Ένα_ ποτήρι_ πόνος. (του Βασίλη Σπανου)

 

Ο πόνος της ψυχής

ο πιο βαθύς

ο πιο μεγάλος

κρασί κόκκινο σε ποτήρι φίνο.

Τον γεύεσαι

και σπάζει το κρύσταλλο

απ' της ηδονής σου τη βία.

Οίνος αιμάτινος γίνεται, αιχμηρός

τον πίνεις μέχρι την τελευταία γουλιά.

Βασίλης Σπανός

ΚΛΕΙΔΑΡΙΕΣ (της Αρετής Γουργιωτου ΦΥΚΟΕΣΣΑ)

 

Έλεγες

πως το κλειδί του Παραδείσου σου είμαι!

Φαίνεται, όμως, 

πως σκούριασαν οι κλειδαριές.

Σε καμμιά τους δεν ταιριάζει!

Το δοκίμασα σε όλες! 

Αυτές, που μ' αλυσίδα κρέμονται χαρωπά

στης γέφυρας του Ισθμού τις καγκελωσιές,

έρωτος τάματα κι αγάπης σύμβολα!

Έτσι, 

στο χέρι μου δίβουλη το κρατώ 

και αναρωτιέμαι!

Να το πετάξω στου καναλιού το ρεύμα, 

ως κτέρισμα;

Ή ως ενθύμημα να το κρατήσω 

κατάφωρης επιορκίας;

Ίσως, 

να πιστέψω δεν έπρεπε 

σε ου-τοπικό Παράδεισο.

Επλανήθην!

Αρετή Γουργιωτου

5η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ 

"ΣΑΝ ΤΟΥ ΡΟΔΙΟΎ ΤΟ ΚΌΚΚΙΝΟ"

Άτιτλο (της Ιωάννας Καβαγιαδα)

 

Ο άνθρωπος δεν θέλει πολλά...

μόνο αγάπη...

Μόνο που η αγάπη ποτέ δεν είναι 

μια κούκλα καλοραμμένη στη βιτρίνα της....

που τη θαυμάζουν....

Έχει μια απροσδιόριστη εικόνα....

λόγω απεραντοσύνης και

αλλάζει πρόσωπο....

φορώντας συναισθήματα!

Τρέχει να προφτάσει ένα χέρι ,ένα λόγο,

μια πράξη,μια παρουσία,ένα χάδι,ένα φιλί,να μοιράσει...

πολλές φορές πέφτει και στραπατσαρίζεται,

κι όμως σηκώνεται και πάλι Αγάπη παραμένει....

σαρώνοντας κάθε κακώς γραμμένο κείμενο...

Εν λευκώ...σημειώνει....

χαρά,δημιουργία,έμπνευση.....

στιγμές.....

Για δες τελικά...κάτι υπάρχει μέσα μας..εκτός 

από τον φόβο που δεν μας αφήνει να ζήσουμε...

Υπάρχει και το θάρρος που μας ελευθερώνει!

 Ιωάννα Καβαγιαδα

Η άσβηστη δίψα (της Κατερίνας Ηρακλέους)

 

- πού πας ειρήνη με τα ματια  βουρκωμένα;

- στης ανατολής την αυγή πάω, 

να αράξω εκεί για λίγο,

θέλω να αγγίξω την γη  

που ζω,

είναι πιο γήινη το χάραμα, πιο καθαρή και ανάλαφρη πιο φωτεινή

νιώθω το χέρι του Θεού 

ν' αγγίζει το νέο ξημέρωμα, 

την καινούργια μέρα και να την ευλογεί,

ανοίγομαι πιο πλατιά , 

η γη είναι μία και όχι μοιρασμένη, 

οι θάλασσες ολες να σμίγουν σε μια σπηλιά στο Κάβο Γκρέκο,  να αγκαλιάζονται και να φιλιούνται,

το βλέμμα μου αγγίζει τον Πενταδάκτυλο που ορθώνει την παλάμη του και χαιρετά όλες τις οροσειρές,

ειναι ο μάρτυρας που είδε, που αναγνώρισε, 

που έσωσε, που μάτωσε 

και φίλησε το χώμα, 

είναι της Πατρίδας 

η όαση της μέρας,

ο ευεργέτης,  

κάθε πονεμένης ψυχής αλλά και ελπίδας,

η αλήθεια μου είναι ότι μπορώ και αναπνέω καλύτερα την ανατολή, 

μπορώ και ξεμπλένω το βάρος της ψυχής μου,

μακάρι να καταφέρει το βλέμμα μου να διαπεράσει μέσα από τα σκοτεινά, σκληρά  μάτια 

της ανθρωπότητας ,

να ξαναγίνω το περιστέρι 

της επίγειας ειρήνης με τα κλαδιά ελιάς να γεμίζουν την γη.

μακάρι να πιστέψουν στα λόγια του Κυρίου,

< Εγώ ειμί το φως του Κόσμου,

Εγώ ειμί η άμπελος η αληθινή και ο καρπος,

ο ακολουθών εμοί,

ου μη περπατήσει εν τη σκοτία >

Κατερίνα Ηρακλέους

Άτιτλο (της Λένας Βλαχοπούλου)

Πονάω μαμά και ο κόσμος

έγινε ψεύτικος....

Έδωσα

την ψυχή μου...

αν έκανες 

ένα βήμα θα διαβαίνα τα 

σύννεφα...

Αν μου χάριζες 

ένα φιλί θα έφτιαχνα νέο 

σύμπαν...

Αν μετρούσες τις 

αϋπνίες μου θα κατέβαζα 

τα άστρα από το στερέωμα.

Παλλινδρομω σε μια εποχή

Πονάω μαμά...

Λένα Βλαχοπουλου