Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2020

Άτιτλο (του Κωνσταντίνου Τσατσομοιρου)


 

Σ' ατμόσφαιρα κάθαρσης επιλεκτικά αιωρούμαι! 

Στ' άταιρα ξεπετάγματα... φαντασιώνομαι... Αρχές!

Στο κοίταγμα της πλήξης.... πάλι μπουκάρανε τα σχήματα! 

Ατίθασα σουλατσάρουν έξω απο τα σφαλιστά εσώψυχα! 

Άθελα.... ακάλεστα - καλεσμένα... 

δεν γεμίζουν την ανάμνηση... πνοή!

Διατηρούνται απλά ξεμυαλίζοντας μια λήθη!

Ενα κουρασμένο μπάρκο, κι' ένα αζήτητο... Γιατί? Επιμένουν!

Αχνοφέγγουν ξεχασμένα κι αναδύωνται σαν στόχοι!  

Αμέτοχος στους παλμούς... Υπάρχω... απλά..., 

Στα περιθώρια το παρόν φοβάται...! 

Το παρελθόν... μια αποφυγή! 

Σαλεύει... αναμασάει ιδέες διαρκώς... τώρα... ελπίζει...!

Ανατρέχει άπιστα, στα εμπνευσμένα σινιάλα της κραυγής, 

που θα μας πέρναν να μας πάνε... στις στιγμές!

Μια χαμένη αστραπή επωφελούμαι στο σκοτάδι 

και την λαχτάρα των φιλιών γεύομαι ακόμα.... νοερά!

Εκεί που κολυμπούσε κάποτε... γίγαντας το νοιάξιμο... 

στα γόνιμα λαμπρά ξενύχτια μας... χτίζοντας τα ιδιαίτερα.... λάθη!

Οι αναμονές αφρόντιστες... σαπίσαν στην ανωνυμία! 

Χάθηκε απερίγραπτο τ' ονειρο σ' ανήλιαγες αφωνίες!

Δραπέτης η φλόγα της ψυχής... μα οι αλήθειες... έγκλειστες! 

Θαμπώσαν οι περίπατοι στο βλέμμα, άδειο ενα νεύμα, βαλτώνει στην

προσμονή!

Και οι ανέμοι του κορμιού που την ανάσα σου ταχιά την συνόδευαν στους παλμούς της..., Καταλάγιασαν!

Δίχως αυτά..., ο καθένας μπορεί να είναι 

ευτυχέστερός μου πιά!


Κωνσταντίνος Τσατσομοιρος




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου