Μπορώ να κάνω πως λησμονώ,
μπορώ να σιωπώ, να πνίγομαι,
μα μέσα μου να ουρλιάζω!
'Έτσι μου μάθανε.....
τους άλλους να μην ενοχλώ,
παρά μονάχα... εμένα.
Ακόμη βλέπεις προσπαθώ,
τον γύψο μου να σπάσω,
με προσοχή!
μη γίνει θόρυβος
και κάποιους ενοχλήσω....
Όταν θα μπω μέσα στη βάρκα
του οριστικού του μισεμού,
και θα ανοίγομαι στα άγνωστα πελάγη
χωρίς να ξέρω το για πού,
δέ θέλω να γυρίσω το κεφάλι.......
Μη και κοιτάξω τα σοκκάκια που περπάτησα,
μη κι αγναντέψω τη δικιά μου γειτονιά,
μη νοσταλγήσω τη μαννούλα που με γέννησε
και προσπαθήσω να επιστρέψω εδώ ξανά.....
Μη κι αντικρίσω μάτια αγαπημένα να δακρύζουνε,
μη και λυγίσω και κοντά τους θέλω να 'ρθω......
Θέλω να πάω απέναντι γαλήνια,
να πιώ της λησμονιάς τ' άγιο νερό,
να κάνω πέρασμα περήφανο και ήρεμο...
Για όλους που αγαπώ
από μακριά κάθε καλό να προσπαθώ.....
(Με αφορμή το φευγιό του Χάρη)
Δεν…..
δεν
υπάρχει πουθενά φιλόξενος χώρος για την ψυχή,
μόνο
εγώ μπορώ να την φιλοξενήσω,
να
της δώσω νερό να πιεί,
να
της στρώσω να κοιμηθεί,
αυτή
με γέννησε και αυτή θα με πάρει να φύγουμε,,,
Θεέ μου,
Είμαι τόσο μικρός
Όσο ένα τόσο δα μυρμηγκάκι,
Όσο η υποδιαίρεση της υποδιαίρεσης
Κι ακόμα μικρότερος,
Όμως τα βράδια
Όταν Σου απευθύνω το λόγο
Και την ταπεινή μου σκέψη,
Νιώθω πως είμαστε μόνο εμείς
Στον κόσμο όλο,
Όχι από εγωισμό,
Μα γιατί Σε νιώθω πράγματι δίπλα μου
Και γίνομαι μάρτυρας του μεγαλείου Σου,
Του θαύματος να ζω κάθε μέρα και στιγμή...
Όλα εκείνα
που γράφτηκαν κατά καιρούς...
για την αβάσταχτη μοναξιά
της ψυχής
για τους αμέτρητους θανάτους
από έρωτα των ανθρώπων
για εκείνες τις γυναίκες
που κάηκαν σε φωτιές καρτερικότητας
και εγκράτειας
στερημένες από ηδονή
όλα εκείνα που έμοιαζαν ξένα
υπερβολικά κι αναληθή
στίχοι εντυπωσιασμού
υπερφίαλων ποιητών...
πόσο δικά μας ήταν αλήθεια...
πόσο πεινούν και μας τρώνε...
