Ενας κόσμος με ειρήνη (του Χρήστου Παπαχρυσάφη)

(Τριολέτο)

Θέλω ένα κόσμο με ειρήνη

να 'ναι ασφαλής για το παιδί,

πολέμους να μη ξανά δει,

θέλω ένα κόσμο με ειρήνη

που στον καθένα μας να δίνει

αγάπη, υγεία και σπουδή.

Θέλω ένα κόσμο με ειρήνη

να 'ναι ασφαλής για το παιδί

Χρήστος Παπαχρυσάφης

απο την ποιητική ανθολογια 

ΠΟΙΗΣΗ. ΕΝΑΣ ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ

ΣΕΡΓΙΆΝΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΆΔΑ

Ζόρικη Ελλάς (του Βασίλειου Ν. Κατζικά)

Μεθυσμένα βήματα
μεθυσμένα λόγια,
ποτισμένα  ποιήματα
μελάνη και ιδρώτα.
Αφρισμένα κύματα
αφρισμένα πάθη,
μιας ζωής τα θύματα
μιας ζωής τα λάθη.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες μωρό μου
ζόρικη η Ελλάς, μα έλα στο πλευρό μου,
Δύσκολοι καιροί για ήρωες μωρό μου
όταν εσύ γελάς είσαι το όνειρο μου.

Αραγμένα όνειρα
αραγμένα  πλοία
πεταμένα απόνερα
μας πουλούν σοφία.
Φλογισμένοι έρωτες
φλογισμένοι πόνοι
οι νυχτιές ξενέρωτες
κι οι κλέφτες  αστυνόμοι.

Δύσκολοι καιροί για πρίγκιπες μωρό μου
ζόρικη η Ελλάς, μα έλα στο πλευρό μου,
Δύσκολοι καιροί για ήρωες μωρό μου
όταν εσύ γελάς είσαι το όνειρο μου.

Βασίλειος Ν. Κατζικάς

Στην κόρη μου (της Ειρήνης Ανδρέου)

 

Γλυκοχάραζε η αυγή

 σαν πρώτο- έκλαψες στη γη

 και ήταν μια μαγεία!

στο στήθος μου σ' ακούμπησα

 κι από αγάπη σκίρτησα

 πρωτόγνωρη και Θεία!

Το κλάμα σου έπαψε μεμιάς

 κι ήταν η πρώτη σου ματιά

 το πιο μεγάλο δώρο!

Δυό βελούδινα ματάκια

 και δυο μικρούλικα χεράκια

 πλημμύρισαν τον χώρο!

Στην αγκαλιά μου σε κράτησα

 και με το γάλα μου σ' ανάστησα

 γίναμε ένα, οι δυο καρδιές!

Μοναδική μου κόρη κι ακριβή

 χέρι με χέρι πάντα στη ζωή

 σε λύπες και χαρές!

Σε δυο λιμνούλες όλο μέλι

 βυθίστηκα σαν ήμουνα κουρέλι..

Δυο χεράκια λατρεμένα

 με τράβηξαν απ' τον γκρεμό

 και μ' έσωσαν απ' τον πνιγμό,

φορτώθηκα σε σένα!

Συγχώρα με που 'χω λυγίσει

 τους ρόλους άλλαξα, δεν είχα λύση

 δεν έζησα παλάτια.. .

Στ' αέρινο κορμάκι σου στηρίχθηκα

 απ' την αγάπη σου κρατήθηκα

 κι απ' τα γλυκά σου μάτια...

Κι' ίσως να μην σου στάθηκα 

 κάποιες στιγμές, ίσως να χάθηκα..

συγγνώμη σου ζητώ...

Όμως αν ήξερα, δεν θ' άφηνα 

 να πληγωθείς! Τα πάντα θα' δινα

 μωρό μου Σ' ΑΓΑΠΩ!

Ειρήνη Ανδρεου

ΜΗ ΦΕΥΓΕΙΣ (της Βάγια Μπαλή)

Μη φεύγεις, μη λιποτακτείς,

κρατώ τις νύχτες σαν αγίασμα,

κρατώ τις μέρες σαν ευάλωτες καρδιές

και στις προσφέρω με μία λατρεία,

με μία παράδοση, εγώ το δικό σου κεκτημένο,

που δε σε άφησε στιγμή, που δε σε πρόδωσε.

Μη φεύγεις, πιάσε τις κόκκινες γέφυρες και γίνε πάλι δρόμος,

Δρόμος να ταξιδέψουν οι πόθοι και οι ανάσες μας.

Μη φεύγεις, γιατί δε θα ξανά βρεις διέξοδο με το όνομά μου αν θελήσεις κάποτε.

Βάγια Μπαλή

Με τους στίχους μου (της Πολας Βακιρλη)

 

Τώρα που οι μέρες κόντυναν

κι οι νύχτες δεν κοιμούνται

άγρυπνη μένει η ψυχή

στου πόνου το μπαλκόνι

Πιάνει τη λύρα απ' την αρχή

να στήσει το τραγούδι

που πλέξανε τα δάχτυλα

σε πάπυρο αιώνιο

και στο μελάνι του καιρού

βουτάει τα φτερά της

πάνω σε πλάκα μάρμαρο

τα πάθια της χαράζει

Καλεί τη μούσα σύντροφο

σε γάμους και σε ξόδια

και σε γιορτές φανταστικές

που ξέρει να γιορτάζει

Καλεί και τον Αρίωνα

να πάρει την κιθάρα

να ξαστερώσει ο ουρανός

να φύγει η αντάρα

και τη γλυκόλαλη Σαπφώ

του έρωτα υμνήτρα

τους αοιδούς του Όμηρου

από σπουδαία φύτρα

Ψηλά στ' αλώνι της αυγής

βγαίνουν για να γιορτάσουν

Στήνουν τα όργανα χορό

τους στίχους να προφτάσουν!

Πολα Βακιρλη