Αίθριος καιρός (του Δημήτρη Δημητριάδη)

Γενικά ο καιρός ποτέ δεν ήταν αίθριος
Στοιβάζονταν από νωρίς μέσα σε μια παράνοια
Κι ερχόσουν δίπλα μου θυμάμαι 
κάθε αρχή του μήνα έως τις
δεκαπέντε το πολύ 
Παράδοξο ας φαίνεται 
Τότε που το κρύο δυνάμωνε την αστάθεια του νου 
κι αδυνατούσε το μέλλον να προβλέψει 
Και πέρναγαν κάποια
ασήμαντα ίδια πουλιά απ' τα μισά του μήνα 
Όπως η καθημερινότητα
Και γίνονταν συνήθεια 
Μεθοδευμένη πάντοτε 
Και καθώς οι γραφές έπεφταν έξω 
Έγραφα 
Μόνον έγραφα 
Ώσπου τίποτα δεν έμεινε που 
δεν το διδάχτηκα
Πως μένουν τα πράγματα όπως είναι 
Ο,τι κι αν κάνεις 
Κάπως έτσι 
αναζητά η ψυχή το μέτρημα 
Να μάθει ως που πηγαίνει 
Δίχως να μιλά
Ζώντας σε καρμικά υπόγεια 
Τόσο φρόνημα 
Με όλα καλά να τα' χει

Δημήτρης Δημητριάδης

Απόψε σ' ονειρεύτηκα (της Λιλης Βασιλάκη

Κάθε νυχτιά, χωρίς την πόρτα του νου μου να γροικώ,
έρχεσαι πλάι με κοιτάς, μου λες Αγάπης παραμύθια. 
Κι εγώ πάνω στων λόγων σου τις ράγες περπατώ, 
στις λέξεις που 'γιναν ανάγκη κι απαντοχής συνήθεια... 
Και πάλι σ' ονειρεύτηκα... με πήρες, λέει, αγκαλιά... 
Ταξίδι της καρδιάς, στης πεθυμιάς το μονοπάτι. 
κι έτσι όπως κάλπαζες σαν άτι πόθου θαλερό,
έγινες αίφνης ένας καπνός, τ' ονείρου μου αυταπάτη. 
Κι απόψε ονειρεύτηκα πως ήσουνα εδώ... 

Στο πλάι μου... στο στέρνο σου ακουμπούσα...
Μια οπτασία μαγική, μία ουτοπική αλήθεια.
Κι απόψε ονειρεύτηκα, για δες, ότι 'σουνα εδώ... 
Τα χείλη σου σαν άπληστος αγέρας τα φιλούσα, 
τόσο που μου 'γινε εμμονή, μίας ροής συνήθεια...                              
Μα ξέρω πως υπάρχεις, το νιώθω, είσαι εδώ! 
Μέσα στο νου και στην ψυχή, σε κάθε βήμα σ' έχω... 
Λαβωματιά βαθιά, μία ολόγυμνη αλήθεια, 
Έρωτας που καρφώθηκε μες της καρδιάς τα στήθια...! 

"Μετεξεταστέοι στον έρωτα"

Τούτο εδώ το ποίημα το αφιερώνω, εξαιρετικά, προς όλους τους ταξιδιωτες στο σκαρί του  Έρωτα, και ειδικά σ' εκείνους που στο εισιτήριο επιβίβασής τους αναγράφονται ως ουτοπικοί, πλατωνικοί, μονόπλευροι ταξιδιώτες του Έρωτα ... 

Λιλή Βασιλάκη

Άνοιξη (της Λένας Σαρή)

 

Κοίτα γύρω σου,
οι μέρες περνούν αθόρυβα,
οι νύχτες βαριανασαίνουν.
Αφήνουν έναν αναστεναγμό 
που η ζωή μας φεύγει.
Μα τι ζητήσαμε;
Τον χρόνο πίσω να γυρίσει 
κι αυτά που ζήσαμε 
την λύπη μας να σβήσει.
Είναι που φτιάχνει
ο καιρός και αυτή
η Άνοιξη θά 'ρθει
και θα μας προσπεράσει
και τα λουλούδια στους
αγρούς αμύριστα
θα μείνουν.
Δεν θα ευωδιάσουν 
στην ψυχή μας.
Μα τι ζητήσαμε;
Να βγούμε στο ξέφωτο 
να βρούμε την άνοιξη,
να δούμε τη γη ν' ανθίζει.

Λένα Σαρή

ΑΛΛΑΞΟΠΟΡΕΙΑ (της Χρύσας Νικολάκη)

 

Κι ετσι ξαφνικά
το λιγο εγινε πολύ και το πολύ λίγο.
Σαν αυτόματο σασμάν που αλλάζει μονο του ταχύτητα.
Κι εγω που παντα πάταγα το γκάζι
άρχισα να γλιστράω  στις στροφές
πριν φτάσω στο τέρμα.
Παντα μια καθίζηση σταματά
την πρόσκρουση.
Λαθος υπολογισμός
η άτυχη στιγμη?
Μια λαθος στροφή φτάνει
για να σφυρίξει η λήξη.
Ίσως φταινε τα πρωτοβρόχια
στη διψασμένη γη
ίσως κι εσυ που παντα κοίταζες αλλού..
Καιρός για ορειβασία αποφάσισα!
Ειναι δυσκολο το βάδιν
σε σάπια γη.
Καλυτερα να κοιτάς ουρανό παρα να έρπεσαι...
Έπεσε η καρό σημαία!

Χρύσα Νικολάκη

Ενας κόσμος με ειρήνη (του Χρήστου Παπαχρυσάφη)

(Τριολέτο)

Θέλω ένα κόσμο με ειρήνη

να 'ναι ασφαλής για το παιδί,

πολέμους να μη ξανά δει,

θέλω ένα κόσμο με ειρήνη

που στον καθένα μας να δίνει

αγάπη, υγεία και σπουδή.

Θέλω ένα κόσμο με ειρήνη

να 'ναι ασφαλής για το παιδί

Χρήστος Παπαχρυσάφης

απο την ποιητική ανθολογια 

ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

ΣΕΡΓΙΆΝΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ