Άτιτλο (της Σωτηρουλας Τζιαμπουρη)

Πολλοί με αγάπησαν από ανάγκη. 

Ήθελαν να πιουν από το ίδιο ποτήρι 

που έπινα και γω.

Διψουσαν για την ψυχή μου που έβλεπαν. 

Άδειοι άνθρωποι με τρύπιες τσέπες στη ψυχή τους.

Με μια ψυχή κενή, στα σκοτάδια χωρίς χρώματα, χωρίς φως .

Ανάπηροι ήταν...με δεκανίκια περπατούσαν στη κόλαση του μυαλού τους.

Καίγονταν με τα παντζούρια κλειστά. 

Στα πεζοδρόμια έπεφτε η αυλαία τους.

Σε μια καταιγίδα με ξεβαμενους ρόλους, πατημενους στη μιζέρια που κουβαλούσαν.

Φθαρμενη μιζέρια που σκαλιζε να βρει ευτυχία σε λάθος ρόλους.

Ρόλοι που ναυαγησαν στο σκοτάδι τους.

Αδειοι άνθρωποι χωρίς ψυχή...

Άδεια τασάκια χωρίς αποτσιγαρα....

Σωτηρουλα Τζιαμπουρη

"Μακάβριος λογισμός" (της Βίκυς Μπαλλου)

Θυμάμαι,

όταν έφυγες,

όταν αποφάσισες εσύ

και για τους δυο μας

ορκίστηκα 

πώς δεν θ’ αντέξω 

μονάχη μου λεπτό.

Άντεξα, όμως,

και προχώρησα.

Έτσι, τόσο πεζά και κυνικά,

 είδα πώς δεν πεθαίνουν

οι άνθρωποι από έρωτα.

Γκρέμισα όλα μου τα παραμύθια,

τα πήρα στους ώμους

και συνέχισα.

Δεν μίλησα για σένανε ποτέ

-να μη γνωρίζει κανένας

πώς υπήρξες.

Μα τώρα τελευταία,

θαρρείς και χόρτασε το μέσα μου

τα ψέματα,

αναλογίζομαι πώς κάποτε

θα χρειαστεί να τα μπαλώσω.

Θα έρχονται αύριο

τα παιδιά μου,

θα ρωτάνε 

για τον πρώτο έρωτα 

της μαμάς

-βέβαια πώς θ’ ακούσουν

για τον λατρευτό τους πατέρα-

κι εγώ θα τους σκαρώνω ιστορίες

-μη τα πλακώσουν τα συντρίμμια μου.

Θα έρχονται μεθαύριο 

τα εγγόνια μου,

θα θέλουν να μάθουν

τι απέγινε

ο πρώτος έρωτας

της γιαγιάς

-σίγουρα πώς θα δουν 

έστω και μια φωτογραφία-

κι εγώ δεν θα γνωρίζω καν

ποιο χώμα σε σκεπάζει.

Σκέφτομαι μακάβρια, 

θα μου πεις.

Με συγχωρείς,

μα μόνο θάνατος μ’ απέμεινε

από σένα.

Βίκυ Μπαλλου

ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΕΧΩ ΤΗΝ ΠΡΟΘΕΣΗ... (της Φιλαρετης Βυζαντίου)

Τί κι αν έχω την πρόθεση

τον ζήλο κι αν έχω τί;

Δεν μου δίνονται σήμερα οι λέξεις

Κρυμμένες στα σκοτεινά λαγούμια τους

σαν κουρασμένες

σαν φοβισμένες

σαν άτολμες

λουφάζουν

Ανάμειξη δεν θέλουνε καμιά

στα τεκταινόμενα

των τετραδίων

Έτσι κι εγώ τις άφησα

μακριά 

από την θηριωδία των πρωινών μου σκέψεων

Άναψα τη σόμπα 

ευωδιά καμμένου ξύλου

φλούδες πέργαμου ξυσμένες

έτοιμες για  το γλυκό

στο ραδιόφωνο ένα χαρούμενο ηπειρώτικο

- οι ρίζες μου αργοσαλεύουν ηδονικά-

και ο καφές πάντα πικρός 

λιγάκι να σου μοιάζει

Το δωμάτιο φλύαρο

οι κουρτίνες  ανυποψίαστες για το έξω φως

πέντε στίχοι βγάζουν το κεφάλι τους

από το λαγούμι

ξανακρύβονται όμως

-σοφή επιλογή-

Κι εγώ δένω το σιρόπι 

δένω τις σιωπές μου ματσάκι 

αμφιβόλου χρώματος και μυρουδιάς

και περιμένω

Μη με ρωτήσεις

Δεν ξέρω τί

Τί κι αν έχω την πρόθεση

τις λέξεις κι αν τις κανάκεψα τί;

Δεν μου δίνεται σήμερα ο ουρανός

Πικρός και απόμακρος

σαν την μορφή σου....

Φιλαρέτη Βυζαντίου

[ Φ.Β. 2-2-20  ''ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΕΣ  ΛΕΞΕΙΣ'' 2018-2020]

[ πίνακας : Marc Chalmé ]

ΑΤΟΛΜΕΣ ΣΙΩΠΕΣ! (της Νέλλης Κουμεντάκη)

Στις στιγμές παραδώσου

έχουν κάτι απ ' το χτές και  σμίγουν

οι σκέψεις σε σιωπές γυρισμού ζωντανές!

Έντονες παραστάσεις

καταδύσεις ψυχής λυτρωτικές,

εκείνο το κοίταγμα των ματιών σου

το μπλέ, φωτογραφίες του νου αναδρομές!

Στις στιγμές παραδώθηκα

κι αφέθηκα στη μαγεία σαστησμένη

η σκέψη, αυταπάτη όλα μοιάζουν

μια γλυκιά νοσταλγία!

Λένε αλήθεια οι στιμές

σαν να βλέπεις ταινία, πανδαισία

εικόνων κυνήγι της σκέψης σε διαδρομές

ουτοπίας!

Του μυαλού αναζητήσεις

κρυφή αφετηρία, διαχρονικό ταξίδεμα

κι η φυγή σε μια ακτή, χειμωνιάτικες

στιγμές σε μια δόση ειρωνίας!

Σε πλάνη οι  ώρες μας κρατούν

σ' αγωνία, άτολμες σιωπές κι έχουν

μια μαεστρία του νου ζωγραφιά

ρυθμοί ευαισθησίας!

Κι οι στιγμές έχουν χρώμα

του βυθού σου μαγεία, στο σμαραγδί

του απείρου, κι αυτό των ματιών σου

που' χω αδυναμία!

Νέλλη Κουμεντάκη

Αγάπη ζώσα (του Λευτέρη Ελευθερίου)

 

Στένευα τα ρίγη του κορμιού

για να χορέσουν... 

Χαμήλωνα τα φώτα των αστερισμών

για να μη φέγγουν δυνατά... 

Μαδούσα όνειρα και στοχασμούς. 

Ψαλίδιζα ηδονές και αισθήσεις. 

Μπάλωνα της καρδιάς μου

το πανί το λαβωμένο...

Μέχρι που ένα  σούρουπο, καταμεσής του ηλιοβασιλέματος 

-στη μοναξιά μου- συνάντησα τον εαυτό μου... 

–Λοιπόν; είπε

–Τα ξέρεις όλα, του απάντησα

–Και τι κάνουμε; επιμένει

–Συνεχίζουμε, είπα...

Συνεχί-ζουμε! γιατί η αγάπη όλα τα υπομένει, όλα τα μπορεί, με τον πόνο, με το δάκρυ, ροδόκηπους φυτρώνει, αντέχει και ανθοφορεί...

Γλύφει τις πληγές, τις επουλώνει, ντύνεται Άνοιξη και συνεχί-ζει να μοσχοβολά ζωή... 

Ένα θαλασσοπούλι διέκοψε τον συνειρμό των σκέψεων μου και ευθύς, έπιασα τον εαυτό να χαμογελά διακριτικά, με το βλέμμα του στραμμένο προς τη θάλασσα.

Συνέχισα να μονολογώ... 

Η επόμενη γυναίκα που θα έρθει στη ζωή μου, 

θα πρέπει να μου θυμίζει ότι η αγάπη είναι τρυφερή...

Σαν μίσχος που ξεπηδά από έρωτα

θα μοιάζει η ψυχή της, 

που ανθοβολά στης ροδαυγής το κάλλος...

Ροδοπέταλα φιλιά, τρυφερά θα της χαρίζω.

Και μέσα από τα μάτια μου πανέμορφη, μοναδική...του φεγγαριού το θάμπος... 

Θα έχει τη χροιά των ποιημάτων 

που θα ευχόμουν, να μπορούσα να γράψω.

Εκλεισα τα μάτια, πήρα βαθιά ανάσα και πήρα το δρόμο της επιστροφής

 γεμάτος αυτοπεποίθηση... Και συνεχί-ζω! 

Λευτέρης Ελευθερίου