Το θύμα να' μαι φτάνει πια (της Ειρήνης Ανδρέου)

 Δεν θέλω πια να σκέφτομαι

βάσανα περασμένα

κι ούτε στιγμή δεν στέκομαι

αυτά σαν είναι ξένα 

Το θύμα νά' μαι φτάνει πια!

Στέρεψε η αγκαλιά μου... 

 αχαριστία και ψευτιά

 μάτωσαν την καρδιά μου.

Για πείτε μου τι κέρδισα

 ψυχή κι αν έχω δώσει;

Στον τοίχο όλοι μ έστησαν 

 κανείς δεν μ' εχει νιώσει.

Χαρά να δίνω έμαθα 

 πόνο να μου γυρνάνε 

 να ζήσω μόνο ξέχασα,

τα χρόνια φεύγουν, πάνε..

Μου τέλειωσαν οι αντοχές

 σφύριξε και το τραίνο

 πετάω συγγνώμες κι ενοχές 

 τρεχάτη ανεβαίνω!

Ειρήνη Ανδρέου

Από το βιβλίο μου

 "Φτου μας... με αγάπη" 

 

Στην κόρη μου (της Ειρήνης Ανδρέου)

 

Γλυκοχάραζε η αυγή

 σαν πρώτο- έκλαψες στη γη

 και ήταν μια μαγεία!

στο στήθος μου σ' ακούμπησα

 κι από αγάπη σκίρτησα

 πρωτόγνωρη και Θεία!

Το κλάμα σου έπαψε μεμιάς

 κι ήταν η πρώτη σου ματιά

 το πιο μεγάλο δώρο!

Δυό βελούδινα ματάκια

 και δυο μικρούλικα χεράκια

 πλημμύρισαν τον χώρο!

Στην αγκαλιά μου σε κράτησα

 και με το γάλα μου σ' ανάστησα

 γίναμε ένα, οι δυο καρδιές!

Μοναδική μου κόρη κι ακριβή

 χέρι με χέρι πάντα στη ζωή

 σε λύπες και χαρές!

Σε δυο λιμνούλες όλο μέλι

 βυθίστηκα σαν ήμουνα κουρέλι..

Δυο χεράκια λατρεμένα

 με τράβηξαν απ' τον γκρεμό

 και μ' έσωσαν απ' τον πνιγμό,

φορτώθηκα σε σένα!

Συγχώρα με που 'χω λυγίσει

 τους ρόλους άλλαξα, δεν είχα λύση

 δεν έζησα παλάτια.. .

Στ' αέρινο κορμάκι σου στηρίχθηκα

 απ' την αγάπη σου κρατήθηκα

 κι απ' τα γλυκά σου μάτια...

Κι' ίσως να μην σου στάθηκα 

 κάποιες στιγμές, ίσως να χάθηκα..

συγγνώμη σου ζητώ...

Όμως αν ήξερα, δεν θ' άφηνα 

 να πληγωθείς! Τα πάντα θα' δινα

 μωρό μου Σ' ΑΓΑΠΩ!

Ειρήνη Ανδρεου

Δε ξεχνώ (της Ειρήνης Ανδρέου)

Περπατούσα αργά το βράδυ...

Μύριζε νυχτολούλουδο και γιασεμί

στην οδό Πενταδακτύλου.

Και στης Καντάρας την οδό 

βασιλικός και δυόσμος.

Στης προσφυγιάς τους κήπους

οι λεμονιές και οι ροδιές 

ολα τα δέντρα και τα άνθη

που φύτρωναν και στον βορρά 

φώναζαν το όνομά τους

κι ο  άνεμος τα ταξίδευε 

στις σκλαβωμένες τους αυλές

στις ρεματιές και τα βουνά. 

Άκουγαν οι μυγδαλιές

κι ετοίμαζαν την Άνοιξη

μαζί με τα κυκλάμινα.

Χρόνια και χρόνια ακούραστα

μάχονταν για  τούτο το όνειρο

τούτο το σμίξιμο ξανά. 

Τα πουλιά, οι πεταλούδες 

τα ζουζούνια σιγοντάριζαν

στο άσμα για αγάπη και ειρήνη

ίσως μερέψουν τα θεριά.. 

Τα μπαμ μπουμ τα κατατρόμαζαν

κι ευχόντουσαν ποτέ ξανά..... 

Κάθε δρόμος κι ένα χωριό

Κάθε σπίτι και πληγή

από τις μαύρες μνήμες

στους ματωμένους  πορτοκαλεώνες

και κυκλάμινα κι αυλές και θάλασσες.. 

Πώς να κλείσουν οι πληγές

σαν στον ορίζοντα αναβοσβήνει

η σημαία της ντροπής που μας θυμίζει

την μεγάλη προδοσία..

Τρίζουν οι νεκροί.. Ενός λεπτού σιγή...

Για τους νεκρούς και τους αγνοουμένους.

Οστά σχεδόν μισού αιώνα σε κάσες... 

τρύπια κρανία, Αθάνατοι, σημαίες 

στεφάνια, "τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα"..

 μάνες αυλακωμένες ανεξίτηλα..

Η σιγή ενός λεπτού αφορά τους άλλους..

Οχι τις μάνες των οδοφραγμάτων

Ο  χρόνος τους σταμάτησε στο μαύρο 

το μαντάτο σαν εξανεμίστηκαν

όλες τους οι ελπίδες............. 

Μύριζε νυχτολούλουδο και γιασεμί, βασιλικός  και δυόσμος

στις οδούς Πενταδακτύλου και Καντάρας

κι όλων των γραμμένων σε ταμπέλλες

αγαπημένων τόπων.. 

Μα θέλω τόσο πολύ να σεργιανίσω 

ελεύθερα δίχως ταυτότητα να δείξω

στον εχθρό στις όμορφες βουνοκορφές

 με τα κυκλάμινα στους πορτοκαλεώνες

Της Μόρφου και της Βασιλεύουσας

 κι απ' της Καντάρας το Κάστρο

και του Αποστολου Αντρέα την Μονή

ν' αγναντέψω την απέραντη

θάλασσα της αγαπημένης μας Κύπρου 

χωρίς τα τούρκικα ονόματα

στις ταμπέλλες με τα οποία

ασελγούν στα όμορφα μας μέρη...... 

ΑΜΗΝ.....

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ειρήνη Ανδρέου

Εγώ δεν είμαι ποιητής. (της Ειρήνης Ανδρέου)

 

Εγώ δεν είμαι ποιητής…

είμαι του πόνου γητευτής

και της χαράς ζητιάνος 

.

Εγώ δεν είμαι ποιητής

στιχάκια γράφω της στιγμής

στην πίκρα μου απάνω.

Κάνω κατάθεση ψυχής

σε τούτο τ’  άψυχο χαρτί 

την μοναξιά να πνίξω,

γιατί η τσιγκούνα η ζωή 

με την σταγόνα μ' ελεεί 

κοντεύω να στραγγίξω!

Λέτε να είμαι ποιητής

που  ‘μαι  εχθρός της λογικής

με την καρδιά βαδίζω;

Κάνω επένδυση ψυχής 

κι ίσως στην άλλη τη ζωή 

(την ζούγκλα σαν αφήσω)

σαν άνθρωπος να ζήσω.

Ειρήνη Ανδρέου

Από τον πρόλογο του  βιβλίου μου

 "Φτου μας ...με αγάπη "

Δεν θέλω αφέντες της ψυχής μου (της Ειρήνης Ανδρέου)

Δεν θέλω αφέντες να κρίνουν την ψυχή μου
γράφω για μένα την πατρίδα τα παιδιά
δεν θέλω άλλοι να μιλούν για την γραφή μου
κι ούτε να δίνω συνεντεύξεις σαν μια σταρ. .

Αυτά που λέω δεν αρέσουνε σε κλίκες
και στα κανάλια όλα στημένα κι όλο γλείφτες. .
Δεν θέλω εκδότες που φλερτάρουν σαν τους γύπες
ούτε σε σιδηρόδρομους φυλλάδες θα με βρείτε.

Μόνη θα λέω όσα οι άλλοι δεν τολμούν
έτσι σταράτα και ωμά κι ας μην αρέσω
κι αν οι "σπουδαίοι" μ' αγνοούν και με περιφρονούν
σε΄ένα καλάμι όλο λούστρο θα τους δέσω.

Αυτά που λένε τον φτωχό δεν τον αγγίζουν
πνιγμένα μες στο ψέμα και στις σάλτσες
ομοίων όμοιοι ένας τον άλλο λιβανίζουν
και του συστήματος οι "ενδοξοι" πελάτες

Ειρήνη Ανδρέου

ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ!!! (της Ειρήνης Ανδρέου)

Θεέ μου γιατί βιάστηκες να με φέρεις κοντά σου;
Οι άνθρωποι κάτω λένε διάφορα.... κουφά.
Πως τάχα στέλνεις δοκιμασίες, πως
μ' αγάπησες
και με ήθελες δίπλα σου, στον παράδεισο,
πως οι δολοφόνοι μου θα βράζουν στην κόλαση,
Όμως Θεούλη μου εγώ δεν ήθελα να πεθάνω
καθώς χτένιζα την κούκλα μου που τώρα με ψάχνει
χάσκοντας ανάσκελλα όπως γλίστρησε στα ερείπια
από τα χεράκια μου, την στιγμή που η ψυχή μου
χωριζόταν βίαια από το μικροσκοπικό μου κορμάκι
αφού έπρεπε να πουληθούν τα όπλα των τεράτων
να χορτάσουν οι κανίβαλοι με το παιδικό μου αίμα
να ζήσουν τα παιδιά τους, του ανώτερου Θεού.
Μα η κούκλα μου καρτερά ξανά το παραμύθι μας.
Αυτό που της άρεσε πιο πολύ από όλα.
Αυτό της "κοιμωμένης βασιλοπούλας."
Λένε πως το φιλί και νεκρούς ανασταίνει.
Θεούλη μου θερμοπαρακαλώ σε
ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ!
Στείλε κείνο το "βασιλόπουλο" απ' τα διπλανά ερείπια
να με φιλήσει, να με ξυπνήσει με την αγάπη του.
Κάπου εδώ βρίσκεται και με φλερτάρει , το νιώθω.
Δεν ήθελα να πεθάνω ακόμη Θεούλη μου ......
Ήθελα να παίξω ακόμη με τα άλλα παιδάκια,
τα εκατομμύρια αγγέλους που οι άνθρωποι δαίμονες
τους κόψανε το νήμα της ζωής τους πριν προλάβουν
να χτενίσουν τις κούκλες τους, να τις ντύσουνε,
να τις νανουρίσουνε να κοιμηθούν, να ονειρευτούν
το βασιλόπουλο τους που θα τους ξυπνούσε τον έρωτα
σε κήπους επίγειους ολάνθιστους πιασμένα χέρι, χέρι...
Χτες είδα να βομβαρδίζουν με χημικά άλλους αγγέλους
 οι δαίμονες. Τους είδες Θεούλη μου,
ΕΣΥ όλα τα βλέπεις.
Το σύστημα Θεούλη μου που επικρατεί κάτω στη γη
δεν θέλει να ακούγονται δυνατές φωνές, τις φιμώνει.
Έφτιαξε κείνα τα καταραμένα γυάλινα απαίσια κουτιά
της πληρωμένης γνώμης και με αυτά ψεκάζει, αποβλακώνει,
χαλιναγωγεί, ακόμα κι εκφοβίζει τόσο
που ο όχλος
 σταυρώνει χριστούς, αθωώνει Βαραββάδες
 ψηφίζει Ηρώδες κι όλοι νίπτουν τας χείρας τους,
ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ, αυτή είναι η μεγαλύτερη τους αρρώστεια!!!
Για λίγο μας θυμούνται, σαν άρτο και θέαμα
αποκαλώντας μας αγγέλους μα μετά επιδίδονται
στην κραιπάλη, στην κάθε είδους ηδονοφιλία, στο ΕΓΩ τους.
Αυτοί είναι οι άνθρωποι που έπλασες με τόση αγάπη.
Αυτοί που αγωνίζονται να μολύνουν να καταστρέψουν
τα πάντα που με τόση σοφία εποίησες,
για το ΧΡΗΜΑ!
Όμως εγώ Θεούλη μου δεν ήθελα να πεθάνω ακόμη.
Θεούλη μου θέλω το σπίτι μου, θέλω
τ' αδέλφια μου,
θέλω την αγκαλιά της μανούλας μου,
ΘΕΛΩ ΤΗΝ ΚΟΥΚΛΑ ΜΟΥ
 που χάσκει στον ουρανό αχτένιστη, ματωμένη, κουρελιασμένη.
Θέλω να την χτενίσω,
να της σκουπίσω τα αίματα,
να την ντύσω όμορφα, να την δει το βασιλόπουλο της
να γευτεί το φιλί που δεν πρόλαβε,
της το έταξα Θεούλη μου...
ΑΚΟΥΣ Θεούλη μου , δεν θέλω να με αποκαλούν άγγελο.
Ακούτε άνθρωποι, ακούτε ΤΕΡΑΤΑ;
Απάντηση δώστε εις το παιδί
στα μάτια δείτε τον σαν ξεψυχάει
μ' ένα ΓΙΑΤΙ, Εσάς ρωτάει .
εσάς που αλλάξατε ψυχή, καρδιά
μ' εκατομμύρια και με κουμπιά.
Εσάς που πίνετε αθώων αίμα
κάθε σταγόνα κι ένα κέρμα. ...
ΑΚΟΥΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ
ΘΕΛΩΩΩΩΩΩΩ ΤΗΝ ΚΟΥΚΛΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ ΜΟΥ

Ειρήνη Ανδρέου

Ο μονόλογος... του τσίρκου (της Ειρήνης Ανδρέου)

Μέσα στον δρόμο της ζωής
περπάτησα με σθένος
 μ' ένα σταυρό στην πλάτη μου
που έσερνα μονάχη

Πολλές φορές σωριάστηκα
μα έπρεπε ν' αντέξω
σκούπιζα τον ιδρώτα μου
κι έγλειφα τις πληγές μου.

Στεκόμουνα στα πόδια μου
τα χιλιοπληγιασμένα
πέτρες κι αγκάθια ο δρόμος μου
τα ρόδα μετρημένα.

Κάποια στιγμή με έβγαλε
σ' ενός γκρεμού την άκρη
κι εκεί εκοντόσταθηκα
κι έχυσα μαύρο δάκρυ.

Βάρυνε τόσο ο σταυρός
που είπα εδώ τελειώνω
μήτε θεός μήτ' άνθρωπος
μόνο άβυσσος και χάος.

Ξάφνου ακούω κλάματα
απ' το βαθύ φαράγγι
βλέπω παιδιά ολόγυμνα
με χέρια απλωμένα.

Με πόδια κοκκαλιάρικα
κοιλίτσες φούσκωμένες
κα άλλα νεκρά  σ' ερείπια
σε θάλασσες πνιγμένα.

Μήτε θεός μήτ' άνθρωπος
κανείς να τα γλυτώσει
παιδιά κατώτερου Θεού
κατώτερου ανθρώπου.

Είδα και κάτι τέρατα
υπό μορφήν  ανθρώπου
όπου στον τόπο της καρδιάς
έγραφε : ΘΕΟΣ ΤΟ ΧΡΗΜΑ.

Μια δύναμη με τράβηξε
 και μια φωνή εντός μου
και ο σταυρός μου έγινε
χαρτί μελάνι πένα.

Κι έγινα έτσι ποιητής
κι ας λένε ειν' ουτοπία
όποιος βαθιά επόνεσε
νιώθει τον ξένο πόνο.

Το είναι μου επαναστατεί
στην κάθε αδικία
και το παιδάκι μέσα μου
ψάχνει την σωτηρία....

Δεν ζω χωρίς την πένα μου
με στίχους θα ποτίζω
 χέρσες καρδιές του χρήματος
ίσως βλαστήσει ΑΓΑΠΗ !!!


Ειρήνη Ανδρέου

Γίνονται άνθρωποι οι πέτρες (της Ειρήνης Ανδρέου)

 Έφτιαξα  ένα ποίημα μετά την βροχή.
Δίπλα σε μια γυαλιστερή πέτρα.
Μαζεψα ένα κίτρινο φύλλο
το έκλεισα  μέσα και το φίλησα.
Το απώθεσα χάμω μαζί με την ψυχή μου.
Παρέα με χιλιάδες άλλα στοιβαγμένα .
Τα ποιήματα της σιωπής όπως τα ονομάζω.
Όταν η ψυχή βρίσκεται στον πάτο δεν μιλάς.
Ότι είχε να πεις το είπες και τέλος.
Που θα πάει; Δεν θα φυσήξει ο άνεμος;
Άμα δείτε να φουρτουνιάζει η θάλασσα
να ξέρετε πως είναι οι ψυχές των ανθρώπων
που τις παρέσυρε ο άνεμος μες σε φύλλα κίτρινα.
Είναι οι λέξεις που δεν είχε νόημα να ειπωθούν.
Ειναι λέξεις βέλη που γυρίζουν μπούμερανγκ
και καρφώνονται στην καρδιά τους;
Γιατί κι αν εκτοξευθούν βρίσκουνε πέτρες.
Νιώθουνε οι πέτρες; οι πέτρες είναι πάντα χάμω.
Μπορεί μια πέτρα να σηκωθεί από την λάσπη;
Μπορεί μια πέτρα να αφουγκραστεί ;
Μπορεί μια πέτρα να γίνει Άνθρωπος;
Να το φιλήσεις όπως το ποίημα  ε;
Γιατί αυτό ειναι δικό σου. Εσύ το έπλασες.
Σε μια στιγμή που η πέτρα γυάλλιζε.
Την πήρες για διαμάντι, το είχες ανάγκη.
Παιγνιδιζει ο ήλιος , παίζουν κι οι..πέτρες
με ανθρώπινες καρδιές .
Μετά την βροχή συμβαίνει αυτό, ψευδαισθήσεις.
Κι εσύ που τόσο την αγάπη αποζητουσες
 την... "πάτησες".
Τωρα που ξέρεις , να κοιτάζεις ψηλά
κι εκεί να λες το ποίημα σου.
Σε καρδιές που είναι ψηλά κι ας είναι και συνεφιασμένες...
Γιατί κάτω από την γυαλιστερή πέτρα
φωλιάζουν ερπετα  σκουλήκια , οχι άνθρωποι.....

Ειρήνη Ανδρέου

Εγώ είμαι νυχτολούλουδο (της Ειρήνης Ανδρέου)

Με την σκιά μου εγώ μιλώ,
την έχω κολλητάκι
και κάθε βράδυ κλείνουμε
τα δυο ραντεβουδάκι.
Εγώ ειμαι νυχτολούλουδο,
την νύχτα μόνο ανθίζω,
της μέρας τα παράπονα
σ' αυτήν τα ψιθυρίζω.

Τ' ακούνε γύρω νεραντζιές,
λουλούδια στα παρτέρια
τ' ακούν και κάποια αδέσποτα,
τ' ακούνε και τ' αστέρια.
Ποτέ τους δεν με πρόδωσαν
μα ούτε και με κρίναν
 και αν το δάκρυ μου έτρεξε
δακρύσανε και κείνα.

 Με την σκιά μου σαν μιλώ
φίλους πιστούς τους έχω
δέντρα και ζώα με ακούν
μα άνθρωπον ουκ έχω".....
Εγώ είμαι νυχτολούλουδο,
τη μέρα την φοβάμαι
ω μοναξιά μου αγάπη μου
πόσο  καλά τα πάμε !!!


Ειρήνη Ανδρέου