Τα μόνα που μπορέσαμε να πούμε
ήταν αυτά που φοβηθήκαμε.
Τα άλλα που δεν μας τρόμαξαν
τα πήραμε μαζί μας.
Σαν κάποιος να ετοιμάζεται απρόβλεπτα
να κρίνει την ψυχή μας.
Σκοπούσαμε να καταλάβουμε τη θάλασσα
κι ύστερα το κύμα.
Δεν είπαμε τίποτα
γείραμε στα καλοκαίρια.
Κι έτσι η εκδικήτρα θάλασσα
αρνείται να επιστρέψει την ελπίδα.
Εμείς που αντισταθήκαμε στα πρέπει της
έχουμε γενναία δόση αλατιού
στο αίμα μας.
Η μυλόπετρα αλέθει την άμμο.
Τα όνειρα πρόλαβαν κι έγνεψαν
έστω για λίγο, στο φως.
Τείχη ψηλά, πόρτες κλειστές.
Τα χείλη σφαλισμένα.
Τα μάτια πάλι ολονών,
ερμητικά κλεισμένα.
Κλεισμένα να μη βλέπουνε
αυτό που τους συμβαίνει'
Είν' το συμφέρον μερικών,
αυτό, που το γυρεύει.
Τα μάτια σαν ανοίξουνε
πολλ' άδικα θα δούνε.
Τα χείλη σαν μιλήσουνε
το δίκιο θε να πούνε.
Όμως να κάποιος που φωνάζει
και αψηφεί τους μερικούς,
αυτός δε δέχετ' αλυσίδες,
ούτε στις σκέψεις του φραγμούς.
Τα τείχη τα ψηλά
να γκρεμιστούνε λέει πως πρέπει,
κι οι πόρτες πως θα ανοιχτούν προβλέπει.........
Αναπολώ και χάνομαι κατάβαθα της σκέψης
χαράζοντας τη μνήμη μου στου χρόνου τη σχισμή
κι ανάμεσα στα σφάλματα, ψυχή μου να γυρέψεις
την λύτρωση που τάξανε της μοίρας οι χρησμοί!
Οι Ερινύες σύσσωμες περνούν από μπροστά μου
τραντάζουνε συθέμελα καρδιά κι εγωισμό
και με τραβάνε σέρνοντας σε κρίματα γνωστά μου
στ´αγριεμένο πέλαγος με δίχως γυρισμό!
Ένα καράβι όνειρα συγκρούστηκε στον βράχο
βουλιάζει αβοήθητο στης πίκρας τον βυθό
κι αμπαρωμένο μ´άφησαν με τραύματα μονάχο
οι Ερινύες φεύγουνε για ν´αποκοιμηθώ!
Ο ήλιος που νοστάλγησα, ξανά δεν θ´ανατείλλει
με πνίγουνε τα κύματα, μακριά του να κρυφτώ
Οι ψίθυροι που κρέμονται στα ματωμένα χείλη
κραυγές συγνώμης γίνονται με πρόσωπο σκυφτό!
Στον δικό σου
ιστό θέλω να
πιαστώ αράχνη
μου.
Σκάλα θα κάνω
τήν περίτεχνή
σου ύφανση
νά 'ρθώ να
σ' ανταμώσω.
Γνωστό το τέλος
του ανεβάσματος.
Γλυκό θα είναι.
Τροφή σου θα
γίνω αράχνη μου,
θυσία στου έρωτα
τον βωμό.
Πίνακας : " Η αράχνη "
Νικολάου Γύζη.
Ένα μπουκέτο θύμησες θα μας ενώνουν πάντα,
χρόνια πολλά πώς πέρασαν,
χρόνια λευκά πουλιά;
Κοράλλια μύρια οι ευχές
που αφήσαμε στις μέρες
κι οι όρκοι πάντα μυστικοί,
χάντρες κεχριμπαρένιες.
Άκουσε την ψυχούλα μας άνεμος καβαλάρης
και ξεπεζεύει απ’ τ’ άλογο στης χαραυγής την πόρτα.
Κι ήρθε η άνοιξη ξανά κρατώντας άσπρα κρίνα
κι έδειξε δρόμους μάλαμα
κι έτρεξε στο κατόπι.
Διάφανοι γινήκαμε κάτω απ’ το φως του ήλιου,
προσκέφαλό μας ζηλευτό ο ουρανός με τ’ άστρα.
ποίημα δημοσιευμένο στην εφημερίδα Πρωινός Τύπος της Δράμας.
