Αγαπώ (της Ελένης Κιουπη)

Θα πρέπει να γεννήθηκες μια νύχτα 

με τα θαύματα.

Τότε που το φεγγάρι φίλησε το νυχτολούλουδο

και το γιασεμί έδωσε όλο το αρωμά του να πάρεις ανάσα.

Τότε που η Θάλασσα έγινε δρόμος για να 'ρθείς

 που η νύχτα σ' έντυσε  Ουρανό και ο

Ήλιος φωτιά.

Τότε που σου φύσηξε Ψυχή ο Θεός.

Τότε που έμαθες να κάνεις το λυγμό σιωπή

και το ουρλιαχτό χαμόγελο.

Τότε που το κόκκινο έβαψε την πλάση και τα πουλιά στρώσανε γλυκολαλιές να κοιμηθείς.

Τότε που ο Ωκεανός ακούμπησε στα πόδια σου μαργαριτάρια κοχύλια και αστερίες.

Τότε που τα καράβια ανοίξανε πανιά και οι ανέμοι υποκλιθήκαν.

Τότε που τα δέντρα στήσανε γιορτή και χόρεψαν.

Τότε που το Σύμπαν σου χάρισε αυτή τη ξεχωριστή καρδιά.

Τότε που ξύπνησαν τα όνειρα και θέλησαν νά ζήσουν.

Τότε πού μίλησαν οι εποχές για σένα

και σαλπάραν οι ελπίδες.

Τότε που ξεσηκώθηκε η ποίηση.

Τότε έλαμψε το Άστρο Σου.

Πως να σε κοιτάξω κατάματα που λάμπεις 

και δακρύζω.....

Ελένη Κιουπη

Ανεμόσκαλα (της Ελένης Κιουπη)

 

Αγιάσανε τα σπλάχνα μου

Από τα βήματά σου

Και η φωνή σου έμαθε

Κολύμπι μέσ' το αίμα

Στα συντριβάνια λούζομαι

Και στα ποτάμια πέφτω

Χτενίζω με τα δάχτυλα

Μεσ' τα νερά κοιμάμαι

Κι όλη την περιουσία μου

Στο μαξιλάρι αφήνω

Βράχος ψηλός και μ' έκανε

Σκόνη ο αγέρας

Περνάς μέσ' απ' τις τρύπες μου

Με σέρνεις μ' αλυσίδες

Ρουφάω γάλα από πηγές

Σα νιόβγαλτο  λαφάκι

Χίλιοι κοκκινολαίμιδες

Φωλιές χτίζουν στη ράχη

Και η ποδιά μου γέμισε

Νιογέννητα τζιτζίκια

Και το μελίσσι πιάστηκε

Σε μιας κλωστής μελάνι!

Ελένη Κιουπη

ΑΣΤΕΓΗ (της Ελένης Κιουπη)

 

Άστεγη μένω αγάπη μου

Χτίζω σπίτια και μένω στο κρύο

Ταξιδιώτης στην έρημο

Περιμένοντας να ανθίσει η Ατακάμα 

Πρόσφυγας είμαι σε ξένους τόπους

Ο βοριάς μένει στο σπίτι μου

Τα χιόνια με σκεπάζουν

Μετεωρίτης που καίγομαι κάθε βράδυ στον ουρανό σου

Οταν πεινάω τρώω τα παιδικά μου χρόνια

Πεύκο γερτό είμαι αγάπη μου στάζω ρετσίνι στους γκρεμούς

Και οταν φτάνει ο Θάνατος στρώνω τα  σπλάχνα μου

Να περάσει

Ελένη Κιουπη

Συνήθεια ο φράχτης (της Ελένης Κιουπη)

Πότε θα σταματήσει ο καιρός να βάζει την ουρά του στην παγίδα του φράχτη

Πόσο ακόμα τείχη θα γκρεμίζω τις νύχτες

Και το πρωί πιό ψηλά θα με πνίγουν

Θα ανοίξω φαράγγι να ενώσω βουνά και θάλασσες

Να καλπάσει η ουρά του α-λόγου

Με πηδοβολητά η θάλασσα εννιά ορόφους 

ν' ανεβεί

Σα σμήνος να βουίξει το Φώς εντός μου

Οι πηγές να κρύβουν ασημένιες σκιές με ομίχλη

Και κάτω από το τρύπιο φλάουτο της σελήνης να ακούω το τραγούδι του πολυβόλου.

Τόννους σπασμένα ποιήματα ρίχνω στο καμίνι

Οργισμένη στέκω απέναντι στο σκοτεινό μου Θεό και η ανάσα από την κορυφή του χιονισμένου βουνού πετάει στη φλέβα να ξεχειμάσει

Ένας κόκκος αλάτι ταλανίζει στις αμμοθίνες

και στα αμμόκρινα το ποίημα

Ελένη Κιουπη

ΜΩΒ (της Ελένης Κιουπη)

Ψηλά τους βάζω τους ανθρώπους π' αγαπώ.

Ψηλά σαν καντηλέρια να φωτίζουν τον ουρανό μου.

Μόνο αγάπη να τους φτάνει.

Να μαζεύω με απόχες χρυσές χαραυγές και ηλιοβασιλέματα φυλαχτά και χαϊμαλιά να γεμίζω την αγκαλιά τους.

Να τους κρεμάω σημαίες να τους βάζω κατάρτια να τους δένω σε λέξεις να τους κρεμάω σε προτάσεις να τους κρύβω σε σιωπές.

Ταξίδια είναι οι άνθρωποί μου εμένα και από δώ σαλπάρει το μυστικό του κόσμου.

Τους βάφω με χρώματα με μπλέ με κόκκινο με μαύρο .....όλα αυτά κάνουν Ένα χρώμα το Μώβ μου!!!!

Το μωβ το μυστήριο το ανεξίτηλο  το άμωμο και το ξεχωριστό της ζωής μου!!

Μώβ μου θα κρατάμε πάντα τα χέρια να περνάμε πάνω από καρτέρια....

Έχω πολλά να κάνω θέλω να προλάβω τον καιρό ετοιμάζω ένα ρήμα να το βάλω σε θρόνο.  Μωβ μου χωρίς εσένα χάνονται τα χρώματα!!!

 Ελένη Κιουπη

Μελαγχολία (της Ελένης Κιουπη)

Μιλώ απταίστως τη γλώσσα της
Φορώ κατάσαρκα το ρούχο της
Μ'ερωτεύτηκε και λάμπει στην αγκαλιά μου
Και εγώ την λατρεύω
Έχει μια αρχοντιά
Μια βαθιά ευγένεια
Μεγάλη δείχνει σαν πέρασμα βαθύ
Η φωνή μου ψάχνει τον Άνεμο να ακουμπήσει
Η ανάσα μου βαριά κοφτερή σα σπαθί δαμασκηνό
Τα μάτια μου ξενιτεμένα στο πηγάδι με τα πουλιά
Καινούργιες καλοκαιρινές σταγόνες βροχής
Κάτι επιθυμίες κακοκομμένες
Από σκουριασμένα ξυράφια λογικής

Τίποτα δεν μου λείπει μονολογώ ένας αναστεναγμός ένας Παράδεισος ίσως...

Ελένη Κιουπη

Άγνωστη (της Ελένης Κιουπη)

Δεν με γνωρίζω
Άγνωστη με αγνώστους
Σε άγνωστη πόλη
Ναυαγός σε ακρογιάλι
Με κυνηγάνε λέξεις βρεγμένες ως το κόκαλο
Το αίμα μου τους χαρίζω
Φυσάει και ένα δαιμονισμένο όνειρο
Ξεκόλλησε παντζούρια
Τα κεραμίδια κρύφτηκαν στο υπόστεγο
Να σωθούν

Ήρθαν να με πάρουν σκέφτηκα ν'αναπαυθώ
Και προχθές που παραβίαζαν την πόρτα μου
Πίσω τους ήμουν
Για μένα ήρθατε του φώναξα
Εδώ είμαι ορίστε
-Ψάχνουμε τον ένοχο μου είπαν
-Εγώ είμαι τους απάντησα

Αυτοί θέλανε χαρτί κι εγώ χαρτί δεν έχω...

Ελένη Κιουπη

Να μου γελάς (της Ελένης Κιουπη)

Να μου γελάς
Κι εγώ θα μπώ στο βαθύσκιωτο δάσος άγριο μέλι να σου φέρω
Καράβια θα βγάλω στη στεριά να ξεκουραστεί η θάλασσα
Μάντρες θα ασπρίζω καταμεσήμερο και θα σπάω ακόντια που κράτησαν καρφωμένα τα φεγγάρια
Σήμαντρα θα χτυπάω κανείς να μην αρνηθεί τη νιότη της ψυχής
Υδραγωγεία θα ανοίξω να ποτιστούν οι ρίζες του κόσμου και να ζωντανέψει η ταριχευμένη αιωνιότητα Ομπρέλες  θα κρατήσω στα στάχυα να σηκώσουν κεφάλι και τα ποτήρια του κόσμου θα γεμίζω κρασί
Τα καλάμια θα φυσάω να σκύβουν να λούζονται στο ποτάμι
Σεντόνια θα στρώνω στους μαρτυρημένους πόθους και το Φώς της ζωής θα φωτίζει τα γυμνά μου γόνατα
Βουνοκορφές και φαράγγια θα κοιμίζω στην αγκαλιά μου
Γιατί ο πόθος ετοιμόρροπος
κρέμεται από τα χείλια σου
Αγάπη μου!!

Ελένη Κιουπη

Άτιτλο (της Ελένης Κιουπη)

Κάτι φτεροκοπάει απόψε πάλι
Ανάστατη σηκώνομαι
Ξέρω μ' αντέχουν οι νύχτες μου
Οι μέρες όχι
Κρύβομαι μη με δούνε
Απόψε θα σταθώ παράμερα να δω πως πνίγεται το φεγγάρι
Και πως στρώνει το βόρειο σέλας η βεράντα μου
Με ελεημοσύνη με αγιάζει η νύχτα
Ολόκληρη θάλασσα ένας χτύπος
Και το στρώμα μου κολυμπάει δεμένο με χίλια καραβόσχοινα και δύο κλειδιά η άγκυρα
Η μπάντα του ουρανού διά πασών στάζει φωνήεντα και ποιήματα
Έλα να δώσουμε φιλοδώρημα
Θα βρέξει ψυχή

Βρέχει
Και η πόλη μου ρουφάει αχόρταγη
Διψασμένα τα πεζοδρόμια και οι ποδηλατόδρομοι
Τα δέντρα ανακουφισμένα ανασαίνουν
Ποτίστηκε και η πληγή σου
Άρχισα να κεντάω φουσκωτό και κομποβελονιά
Με χρυσό κουβάρι
Όλα χαραγμένα στην παλάμη


Ελένη Κιουπη

Θα ρθώ!! (της Ελένης Κιουπη)

Βρέχει αγάπη μου σήμερα βρέχει σε στεριές και θάλασσες
Μούσκεμα τα λεπτά τα δευτερόλεπτα
Μούσκεμα το σπίτι μου
Η βροχή λέει το τραγούδι μας
 Στο χώμα κάτι τρέχει

Θα 'ρθω
Οταν στάξει το δάκρυ της πέτρας
Θα 'ρθω και θα σου φέρω ανάσες να χτίσεις πολιτείες.
 Χάρισέ μου τη ματιά του παιδιού να κρύβομαι όταν θέλω να χαθώ
Κι εγώ θα σου φέρω το τραγούδι του νερού

Φέρε μου τα φρούρια τα μάτια σου να με φρουρούν
Θα σου χαρίσω τα ποιήματά μου
Χάρισέ μου τον πρώτο μου έρωτα τον αληθινό
Να σου φέρω τη σκάλα να ανεβούμε στη στέγη
Μη ψάχνεις τα θέλω μου
Κύττα ψηλά καρφιτσωμένα τα χω στον ουρανό

Ελένη Κιουπη

Αναχωρώ (της Ελένης Κιούπη)

Θα πάρω μαζί μου
Τρεις σφαίρες
Τρεις θάλασσες σβησμένες
Τρία πηγάδια αίμα

Θα πάρω μαζί μου
Τις σιωπές που σκοτείνιασαν το άρωμα της αγριοφράουλας
Τα σακατεμένα ταξίδια με τα πεζοδρόμια ξαπλωμένα
στη μέση του δρόμου
Τις άγονες μέρες που φύλαγε ο καιρός για μένα

Θα πάρω μαζί μου
Τους λεπρούς μου που ζητάνε χάδια απεγνωσμένα
Σεντόνια να σκεπάσω τους δικούς μου λύκους
Κουρέλια να ντύσω τις
βροχές κι ένα σπαραγμό που κούρνιασε σε ξένο αστερισμό

Αναχωρώ
Για τα άφαντα βουνά της λησμονιάς και για τα μιλημένα τσαμπιά της σιωπής
Στους άστοργους πάγους
Θα σκάψω φωλιά την καρδιά μου να βάλω για ύπνο
Στην είσοδο θα έχω ηρώον της  ήττας χάδια κλειδωμένα δεξιά αριστερά μια πηγή θα τρέχει σκουριά


Ελένη Κιούπη

Με παρακολουθώ (της Ελένης Κιούπη)

Η μέρα με ήθελε χωρίς κραγιόν
Τα φιλιά θα είναι κατακόκκινα είπε
Το πλοίο όμως έπεσε σε ξέρα
Πρέπει να χτύπησε το κάστρο σου γιατί το είδα ξαπλωμένο  στην άκρη σαν πληγωμένο ζώο να βαριανασαίνει
Ούτε να μου μιλήσει δεν ήθελε λες και δεν με γνώριζε
Και ήθελα τόσα να το ρωτήσω
Η πόλη σου εντός μου
Εγώ εκτός των τειχών σου
Οι πινακίδες κατεβασμένες
Οι δρόμοι κλειστοί
Βήματα βήματα δαιμονισμένα
Πόλεμος και ξενιτιά
Άλλοι κρυμμένοι στα σπίτια τους κι άλλοι πρόσφυγες στην Πατρίδα τους
Τα καράβια πεινασμένα βγήκαν στη στεριά
Κύματα βουνά στο λιμάνι μου
Τα τρένα βογγάνε στο βυθό
Η θάλασσα ψάχνει τις άκρες της


Ελένη Κιούπη

Μικρό μου εικόνισμα (της Ελένης Κιούπη)

Φτερουγίσματα παιδιού
Ανάσες χελιδονιού
Στρώνω αυτί
Ακούω φωνη
Στο καλωσόρισμα
Ρόδια σπάω
Ανθόσκονη σκορπάω
Πόρτες διάπλατες
Γιορτής σήμαντρα
Εσένα περιμένω
Στον ήλιο σ'έχω κρεμασμένο
Μαλακό σύννεφο
Απαλό μου χέρι
Στα δόντια σφίγγω
Χρυσό μαχαίρι
Στρώνεις τραπέζι
Ποτήρια γεμίζεις
Μπλέ κρασί
Γειτονιές γυρίζεις
Με βιολιά Εσύ

Μικρέ λεμονανθέ μου
Στολίζεις το λαιμό μου
Με χυμούς του ήλιου
Και τα δυό χεράκια
Τα γλαυκά σου μάτια
Πύλη για ταξίδι
Στούς εφτά ουρανούς!!

Ελένη Κιούπη

Της ποίησης είσαι (της Ελένης Κιουπη)

Είσαι εσύ
Ροδοπέταλα στόν αέρα
Ρυθμός και ομορφιά
Ζωγράφος της ανατριχίλας
Γιορτή του μυαλού
Ακύρωση της δύναμης
Επανάσταση του εφήβου
Θάνατος της λέξης
Διάβολος στον Παράδεισό μου
Στραγγαλιστής της ζωής
Ακανόνιστη ελευθερία
Υπερήφανη αναπόληση
Μελωδία λέξεων
Άπειρο ανεξήγητο και αμετάφραστο
Δέσμιος μοίρας
Αίσθηση μεγέθους
Προσδιορισμός ασαφής
Ακατανόητη ερμηνεία
Συμπυκνωμένα θέλω
Συναίσθημα μπλέ στάζει
Και χορεύουν λέξεις. 

Ελένη Κιουπη

Υπεροπλία (της Ελένης Κιούπη)

Είσαι ο ορισμός του ωκεανού
και όλη η άμμος του βυθού.
Είσαι της νιότης η ορμή
και τού ονείρου η προσμονή.
Είσαι στο στήθος τύμπανο
και στην καρδιά σφυρί.
Είσαι το σίδερο και η φωτιά
δικάζεις και δικάζεσαι μαζί με τα παιδιά.
Είσαι βροχή στις μπόρες
και το ξεκίνημα στις ώρες.
Είσαι ο επισκέπτης του φωτός
εκεί που νυχτώνει ο καιρός.
Είσαι ρωγμή πληγή που ψάχνει για να βρει.
Περσίδες Χρυσές σε αγκαλιές ανοιχτές.
Είσαι ασημένιο κύμα που πνίγεται ο νους
στις ελπίδες γενναιόδωρα ανοίγεις τούς κρουνούς.
Είσαι λογοπλάστης της Σελήνης
και τραγούδι - παιάνας- τής ειρήνης.
Είσαι η ματιά η καθαρή
στου κόσμου μέσα την ιλύ.

Ελένη Κιούπη

Τροπάριο εσπερινό (της Ελένης Κιούπη)

Ακροπατώντας πέρασες πάνω στα βλέφαρά μου
Αντάριασαν τα χείλια πέλαγα
Γλίστρησε στο κύμα η καρδιά μου
Συντριβάνια τρέξαν στην έρημο
Καημός νερό να πιει να γιάνει

Πόσο δυόσμο έσταξε και πνίγηκε εντός μου
Πορτοκαλένια μου στιγμή μέσ' τη ματιά του κόσμου
Χίλια χρώματα χωράει η προσμονή έλα και στάσου εμπρός μου

Ελένη Κιούπη

Πίστεψε (της Ελένης Κιούπη)

Πίστεψε
Πίστεψε σε ότι δεν μετριέται και δεν κρατιέται στα χέρια
Πίστεψε σε αυτό που δεν βλέπεις και δεν αγγίζεις
Πίστεψε στη ρομφαία της δικαιοσύνης

Πίστεψε στο καρφί τής καρδιάς
Πίστεψε στη συνωμοσία του ονείρου
Πίστεψε στο θάνατο για να ζήσεις
Πίστεψε στις φωνές που δεν ακούς
Πίστεψε στα μάγια και στα όνειρα
Πίστεψε στους όρκους των χειλιών
Πίστεψε στις κοφτερές σιωπές
Πίστεψε στον άδυτο ήλιο της αγάπης

Ελένη Κιούπη