Τα δάκρυα (της Αθανασίας Δαμπολιά)

Τα δάκρυα, είναι η καταιγίδα της ψυχής
που πέφτουν με ορμή στο ξέσπασμά της....
Κι αλίμονο, αν βρίσκεσαι με βάρκα μοναχή
σε μια φουρτουνιασμένη θάλασσα βαθιά της.

Τα δάκρυα, γίνονται ποτάμι ορμητικό
που σέρνει τα πάντα στο πέρασμά του.
Κι αλίμονο, αν βρίσκεσαι μέσα σ` αυτό....
πνιγμένος θα βρεθείς.... μες τη θωριά του.

Τα δάκρυα, είναι λόγια της ψυχής.
Μιλούν τα όσα...... δεν μπορούν τα χείλη.
Κι αν ξέρεις, να διαβάζεις τη ζωή
ζυγίζεις τη σιωπή.... μέσα στη δίνη.

Αθανασία Δαμπολιά

Το καλό κορίτσι (της Ελένης Ταϊφυριανού)

Μια ζωή το καλό κορίτσι...
Το φρόνιμο, το υπάκουο...
Γιατί έτσι ήθελε η Μαμά,
ένα βλέμμα της έφτανε
για να κατεβάζω το κεφάλι...
Μη μιλάς, και μη γελάς δυνατά,
δεν κάνει...τι θα πει ο κόσμος?
(Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί δεν έπρεπε
να γελάω δυνατά...και τι δουλειά
είχε ο κόσμος να πει κάτι γι' αυτό)...
Πρόσεχε πως κάθεσαι
κατέβασε τη φούστα σου...
Μια ζωή αυτά τα ...Μη... Τα Πρέπει...
Τι καταπίεση θεέ μου...
Γι' αυτό και 'γω, άφηνα τη φαντασία μου
ελεύθερη, να γυρίζει αχαλίνωτη,
ξυπόλυτη, και με ξέπλεκα μαλλιά,
να τρέχει στους αγρούς και στα λιβάδια,
να τσαλαβουτάει στα νερά,
να σκαρφαλώνει στα δέντρα,
να γδέρνει τα γόνατα,και μ' ένα ξύλο,
σαν άλλος Δον Κιχώτης...να ξιφομαχεί
με τους δικούς της Ανεμόμυλους...
Και μετά κατάκοπη από τα ταξίδια της,
να γυρνάει να φωλιάζει σ' ένα σώμα
κι ένα μυαλό, πειθαρχημένο φαινομενικά...
Μέχρι ν' αρχίσει να ασφυκτιά και πάλι
και να ζητάει να τρέξει ελεύθερη...
Αχ! Φαντασία μου ξεμυαλισμένη,
πως μπορείς και συνυπάρχεις μαζί μου?
Τρέμω την ώρα που θα γίνει η έκρηξή σου,
και σαν λάβα ηφαιστείου
θα τα σαρώσεις όλα στο πέρασμά σου
και θα τα στείλεις στο διάολο,
και τα πρέπει...και τα μη
και όλα τα ταμπού και τις προκαταλήψεις,
και μετά ελεύθερη και γυμνή...
Θα βγεις να χορέψεις στη βροχή...


Ελένη Ταϊφυριανού.

Στη φάρμα (της Κωνσταντίνας Κρατημένου)

ΣΤΗ ΦΑΡΜΑ
Πίνακας ζωγραφικής διαστ. 45Χ60 με ακρυλικά χρώματα σε καμβά 

από την  Κωνσταντίνα Κρατημένου

Η νίκη της σιωπής (της Αγγέλας Καραγκούνη)

Άπλωσες το φθινοπωρινό σου χέρι σε μιαν αχόρταγη βροχή ! Μα στο ανάμεσο των αστραπών,είδα... Είδα το κελάρυσμα των δακρύων. Δεν χρειάστηκε να ειπωθεί τίποτα. Μιλούσαν τα αποσιωπητικά . Τα είπαν όλα. Και κει, πλάϊ στ' ανώφελο, μιά εκπυρσοκροτημένη ελπίδα. Η τελευταία. Κείτεται... Την ίδια ώρα , που το ακατάπαυστο των σκέψεων δήλωνε : πάντα,πάντα τα αποσιωπητικά θα νικούν...

Αγγέλα Καραγκούνη

Του φθινοπώρου θύμησες (Ελενα Μαυροειδή)

Κι απόψε η σκέψη μου ,
πλανάται , σε εκείνο το φθινόπωρο ,
που έμελλε να αλλάξει ,
τη ζωή μου για πάντα ....
Με βρήκε τόσο απροετοίμαστη ,
για να με βάλει , να περπατώ ,
με γυμνά πόδια πάνω από όλα ,
αυτά που είχε σαρώσει ,
σε απόσταση αναπνοής ,
από το καλοκαίρι ....
Τώρα πια τίποτα δεν θύμιζε ,
της ξεγνιαστες στιγμές ,
της βόλτες στην καυτή άμμο ,
που η ανάσα μας ,
φλεγόμενη από έρωτα ,
έκαιγε πιο πολύ ,
κι απ τον καλοκαιρινό ήλιο ....
Τώρα ο ήλιος κρύφτηκε ,
κάτω απ τα σύννεφα ,
που θέλησαν να βάψουν ,
με γκρίζο τη ζωή μου.......
Κι όμως είχα τη δύναμη ,
απλά δεν το είχα σκεφτεί ,
αδύνατον την στιγμή της πτώσης ,
να κρατήσεις καθαρό το μυαλό ....
Όλα λοιπόν είναι μέσα ,
σ αυτό το μυαλό ,
και υποκυπτουμε σ αυτό ,
αφήνοντας να μας παρασύρει.....
Δύσκολος αγώνας ,
να τα βάλεις μαζί του ,
μια θα νικάς , και δύο θα χάνεις ,
μόνο ο τρελός , κι ο ερωτευμένος ,
δεν νικιέται απ το μυαλό....
Κι εγω αυτό επέλεξα ,
κι ας με πουν τρελή ,
εγώ την λογική τους , απαρνηθηκα .....

Ελενα Μαυροειδή