οδύσσεια (του Χρήστου Φλουρή)

 

Τρικυμισμένη η θάλασσα, λυσσομανά η νοτιά
δεν είναι πουθενά στεριά, πέλαγο απ’ άκρη σ’ άκρη
κι εγώ δεμένος με άλυτα δερμάτινα λουριά
στο μεσιανό που στράβωσεν απ’ τον καιρό κατάρτι

Απ’ του Βοσπόρου πέρασα τα απόκοσμα νερά
κι από τα βράχια ανάμεσα, ξυστά, της Προποντίδας
κι είδα απ’ το στόμα η Χάρυβδη το πέλαος να ξερνά
μα από το φόβο ανώτερος ο πόθος της πατρίδας

Μήτε της Σκύλλας σκιάχτηκα τις έξι κεφαλές
και τις σιαγόνες που μασούν και τρων τις λαμαρίνες
γιατί ποτέ δεν πίστεψα στης μοίρας τις βουλές
μήτε με παραπλάνησαν του κόσμου οι Σειρήνες

έπλυνα μ’ αρμυρό νερό όλες μου τις πληγές
και με θειάφι ξόρκισα καταραμένες μνήμες
κι ως έκλεισα τα μάτια μου σ’ άκουσα να μου λες:
«μη σκιάζεσαι κι ο θάνατος κι αυτός μια ιδέα είναι»

Μα ήρθαν φορές που αντίκρισα τα γνώριμα βουνά
κι ύστερα πάλι επέστρεψα στης θάλασσας τα εμπόδια
φαίνεται απ’ όλα πιο πολύ τρέμω τα στεριανά
τα τέρατα που έχουν λαλιά και στέκουν στα δυο πόδια

Χρήστος Φλουρης

κουκλοθέατρο (του Χρήστου Φλουρή)

 

Να βρεις τους φταίχτες

τα χέρια ψάξε που κινούν τις μαριονέτες

τους σπάγκους κόψε

η ώρα της ελευθερίας είναι απόψε

ριξ’ την αυλαία

να ναι η παράσταση ετούτη η τελευταία 

σβήσε τα φώτα 

να ονειρευτούμε κάτω απ’ τ’ άστρα όπως πρώτα 

Είμαστε μόνοι

μου λες…  μα θα ‘πρεπε αυτό να μας πεισμώνει…

Είμαστε λίγοι

μα αν ενωθούμε το κακό μπορεί να φύγει…

Τρέξε να τρέξω 

στο κουκλοθέατρο τους άλλο δεν θα παίξω

να  φύγουμε όλοι

να  μείνουν πίσω πετονιές, σχοινιά και ρόλοι

και καύχημά μας 

θα ‘ν τα σημάδια στους καρπούς απ’ τα δεσμά μας.

Όποιοι ξεχνούνε 

τα χρόνια της αιχμαλωσίας,  τα ξαναζούνε

Χρήστος Φλουρης

έλεγες...(του Χρήστου Φλουρη)

 

Έλεγες πάντα εγώ πατώ στα σταθερά

τα βήματά μου ένα προς ένα μετρημένα 

κι αφού έχω μέτωπο και χέρια καθαρά

ποιος θα βρεθεί ποτέ κακό να πει για μένα; 

Έλεγες, τρόπος θα βρεθεί να σηκωθώ

όσες φορές και να με ρίξει η μοίρα χάμω

γιατί στα μάτια την αλήθεια την κοιτώ

χωρίς να κρύβω το κεφάλι μου στην άμμο... 

Πόσα δεν έλεγες προτού παραδεχτείς 

πως ήταν λόγια του νερού, λόγια του αέρα

κι έφτασες όσα σιχαινόσουν να ανεχτείς 

κι ας μην το πίστευες ποτέ, πως θα 'ρθει η μέρα.

δεν φταίω εγώ, είπες και ξέπλυνες καλά 

τα χέρια σου μες του Πιλάτου τον νιπτήρα 

χρεώνοντάς τα όλα στης νιότης τα μυαλά

στο ότι δεν είχε χτίσει ακόμη χαρακτήρα.

Χρήστος Φλουρης

για όσους δεν μπορούν (του Χρήστου Φλουρη)

 

ο κόσμος όλος άφταιγος κι εγώ μονάχα φταίω 

αυτή είναι η μεγάλη μου πληγή 

δεν έμαθα να κλαίγομαι γι’ αυτό συνέχεια κλαίω

για όλους τους απόκληρους στη γη 

για τα εν γνώσει μου πενθώ και για τα εν αγνοία 

 για τα εν συνειδήσει μου θρηνώ

που ήξερα τι χαλκεύεται στου κόσμου τα χαλκεία

μα είχα επιλέξει να σιωπώ

κι έλεγα «εγώ δεν έφταιξα δεν πείραξα κανένα 

δεν θέλησα ποτέ μου το κακό» 

πιστεύοντας πως κρίνομαι μόνο απ’ τα πεπραγμένα 

κι όχι για όσα ανέχομαι να ζω 

μα ξάφνου ακούστηκε ηχώ απ’ τα τρίσβαθα του εντός μου

σαν από μια βαθιά δεξαμενή

να ρίξω –λέει -  στα Τάρταρα το χαϊδεμένο «εγώ» μου

να βγάλω για όσους δεν μπορούν, φωνή

Χρήστος Φλουρης

δεν έπαψα (του Χρήστου Φλουρη)

 

εδώ στην εσχατιά της γης που θάλασσα δεν έχει

αντέχω ό,τι μ’ αντέχει

φιλώ ό,τι με πονά

σαπίζω… τι κι αν έλεγα πως θα σε πολεμήσω

θεριό να σε νικήσω

λόγια ήτανε κενά

μα υπάρχει κάτι μέσα μου που αρνείται να υποκύψει

που δεν μυρίζει σήψη

και κάμαρες κλειστές

που είναι γεμάτο πέλαγος και κύματα αφρισμένα

δρυμούς, δάση παρθένα

τρεχούμενες πηγές

γι’ αυτό και να ονειρεύομαι δεν έπαψα ως τα τώρα

να καρτερώ την ώρα

που θα αναμετρηθώ

με τα θεριά, με τα στοιχειά, με τη ζωή την ίδια

που μου ‘ταξε ταξίδια

μα μ’ έθαψε στο εδώ

και λέω «κάνε υπομονή» στον Σίσυφο εαυτό μου

τον βράχο το δικό μου,

θα τον κυλήσω εγώ

τα βάρη δεν ξεφόρτωσα ποτέ μου σ’ άλλες πλάτες

και μισεμούς κι αγάπες

μόνος μου τα περνώ...

Χρήστος Φλουρης

μάθε (του Χρήστου Φλουρη)

Του πόντου ανάστροφα γυρίσαν τα νερά
κι αλλαξοδρόμισε του καραβιού η γοργόνα
κι εκεί που έβλεπες στο βάθος τη στεριά
σ’ ωκεανό νιώθεις βαθύ να πλέεις ακόμα

είναι ο καιρός αγριεμένος και βαρύς
του Ωρίωνα τ’ άστρο, προμηνύει καταιγίδα
κι αναρωτιέσαι πως με μια σαθρή σανίδα
να προχωρήσεις κι απ’ τη θάλασσα να βγεις

κι εκεί που αρχίζεις να μαυλίζεις το βυθό
να καλοπιάνεις με χοές τον Ποσειδώνα
ακούς φωνή από τα τρίσβαθα του αιώνα:
«Άκου καλά για να σωθείς τι θα σου πω:

φτύσε απ’ το στόμα σου το κέρμα που μασάς
δεν ήρθε η ώρα σου κι αν έρθει δεν τ’ ορίζεις
πρέπει να νοιάζεσαι για εκείνα που γνωρίζεις
για τ’ άλλα ας νοιαστεί ο θεός κι ο σατανάς

κανείς δε βρήκε τη στεριά στα κουτουρού
μα δεν αρκούν μόνο τα σχέδια επί χάρτου
διάβασε όλα τα σημάδια του καιρού
τα χούγια μάθε του νερού και του κυμάτου

και μάθε αν θες στη θάλασσα να βγεις ξανά
να κάνεις κι άλλα υπερπόντια ταξίδια
όλες οι θάλασσες δεν κυβερνιούνται ίδια
δεν είναι ίδια όλου του κόσμου τα νερά…

Χρήστος Φλουρης

ενθύμιον (του Χρήστου Φλουρή)

Σε μια ολόσωμη, παλιά, σ’ είδα φωτογραφία
και σαν να  πήρε ο καιρός ανάποδη στροφή
στη ρίζα του Βεζούβιου στην άδεια  Πομπηία
ανάμεσα στα  ερείπια και στην καταστροφή

Στο ασάλευτο είχαμε σταθεί μπροστά λευκό εκμαγείο
στα δυο ενωμένα σώματα που πάγωσε ο σεισμός
«ο έρωτας κι θάνατος», μου πες, «γι αυτούς τους δύο
ήρθαν την ίδια τη στιγμή, στον εναγκαλισμό»

«Πόσο κοινή η ανθρώπινη ζωή στην οικουμένη
Ό,τι πεθαίνει μια φορά ποτέ δεν ξαναζεί
δεν ξέρω τι είναι πιο πικρό τι πιο πολύ βαραίνει
να χάνεις ή να χάνεσαι μ’ ότι αγαπάς μαζί»

Θυμάμαι μοιραστήκαμε ύστερα ένα τσιγάρο
αμίλητοι κοιτάζοντας το πέλαγος μακριά
την ώρα που αναβόσβηνε της Νάπολης ο  φάρος
σου πα, «του κόσμου οι θάλασσες- το ξέρεις;- είναι μια»

Χρήστος Φλουρής

Καράβι (του Χρήστου Φλουρή)

Μυρίζει ο ύπνος μου φυγή, τ’ όνειρο νόστο
κι ένα μεγάλο αταξίδευτο καράβι
κάθε τα μάτια μου που κλείσω, κάθε βράδυ
φτάνει κατάφορτο από μακριά, απ’ το νότο

και μέσα εγώ μοναδικός του λαμνοκόπος
σαν από κάτι να πασχίζω να διαφύγω
από το σήμερα; Το αύριο; Το λίγο;
Απ’ την ευτέλεια του καιρού; τι άδικος κόπος!

Το άλλο βράδυ το ταξίδι ξαναρχίζει
μέσα στα ολόιδια νερά, στα ίδια λιμάνια
ίδια τα τέρατα που ζουν στην επιφάνεια
μα ότι ανέχεται κανείς, αυτό του αξίζει

Δεν απελπίζομαι και λέω για το καλό μου
πρέπει να καταφέρω κάποτε ν’ αράξω
να βρω τη δύναμη τον κόσμο όλο ν’ αλλάξω
μα ας ξεκινήσω πρώτα από τον εαυτό μου...

Χρήστος Φλουρής