Δεν Γεννήθηκα Άστρο….
Αλλά, σαν αυτό λάμπω, όταν με κοιτάς με αυτό το γλυκό σου βλέμμα….
Δεν Γεννήθηκα Ουρανός…
Αλλά ίδιος με αυτόν γίνομαι, καταγάλανος, γεμάτος άσπρα σύννεφα, και έναν χρυσό, χαμογελαστό ήλιο, όταν σε αντικρίζω….
Δεν Γεννήθηκα Ελεύθερος….
Αλλά ελεύθερος, σαν αετός πετώ μέσα στο γαλανό των ματιών σου, όταν τα βλέμματα μας, συναντιούνται…
Εγώ είμαι ποιητής… έλεγε.
Κι όλοι τον περιπαίζανε.
Μ αυτός στις γειτονιές γυρνούσε
κι ένα Τετράστιχο σκάλωνε σε κάθε παραθύρι.
Στον καθένα ήξερε τι του αρμόζει.
Αν είχε κέφια, έφερνε καμιά γυροβολιά
μήπως κι αρπάξει κάποιο χαμόγελο
από εκείνα τα δυσεύρετα.
Μ αν είχε ντέρτι φώναζε σα πληγωμένο ζώο.
Κλάψτε μαζί μου άνθρωποι!
Και κάποιες πόρτες με θόρυβο αμπαρώνανε
που δεν αντέχουν ξένο πόνο και αλήθεια.
Κι όλοι τον περιπαίζανε
γιατί, πέρα από το βήμα τους
φοβούνται να πατήσουν.
Κάθε που έπεφτε το βράδυ
στη μέση της πλατείας ξάπλωνε
και μια απορία είχε:
- Που πήγαν όλοι αυτοί που έπλασες Θεέ μου;
Τότε ήταν που λύγιζε ο ποιητής.
Τα χέρια τύλιγε γύρω από το σώμα
να νιώσει το άγγιγμα έστω και το δικό του.
Γιατί οι ποιητές λυγάνε πιότερο.
Πονάνε πιότερο
Χαίρονται πιότερο.
Αγαπάνε πιότερο.
Και πάντα μόνοι μένουν.
Γιατί η καρδιά τους έχει αλλόκοτους χτύπους.
Και το μυαλό που μοιάζει σαλεμένο
μόνο του ταξιδεύει, εκεί που οι άλλοι δεν αντέχουν.
Εγώ είμαι ποιητής… έλεγε.
Μέχρι που χάθηκε.
Γιατί η ψυχή η ατίθαση
μόνο αυτή γνωρίζει.
Τότε μόνο τον αποζήτησαν.
Όμως κανείς να ρωτήσει δε τόλμησε.
Που πήγε; Τι απόγινε;
Μα κάθε πρωινό, με λαχτάρα τα παράθυρα ανοίγουν
μήπως από τύχη βρεθεί μπροστά τους
σκαλωμένο, το Τετράστιχο του ποιητή.
Ποιος ξεπουλά την λογική;
Ποιος τ' όνειρο ξοδεύει;
Ποιος δίνει αγάπη δανεική,
ποιος το καλό ζηλεύει;
Το σκοτεινό ελάχιστο,
ποιος πάει κι αγοράζει;
ποιος έχει ερωτικό καημό
και δεν αναστενάζει;
Ποιος τ' άστρα στα ουράνια,
στεγνά εγκαταλείπει
και σπέρνει την ορφάνια τους
στα πλάτη και στα μήκη;
Ποιος αποστρέφει απ' τη χαρά
πάντα το πρόσωπό του
και αγκαλιά την μοναξιά
κρατάει στ' όνειρό του;
Ποιος βλέπει είδωλα χλωμά,
σε ραγισμένο τζάμι,
να τρίβουνε τα μάτια τους
με ανοιχτή παλάμη;
Ποιος ξέρει στ' ακροδάκτυλα,
την μοίρα να διαβάζει;
Ποιος καταλεί τσ' ελπίδες του
και την ζωή του αδειάζει,
με μια απληστία ανώφελη,
μια συμπλοκή που ρίχνει,
τις άμυνες και τις χαρές
σε πλοίο σκυλοπνίχτη.
Σαλπάρει σ' άγρια θάλασσα,
στης θύελλας το μάτι,
με την αλαζονεία του,
το πείσμα, το γινάτι,
παντού να τον ακολουθούν,
σκλάβος στα ένστικτά του!
Κατάργηση, απώλεια
αγάπης στην καρδιά του.
Ποιος μένει μόνος τελικά,
με τον εγωισμό του;
Εκείνος που επέλεξε
να ζει με τον καημό του.
Σαν ο φίλος, μπρος στα μάτια σου, την ψυχή γυμνώνει,
κι όλα όσα τον θλίβουν, ακουμπά στην καρδιά σου,
μυστικό κράτα, ό,τι στο τραπέζι απιθώνει.
Αν να βοηθήσεις δεν μπορείς, σε ό,τι τον πληγώνει,
με ενδιαφέρον τον πόνο του άκου, αφουγκράσου,
σαν ο φίλος, μπρος στα μάτια σου, την ψυχή γυμνώνει.
Δίχως να κρίνεις, λάφρωσε το βάρος που σηκώνει,
δίχως συμβουλές να δίνεις, απλά δίπλα του στάσου,
μυστικό κράτα, ό,τι στο τραπέζι απιθώνει.
Αν κλαίει, μαζί του κλάψε, για την πίκρα που βιώνει,
την ελευθερία του, με κατανόηση σεβάσου,
σαν ο φίλος, μπρος στα μάτια σου, την ψυχή γυμνώνει.
Με βλέμμα αγάπης διώξε του πόνου το αμόνι,
φίλος κι αδερφός στις δυσκολίες του, η σκιά σου,
μυστικό κράτα, ό,τι στο τραπέζι απιθώνει.
Ρίζα του γίνε και τροφή, στων ερειπίων τη σκόνη,
αν θες συνοδοιπόρο να τον έχεις στη χαρά σου,
σαν ο φίλος, μπρος στα μάτια σου, την ψυχή γυμνώνει,
μυστικό κράτα, ό,τι στο τραπέζι απιθώνει.
Σαν νέος Διογένης, με ένα λυχνάρι ψάχνω,
έναν ηγήτορα αξίας, να αισθάνεται το βουβό πόνο.
Να με βλέπει στα μάτια, πώς μου σβήνει το χαμόγελο.
Να ξέρει να δημιουργήσει, τον κόσμο πιο όμορφο.
Δύσκολοι καιροί, που αφήνουμε τα παιδιά σήμερα!
Άνθρωπε, ψάχνω έναν αρχηγό, να ξέρει να αγαπά,
έναν άρχοντα με τον λαό του, τον τόπο να κυβερνά.
Μια αντιπολίτευση, που να θωρακίσει τα θεμέλια...
Οι μέρες είναι αναιμικές, η ζωή χάνει την ομορφιά.
Τρομάζω, περπατάμε στην νέα παγκόσμια τραγωδία
Όχι του Αισχύλου και Δάντη, των σουλτάνων σήμερα.
Μη σκοτώνετε τα όνειρα, με αυτά αναπνέω ζω για αυτά!
Ψάχνω ηγεμόνα με αξίες, για την πατρίδα. Πόσο ακόμα!
