Εγώ, η πολύτιμη (της Εύας Κοτσικου)

 Έσπασα σε μικρά κομμάτια ουκ ολίγες φορές και μοιράστηκα σε σώματα άψυχα, σε λόγια ψεύτικα, σε υποσχέσεις χάρτινες. 

Διαλύθηκα καθώς έστηνα πύργους από τραπουλόχαρτα, κάστρα σε κινούμενη άμμο, βλέποντας το τίποτα για τα πάντα.

Διαιρέθηκα σε χιλιάδες μικρούς εαυτούς ενώ προσπαθούσα να γεμίσω ψυχές σαν πηγάδια απύθμενα, σαν δοχεία διαμπερή, ψυχές που δεν έμαθαν να αγαπούν.

Σκορπίστηκα άπειρες φορές σε ανόητες και ανούσιες καταστάσεις, σε ανάξιους έρωτες, σε ρηχές ιστορίες. Σκορπίστηκα άπειρες φορές πριν καταλάβω πως είμαι πολύτιμη.

                    

  Εύα Κοτσικου     

Στα πεζούλια τ' ουρανού (της Χρύσας Μπαφουτσου)

Σε περίμενα...

Εκεί.

Τις νύχτες των απουσιών. 

Όταν δήλωνες παρούσα 

στα σοκάκια της σιωπής. 

Και σώπαιναν οι άνεμοι,

σαν τα όνειρα αθόρυβα περνούσαν 

στις διαμαντοκλωστές των άστρων.

Εκεί στ' ασβεστωμένα πεζούλια τ' ουρανού,

που σαν άνθιζαν οι λέξεις 

γίνονταν πορφυρή βροχή 

κάποιου Απρίλη ερωτικού 

που κρατούσε σφιχτά στις χούφτες του,

τ' ακριβά σου όνειρά.

Σε περίμενα.

Πάντα σε περίμενα.

Εκεί στ' ασβεστωμένα πεζούλια τ ουρανού.

Χρύσα Μπαφουτσου

"Νηνεμίας ναυαγοί ελπίδες " (της Μαρίας Δημοτακη)

Επιπλέει μια σανίδα σωτηρίας,

ο ίδιος μου ο Εαυτός

στήνει πάνω της ένα μικρό μποστάνι με την πάνλευκη γοητεία ενος νέου πρωινού.

Ξεμαλλιασμένες από της τρικυμίας

το θυμό 

νηνεμίας ναυαγοί οι ελπίδες 

κοιτούν  το 'ρημοκλήσι 

που προσκολλά ευχές,

προσευχές πάνω στα μαλλιά.

Κύματα δωρίζουν φωτίνια στην ακτή,

κοράλλια εμμέλειας  μεσολαβητές,

χρυσομιλούμενα στην Πίστη 

συθέμελα αποκαλύπτουν,

την πρόθεση αγγέλου να πετά 

πάνω απ' το ουράνιο δροσερό κάλεσμα.

Ωσότου αποδεχτώ τη γιορτή,

την ωδή στον Υπάρχων παράδεισο.

Βρεγμένο  χώμα που ελαφρά πατώ.

Οσφραίνομαι ολότελα την αύρα Του.

Γόνιμη η γη ανθίζει ελπίδες.

Εσύ, μόνο αγάπαμε.

Μαρία Δημοτακη                                

Αγωνίσου (της Γεωργίας Κιτσουκη Βασιλειαδου)

 

Κρυμμένος κάπου αθέατος παραφυλάς 

Κρυφοκοιτάς κάθε περαστική συμπεριφορά

Ανοησίες ντυμένες με δικαιολογίες κομψές

φτιασιδωμένες κάποιες φορές σαν πολυτελείς κοκέτες

κι άλλοτε πάλι γδυμένες απροκάλυπτα από προσχήματα

Περνούν οι φόβοι αγκαζέ, κάποτε ένας ένας

σαν χιλιοπροβαρισμένη παρέλαση, 

στημένη σωστά, με παραγγέλματα “εμπρός μαρς, έν δυό”

με στολή παραλλαγής μέσα σε ανίδεους στρατιώτες

Καμουφλάρεις κι εσύ την θέση σου και αναδιπλώνεσαι

χίλιες φορές, ώρα την ώρα, μήνες τώρα

Περνούν ανεπιστρεπτί αναμνήσεις χαρούμενες

τώρα πια απαγορεύτηκαν οι χαρές

Κάπου μακριά το γέλιο ακούγεται παράταιρο κι όλο στερεύει

Μάταια προσπαθείς να μεταμορφώσεις εκείνο τον άναρθρο ήχο

Κρυώνεις, ρίγη διαπερνούν την ψυχή σου απ τις απώλειες

Ένα ένα τα πέπλα της φεύγουν, φίλοι, γνωστοί, ξένοι

Όλα αλλάζουν κι εσύ περιμένεις στωικά την σειρά σου

Κάπου κάπου κυκλοφορεί και μια ρακένδυτη ελπίδα

Μοιράζει υποσχέσεις παραπληγικές, ανάπηρες, 

αδύναμες να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων

Έπεσε θύμα κι αυτή  πολυπληθών μνηστήρων 

Μένεις στην ίδια θέση, πάει καιρός που κρύβεσαι

Αφουγκράζεσαι σαν πληγωμένο θηρίο Παντού μυρίζει αίμα θυσίας

Όμως εσύ δεν πλάστηκες για να φοβάσαι 

Είσαι ακόμα θηρίο

Πρέπει να βγεις εκεί έξω. Η ζούγκλα σε περιμένει. Αγωνίσου!

Γεωργία Κιτσούκη Βασιλειαδου

Άτιτλο (της Βασιλικής Σταθοπούλου)

Φυλακή δεν είναι τα κτίρια με τα κάγκελα παντού..

Χειρότερη φυλακή απ' το ίδιο σου το μυαλό δεν έχει..

Εκεί μέσα κρατάς σκέψεις , αναμνήσεις,όλα εκεί μέσα..

Και σε τρελαίνουν..

Κάθε βράδυ ειδικά που αρχίζει να πέφτει το βαθύ σκοτάδι γυρνάνε 

σαν φαντάσματα φυλακισμένα ..

Κι ακούς τις αλυσίδες να τρίζουν ..

Και να σερνονται..

Τι φυλακή αυτή του μυαλού...

Δεν πρόκειται να ελευθερωθεις ποτέ από αυτήν..

Ισόβια κάθειρξη η ποινή σου..

Το έγκλημα σου?

Απλά αγάπησες χωρίς να αγαπηθεις.. 

Βασιλική Σταθοπούλου