Κι όσο οι λέξεις στοιχειώνουν
την καρδιά
τόσο τα γράμματα πέφτουν βαριά
πάνω στο χαρτί
και το μελάνι ρίχνεται σε μία μάχη ατέρμονων προσδοκιών
κι ανασφαλειών.
Κάθε λέξη κι ένα δάκρυ
κάθε στίχος κι ένα αναφιλητό
κι ο στίχος παίζει την μελωδία
της μοναξιάς
στον γνώριμο ρυθμό.
Αργά αργά το χέρι προχωράει
πάνω στο χαρτί
και καθώς είναι βρεγμένο
από τα δάκρυα
σκίζεται ακόμα πιο εύκολα
όπως εύκολα αύριο θα έχουν ξεχαστεί τα ίδια τα αισθήματά μου
για 'σένα...
Ενός λεπτού σιγή
κράτησαν οι επίσημες στιγμές μιας ιστορίας,
καθώς περνούσε άδοξος έρωτας,
χωρίς κτερίσματα.
Στα μάτια των περαστικών
ένευε η συγκατάβαση,
ολίγην τι παρηγορία.
Κάποιοι ξαμολησαν μια κατηγόρια και ένα φτύσιμο
για μια εξαρχής χαμένη υπόθεση.
Ποια η σημασία;
Το θέμα ήταν τα κτερίσματα.
Το σώμα κείτονταν γυμνό και μαδημένο.
Του είχαν κλέψει την εύπιστη νεότητα
Τα μακρυά μαλλιά, τα χρυσοφτερουγα όνειρα στα βλέφαρα
Το στόμα που τα τρικυμισμένα χείλη ψέλιζαν αθώα λόγια μαθητείας.
Ω έρωτα μοναδικέ, στα πέρατα των θαλασσών και ουρανών αναπαυμένε!
Ο θάνατος σου ήταν η διαρκής παραμυθία.
Η ηθική εκείνου σ' ένα κλειστό παράδεισο, αυτοκτονία.
Λείψανο λησμονημένο οι κυρτοί μηροί σου
το στέγασμα της φθαρτής λαγνείας σου παρομαρτούν.
Γυναίκες ποθεινές στα άνανδρα χέρια εραστών,
κόρες της Αστάρτης σ' ένα κελί της ησυχίας,
ανάμεσα στις λέξεις της εκδίκησης,
στρέφετε εντός σας τις σπαθιές μιας αναισχυντίας,
ψάλλοντας "άξιον το τίμημα!"
Στο σύθαμπο σε καρτερούσα
έλαμπε η ματιά σου,
ζωγραφισμένη
σε ένα φωτεινό χαμόγελο
με αγόγγυστη λαχτάρα
σε μια συνάντηση αβρότητας.
Σαγήνη με διαπέρασε
στο φως των ματιών σου.
Άδυτη παλίρροια
έμοιαζε η μορφή σου,
σαν άγαλμα σμιλεμένο.
Ένας όρθρος νηνεμίας
με πλημμύρισε
έμοιαζες με άσπιλη οπτασία
λιτή και απέριττη,
βάλσαμο
στην δική μου Δόκιμη Ψυχή.
Ωδή Άφθαρτη,
σαν φύσημα, στα χέρια των Αγγέλων
στου Κόσμου την Σιωπή.
Από την ποιητική μου συλλογή
"Πέρα απ' τον ορίζοντα"
Στο ξέφωτο ανοίγει η ψυχή,
βαθαίνεις στην πικρή αλήθεια
χωρίς να το προσμένεις!
Τριγμοί έντονοι,
ύστατοι συλλογισμοί
μυαλού που 'χει σκορπίσει
και καρτερούν να σβήσουν!
Όμως υπάρχει κάτι.
Κάτι αλλόκοτο
Αναρωτιέσαι κι απορείς...
Άγριο μένος να σε κηλιδώνει!
Σύννεφο σκοτεινό να σε κυκλώνει!
Θεριό απρόβλεπτο να σε κατασπαράζει!
Φθόνος και μισητή σοδειά να σε καταρρακώνει!
Φαρμακερό βέλος σε τροχιά
να σε καρφώνει!
Μήτε που το 'χεις φανταστεί!
Μα Συ κρατιέσαι σθεναρά
και βγαίνεις νικητής!
Καταξιώνεσαι!
Τίποτα πια δε σ' αμαυρώνει!
Τη δύναμη, την τόλμη σου,
Την πίστη σου, τη θέληση
δεν άγγιξε κανείς
κι αυτό τους καθηλώνει.
Δε λύγισες στιγμή!
Ποτές!
Τους δίδαξες πως τίποτα δε σε πτοεί!
Ανέβηκες στα μάτια τους ακόμη πιο πολύ
όμοιος με περίτρανο αετό ψηλά,
που τα φτερά ποτέ δεν κλείνει!!!
Αρμάθα τα όνειρα,
σε στεγνή χρυσοκλωστή περασμένα.
Μα ένα κοντοπίθαρο, ξεμακραίνει.
Κι αρχίζω να ονειρεύομαι,
πως τσιμπολογάω τ' άστρα
την πείνα να χορτάσω του έρωτα.
Τρεμουλιάζουν οι πεθυμιές.
Σειρήνες αναδύονται οι πόθοι,
απ' τα ασύλληπτα βάθη των ματιών.
Άκου τους χτύπους
και την άναρχη ανάσα της νύχτας,
πώς λειαίνουν τις γωνίες των σκιών...
Βρίσκει χαραμάδα η σελήνη και εισχωρεί
στα ερωτικά καλέσματα.
Πάρε βαθιές ανάσες, να χορτάσεις,
ό,τι προσφέρει απλόχερα τούτο το σκηνικό.
Γιατί αμείλικτα μας κοιτά ο χρόνος.
Μαύρο πιπέρι τα μάτια της αγάπης ψιχαλίζει.
Απόμακρες οι σκέψεις, ριγάει η καρδιά.
Σωπάσαν ξαφνικά, σκοτείνιασαν οι ώρες.
Κι οι δείκτες του ρολογιού
σε απόλυτη στασιμότητα.
Δεν χρονομετρούν πια
τους κύκλους των ονείρων.
Έτσι κι αλλιώς,
κείνο το κοντοπίθαρο τους ξέφυγε.
Κι ακόμα τσιμπολογάει άστρα. ...
