Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Είναι κι εκείνη

η βαβούρα

στο κεφάλι σου

που όλο σου λέει

τ’ άδικο ποιο είναι

Άκου καλύτερα

Ή όχι!

Μάλλον καλύτερα

σταμάτα να ακούς

Δίκιο και άδικο

Σωστό και λάθος

Άσπρο και μαύρο

Αυτοί κι εμείς

Εσύ κι εγώ

Οι δύο πόλοι

Μιας εσφαλμένα

μαθημένης δυϊκότητας

© Δέσποινα Αυγουστινάκη


English version

It’s

the chatterbox

in your head

that tells you

what the unfair is

You listen carefully

Or better not!

Maybe it’s best

you stop listening

Fair and unfair

Right and wrong

White and black

Them and us

You and I

The two poles

of a misguidedly

learned duality© 

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Ήρθανε άνθρωποι

ντυμένοι μέχρι φράκα

και ημίψηλα.

Καθάρισαν για λίγο 

τη φωνή

μπρος το μικρόφωνο

κι άρχισαν 

να μιλούν 

με λέξεις βαρύγδουπες

για τον άνθρωπο

για τη ζωή 

την ευτυχία

την αγάπη.

Κι όλοι άκουγαν 

μα δεν άκουγαν

Γιατί οι λέξεις

δεν ταίριαζαν

μήτε 

με τη ζωή

μήτε τον άνθρωπο

μήτε την ευτυχία

μα μήτε την αγάπη

μήτε με τίποτα 

από όλα που τους έλεγε

για χρόνια 

στα κρυφά κρυφά

η γλώσσα της καρδιάς τους.

Μα τι παράξενο

Κανένας τους δεν έφυγε

Μα σαν υπνωτισμένοι

έμειναν να ακούν

δίχως να ακούνε.

Έτσι ακριβώς όπως 

και ζουν

δίχως να ζούνε.

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Κι όλο εφύλαγες την πέτρα τ’ άδικου

Στα μέσα της καρδιάς για να μερώσεις

Να πνίξεις το κακό στο φυλλοκάρδι σου

Μάγος, θαρρείς, κι εσύ να το σκοτώσεις

Μία ημέρα, αλήθεια, νιώθω πως κατάλαβες

Ό,τι κι αν πνίγεις στην καρδιά θα σου θυμώσει

Θα γίνει μέσα σου τυφώνας άφοβος

Με ένα του πέρασμα τα πάντα θα ματώσει.

Έτσι θαρρώ πως ξέρεις το καλύτερο

Μην κρύβεις τ’ άδικο ποτέ μες στην ψυχή σου

Θα γίνει μέσα σου μαχαίρι το ταχύτερο

Άνθρωπε, δες, για τούτο αφυπνίσου 

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Ο κόκκος άμμου

τι θαυμαστά

που καθρεφτίζει

πέτρα

και βράχο

και βουνό 

Σαν να σου λέει:

Είμαι Εγώ 

κόκκος

και πέτρα

μα και βράχος

και βουνό

Όλα μαζί

Είμαι

κομμάτι τους

μα και το ολόκληρό τους

Τόσο απλά

Τα πάντα.

English translation

Α grain of sand

how miraculously

that mirrors

stone

and rock

and mountain

As if to say to you:

"It's me

Α grain of sand

the stone

the rock

the mountain

All together

A part of them

I am

but also their whole 

Everything is

that simple.

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

 Ένα πρωί 

θ’ ανοίξεις τα μάτια

 στη ζωή

κείνη που μέχρι πριν

δε ζούσες.

Αυτή

με μια ανάσα 

θ’ απλωθεί 

σε κάθε κύτταρο 

Κι εσύ 

με πλήρη συνείδηση 

πρώτη φορά 

θα δεις 

θα νιώσεις 

την Αλήθεια 

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Υπάρχουν κι οι άνθρωποι αυτοί
με την κοντή, στενή ματιά
με την κλειστή καρδιά τους.
Κείνοι που ’μαθαν
ν’ αγαπούν
 μονάχα όσους δίνουν
Αγάπη με αντάλλαγμα
Αγάπη προσδοκίας
Άνευ ουσίας
Κι όμως
Στον κόσμο τούτο εδώ
Τούτους τους χρόνους
Μα και
πίσω στους καιρούς
Η αγάπη ετούτη
Η μισή
αλήθεια βασιλεύει
Μα νιώσε το
Οι άνθρωποι αυτοί
Με την κοντή στενή ματιά
Με την κλειστή καρδιά τους.
Κείνοι που ’μαθαν
Ν’ αγαπούν
Δίχως να αγαπούνε
Μόνο μ’ Αγάπη
θα σωθούν
Αγάπη ελευθερίας

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

«Ζητήστε και θα σας δοθεί»
σου είπαν
κι άρχισες να ζητάς
δίχως να δεις τι θέλεις.
Κι ας νόμιζες πως ήξερες
 «Εγώ δεν ξέρω;», έλεγες
Μα αν ήξερες
θα το ’λεγες
με λόγια απλά,
ξεκάθαρα.
Με μια μονάχα λέξη.
Το έμαθες τούτο
κι άρχισες πάλι
να ζητάς
μια λέξη μόνο.
Ευτυχία.
Ακόμα δεν κατάλαβες
Διόλου απλή
διόλου ξεκάθαρη
η λέξη ευτυχία.
Καθένας βάζει μέσα της
μια άλλη προσδοκία.
Κι ύστερα ζήτησες
δίχως καθόλου να ζητάς
Με τη σιωπή
Δίχως καμία λέξη.
Και τότε πήρες.

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Είναι που κάποτε ξεχάσαμε
όσα μας ένωναν
και βρήκαμε
όλα όσα
μας χωρίζαν.
Εκεί ακριβώς
χωρίσαμε τα δικά σου
απ’ τα δικά μου
χορέψαμε βαμμένοι
χρώματα του πολέμου
και χάσαμε
το παιχνίδι της ζωής.

Αυγουστινακη Δέσποινα

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Μα τι φοβάσαι;
Το γεγονός
ή την ιδέα που έχεις για ετούτο;
Μη γελιέσαι.
Δεν ταυτίζονται.
Άλλο το γεγονός
κι άλλο η ιδέα που έχουμε γι’ αυτό.
Κι εκεί
χαμένοι στο φόβο για μια ιδέα
δεν είδαμε ποτέ καθαρά
το τι συνέβη.

Δέσποινα Αυγουστινακη

Άτιτλο (της Δέσποινας Αυγουστινακη)

Μ’ αρέσουν τα δέντρα.
Χρόνια θα ζουν
αφότου φύγουμε
Αγέρωχα, περήφανα
θα φτιάχνουν δάση
δίχως να προσπαθούν
να ελέγξουν
τα γύρω τους.
Μήτε το ασήμαντο γρασίδι
μήτε τα έντομα
μήτε ετούτον τον αγέρα
μήτε κι εκείνον τον κισσό
που σκέπασ’ όλο τον κορμό τους.
Μ’ αρέσουν τα δέντρα.
Όλα τ’ αγκαλιάζουν
και συν-υπάρχουν
μ’ όλα.
Δέντρα αν ήμασταν
αλλιώς θε’ ν’ αγκαλιάζαμε
τον κόσμο.

Δέσποινα Αυγουστινακη

Μια κι όπως λένε (της Δέσποινας Αυγουστινάκη)

Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι
που άλλα λένε στην Αυγή
κι άλλα στο Δείλι
Αυτοί που μάσκα
αλλάζουνε συχνά
να αρέσουν
σ' όλες τις στιγμές
σε όλους τους ανθρώπους.
Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι
που τόσο πια μισούνε εαυτό
που λεν
πως τους μισεί
ο κόσμος όλος
Αυτοί που την ευθύνη
για τις πράξεις τους
πάντα χρεώνουν σ’ άλλον.
Αυτοί που θύμα ψάχνουν
να βγάλουνε την πίκρα
Λένε, έχει πίκρα η ζωή
και τους χρωστάει.
Κι αν δεν πληρώνει η ζωή
Θα τους ξεχρεώσει άλλος
Είναι κι εκείνοι οι άνθρωποι
που δε θα πουν ποτέ
ευχαριστώ
μια κι όπως λένε
τους χρωστούσες.


Δέσποινα Αυγουστινάκη