τίναξε τό κόκκινο φουστάνι σου
πάμε ροδο ψυχή......
στον φοινικώνα των αισθήσεων
εκεί που όλα μεθάνε ....
κι ο θάνατος
δεν υπάρχει

Χριστινη Σκουλούδη

Άτιτλο (της Χριστινης Σκουλούδη)

...αφού κοσμογύρισες το χαμένο
στη κουκίδα στίγμα σου τρύπησες και
βούλιαξες τη βάρκα σου πετρωμένο αλάτι
στο πυθμένα των αποτιμήσεων
υποτιμημένο πλεούμενο μιας δεκάρας
στο δημοπρατήριο της συγχώνευσης
αποτεφρωμένη ιδέα τίποτα ,δρασκέλισες τα κύματα
και στην ατόλη σου χαζεύεις
πρωί μεσημέρι δειλινά τα μεσάνυχτά σου
στη κοιμισμένη πόρτα μπροστα της ανθρωπότητας
μολόχα ,δυό πράσινα φύλλα και το αυθάδες
κίτρινο γέλιο σου στο κατώφλι ,των βαρυσήμαντων
σεσημασμένων υφάλων,τα σπάει
δίνει ρέστα και τα σπάει στο μεθυσμένο απόγιομα
την ώρα που σαλτάρει ο ήλιος στην εικόνα
των τροχοφόρων ανθρώπων με τα φιμέ μάτια
μόνη σου βλέπεις πως στουκάρουν στα σύννεφα
τα χελιδόνια μέσα να μπουν να ξεδιψάσουν
απ'τη ζαλάδα του γαλάζιου ,όπως και η μπλε πράσινη
σαλαμάνδρα της φωτιάς ακίνητη με τις ώρες στη πέτρα
γεννάει τα παιδιά της ,ίδια αμφίβια ζωή το βράδυ θα χορτάσει
...άκου το ορυχείο γέμισε αναστεναγμούς πετρωμάτων
στα σπλάχνα του,μεθάνιο και απόβλητα
ζύμωσης απληστίας και μιζέριας
ξύνουν την ευγένεια των μετάλλων
κι η ανάσα της γης κομπιάζει ,στα σπήλαια
με τους κιονόκρανους σταλαχτίτες ,
...για άκουσε η αγάπη χάθηκε
κανείς δε θα πέθαινε πια για τον άλλον
κι εσύ πέθανες μέσα σου φτωχό μου σκιάχτρο
γιατί είχαν πεθάνει τα φτερά σου ανάμεσα στους
σιτοβολώνες των τελευταίων αιώνων
ξέρεις πια πως  κάτω απ'το στέγαστρο του ηλιου
και τις σειρήνες του φεγγαριού των άστρων 
...να, ένα κατώφλι ατόλη καρδιάς
σου έχει απομείνει
ένας ιαγουάρος το παραμύθι να σου πει
και μια φυσαρμόνικα στο στόμα της θάλασσας



Χριστίνη Σκουλούδη

Άτιτλο (της Χριστινης Σκουλούδη)

...τα μυστικά σου
αλλάξανε χέρια
καταδότες,..κλειδιά μιας ανάγκης
στενά ...να χωράει ο φόβος
ψίχουλα...ματαιωμένης εκδρομής
συσσίτια...ωρών κρεμασμένων
στις σκοτεινές γωνιές
των προσώπων τους,
μη κλαις ,
μη λυπάσαι
...τα μυστικά σου
στα στενά μιας ξαστεριάς
πριν το χάραμα θα ξεψυχήσουν
μα πάρε το παιδί κλειδί μαζί σου
πέτα το γλάρο στο κύμα
και άνοιξε ...
στο σταυροδρόμι της  θάλασσας
εκεί θα σε συναντήσω....ξανά
πορφύρα γης
γαλάζιο σπέρμα
μνήμη μου αίμα
φλέβα ζωή.

Χριστινη Σκουλούδη

Σταλαγματιά (της Χριστινης Σκουλούδη)

...Ιδρώνει το χέρι του Ουρανού
το δρόμο της σκιάς του
κάτω απ'το γαλανό το ρούχο
της σελήνης...
Σκιρτούν οι πτυχώσεις καθώς
τα νύχια της χαράζουν
το δέρμα του Ουρανού...
που
μέσα στο φιλί της
λιώνει το φέγγος
των άστρων του καθώς
γεύεται αχόρταγα
τους τελευταίους
σπασμούς της
στα χείλη τα ορθάνοιχτα
των ηφαιστείων
που αιμοραγούν
το θειάφι και τ' ασήμι
της νύχτας
που χάνεται
στη δίνη
της ανατολής.

Χριστινη Σκουλούδη

Άτιτλο (της Χριστινης Σκουλούδη)

....στη πεζή πιάτσα
σκαλώνει ο λυγμός μας ποιητή,
πεζόδρομος ανομβρίας τα σπήλαια των λειμώνων
που να' βρει χώμα η καρδιά που κράταγε τον σπόρο,
πως να σταθεί στον άνεμο ,από που φυσάει ...τώρα
σε ποιό σημείο βγαίνει η ανατολή ,πως το λένε ,...τώρα
και πες μου και το άλλο άν μπορείς ,ποιητή
τι λέμε στο μαραμένο παιδί που μας κοιτάζει στο καθρέφτη....ποιά η συνέχειά μας ...?
Ποιό το όνομα εκείνου του βουνού που ορθώθηκε στο δρόμο
θέλω να του μιλήσω τη γλώσσα κάρβουνο
...αποκαίδι ,στάχτη αυτήν που τώρα έχει
...να του μιλήσω ...να θυμηθεί
μιας χούφτας λάβα κάποτε ...γέννησε
,,δέντρα για να φυτρώνει,να του πώ ...και
όμως του κόβει τα κλαδιά κι αυγή δε ξημερώνει
και για τα ορυχεία να του μιλήσω των σπλάχνων του
των ακατέργαστων  πετραδιών του  την αστρόσκονη
τη μετουσιωμένη  πεπτουσία των αλλεπάλληλων γεννήσεων
 σ'ένα χαμόγελο του ...
μα δε χαμογελάει ...
τι να λες...τι να ...
....κι έπειτα όσο βραδιάζει χάνει κι ορίζοντας
τον προσανατολισμό του...
ανώφελα ψάχνω τόπο να βρώ
να κρεμάσω τον λυγμό της άνοιξης αχάρακτο
αλήθεια που κοιμάσαι ? ποιητή ...
που γράφεις τα στιχάκια.. γιατί? για πες
ποιές οι ανάγκες σου
γιατί δε βρέχει ?...
γιατί στεκόμαστε ?
γιατί η πλάνη ?
για τί πράγμα μιλάς ?...
τι ίπταται ?
γι αυτό σου ξαναλέω
δε ήμουν δεν θέλω να με λες ποιήτρια
μια ζαλισμένη σημαδούρα στην άκρη
μιας ωκεάνιας εθνικής ενός ξαμολυμένου
γκαζωμένου γαλαξία χωρίς όνομα ....ζω
εδώ κατά λάθος
της μηχανής μου ταίζω απλώς
το τετρακύλινδρο άλογο
για τη τελευταία μου γκαζιά
κλαυσίγελο
στη σούζα του αιώνα


Χριστίνη Σκουλούδη

Το Ταξίδι της Αθωότητας (της Χριστίνης Σκουλούδη)

Καθώς η απρόσμενη φύση των λέξεων
ξεναγεί τους νεόφερτους ήχους
στις πρωτόγνωρες διαδρομές τους...
το ασυνήθιστο του καιρού χαμόγελο
κρεμάει τα ρούχα του στο σούρουπο
της ευτυχίας και της ευγνωμοσύνης
ανάμεσα στις συζητήσεις των αρωμάτων
ενός μενεξέ και μιας βιολέτας που ερωτοτροπούν ...
κάθε αυγή και κάθε δείλι.....
Ο Εσπερινός απλώνει τα χρώματα στο θόλο του..
μα.... αίφνης και πριν τα μικρά της φώτα ανάψει η νύχτα...
το γοερό κλάμα της αθωότητας ραγίζει τη γλυκειά
ξεκούραση της αυλής.........
σκοντάφτοντας...και με τη κορδέλα λυμένη πάνω στο λερωμένο 

το όμορφο το μοναδικό παιδικό της φόρεμα,
ξέπνοη τρέχει να κρύψει το κλάμα της η Αθωότητα
κάτω απ'τη τεράστια της Θλίψης ποδιά
ακουμπώντας τα αναφιλητά
των σπασμένων παιχνιδιών της ,
στις μεγάλες της τσέπες.
Σώπασαν τα κοτσύφια ,πάνω στη μεγάλη της αυλής βελανιδιά
ο μενεξές κι η βιολέτα σταμάτησαν του διαλόγους
έγειραν τα κεφαλάκια τους κι αγκαλιάστηκαν σφιχτά
μεσ''τη σιωπή των θαυμάτων να ονειρευτούν...
Παράξενη αστρολουζμένη κατέβηκε απόψε
η νύχτα , την Αθωότητα αγκάλιασε
...Πάμε της λέει.. αστέρι της
εδικής μου άδολης αυλής .... της σκούπισε τα ματάκια της ίσιωσε 

το φόρεμα και τη κορδέλα ..και με το βελούδινο χέρι της
έπιασε το δικό της το μικρούλικο ....
για τις αυλές των άστρων να πετάξουν ....
πέρα, επάνω,αλλούθε
στων Ουρανών τις απλωσιές
το παιχνίδι της η Αθωότητα...να συνεχίσει.....
............................................................
...λερώνουν εδώ .....
της Μνήμης το γελαστό παιχνίδι .....
"..... στη γη της ΟΥ ΤΟΠΙΑΣ.....πατρίδα τα παιδικά μας χρόνια .. 

πρωτεύουσα έχουν την Αθωότητα...... . "

ΧΡοή Χριστίνη Σκουλούδη