Άτιτλο (της Κατερίνας Σολωμού)

Μεσ΄στο κεφάλι μου καλά κρυμμένος
ο άλλος μου εαυτός.....ο ανησυχος
αυτός που εχει ολα τα θέλω
Απ ΄εξω ο εαυτός μου με τα πρέπει
ακολουθει το δρόμο
ασθμαίνοντας
που αλλοι χαράζουν
και τον βάζουν στις ράγες
της ταχειας
δεν εχει στασεις για τα θέλω
δύσκολο να λιποτακτήσουν
Η ταχεια τρέχει
πήρα θέση στο παράθυρο
τρέχει........
Αφηνει πισω της τη σκονη του χρονου.
Μικρή η ζωή ...ενα πέρασμα
σα ναταν αλλη κι οχι εγω η περαστική...
""Αχ ζωή μάγισσα να σε μάθω άργησα""

Κατερίνα Σολωμού

Είμαι μία μοναχική ταξιδιώτισσα (της Πολυξένης Ζαρκαδούλα)

Η καρδιά μου είναι στα στήθη, χτυπάει ακόμα, επιθυμεί....

Η ματιά μου γυρνάει από 'δω κι από 'κει κάνοντας μόνο όνειρα...

Η σκέψη μου ελεύθερη κάνει σχέδια, ελπίζει, προσεύχεται...

Δεν με φοβίζει η μοναξιά, ίσα ίσα με δυναμώνει, με πεισμώνει...

Την έμαθα και την αγάπησα, καλύτερα κι από αδερφή μου την έχω...

Μην φοβάστε για εμένα, έχω μάθει ν' αγαπώ όσα σας τρομάζουν...


Πολυξένη Ζαρκαδούλα

ΓΈΝΟΥΣ... ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΎ. (της Άννας Βαρδάκη)

Η οδύνη, Η οργή, Ο εγωισμός, Ο θρήνος, Τα δάκρυα ...
είναι Ανθρώπινα.
Γένους Σημαντικού.
Δεν έχουν πατρίδα. Ούτε χρώμα.
Γεννιούνται και Κατοικούν εντός μας.
Η Αγάπη, η Ευγνωμοσύνη, η Συγχώρεση, η Ταπείνωση...
είναι Ανθοί και Καρποί του Υψηλότερου Δέντρου.
Που φύεται και μεγαλώνει στο πιο Δύσκολο σημείο.
Εκεί, ακριβώς, που έχουμε θάψει το Εγώ μας.
Οι κλώνοι του θα μας ανεβάσουν
στο Ωραιότερο Σημείο.
Στο πιο Ψηλό.
Εκεί που, πραγματικά, θα έπρεπε να βρισκόμαστε.
Εκεί...
που στ΄ Αλήθεια ανήκουμε.
Στο Φ Ω Σ.

Άννα Βαρδάκη


“Αγρυπνίας Σελίδες”

Πόνος (της Αργυρώς Ζαμπουρη)

Κύμα σκληρό.
Αλάτι πάνω στη πληγή,  του βράχου μυτερό αγκάθι. 

Αγκαλιά μεγάλη  η μοναξιά,  σε τραβάει σε βάθυ σκοτεινά. 

Και πως εσύ να την απαρνηθείς όταν, το χέρι σου απλώνει; Πως να ξεμάθεις ότι  με το πρόσωπο στο χώμα έμαθες πως είναι ζωή, επιβίωση.

Κι οι άλλοι γύρω σου σωπαίνουν.   Παλεύουν με τα χώματα και εκείνοι  και απο τα κόκκινα χρώματα  ανάσα ψάχνουν να πιαστούν.

Αργυρώ Ζαμπουρη

ΠΑΣΧΑ (της Παρασκευής Κηπουριδου)

Ελάτε αδέρφια δώστε τα χέρια
με μια ψυχή και με μια καρδιά
τα στήθη να φουσκώσει πλέρια
της Λαμπρής η σωτήρια χαρά.

Ανάστασης μέρα κοντοζυγώνει
Το ψάλλει στα κλαδιά τ' αηδόνι.
Το μαρτυρά και το απαλό αγέρι
που εύοσμους ανθούς χαϊδεύει.

Η σταυρική Του θυσία σωτηρία.
Και τον Άδη έκανε να νεκρωθεί
Ας γίνει της ψυχής μας ευκαιρία,
απ' τις μικρότητες να απαλλαγεί.

Σαν ολόλευκο κρίνο να λάμψει.
Της αγάπης να ανοίξει τα πανιά.
Το άδικο του κόσμου να κάμψει.
Φως να διαδεχθεί την καταχνιά.

Τα φύλλα της καρδιάς ουρανός,
πουλιά να φτερουγίζουν χαράς
και μέσα σε χαώδες αστροφώς,
οι ζωές μας να κυλούν στο φως.

Ο κόσμος μαγικά να γαληνέψει
κι αθώο αίμα να πάψει να κυλά.
Δίκιο επιτέλους να διαφεντέψει,
την υφήλιο που αναζητάει χαρά.

Της Ανάστασης η ψυχική χαρά,
σε γειρτούς ώμους φτερά βάζει.
Το πνεύμα μας ανυψώνει ψηλά,
στις καρδιές ανθρωπιά σταλάζει.


Παρασκευή Κηπουριδου