Ευτυχώς που δεν είσαι εδώ μαμά
Να με βλέπεις να μεγαλώνω, χωρίς να ζω
Τότε οι στιγμές μας είχαν χαρά
Τώρα στα ματοτσίνορα το δάκρυ φορώ
Με πήρε από κάτω η ζωή μου
Δυσεύρετες οι Κυριακές εκείνες
Σιώπησε στο βουητό η φωνή μου
Μερόνυχτα περνάω με τις μνήμες
Ευτυχώς που δεν είσαι εδώ μαμά
Να δεις το κοριτσάκι σου λαβωμένο
Ασπρόμαυρη ταινία του σινεμά
Κυλάει το δάκρυ, σπαταλημένο
Σε χώρους ματαιοδοξίας κι εγωπάθειας
εισερχόταν πάντα, με μάσκα.
Δεν υπήρχε λόγος ταύτισης
ούτε αποκαλύψεων περιττών
Άρτια ενδεδυμένη
τον μανδύα της υπεροχής
κατατρόπωνε τους αστείους τυχαίους, ανταγωνιστές
ακατάδεχτα αγνοώντας τους.
Όσοι άξιζαν της προσοχής της
ήταν σαφώς,
οι ελαχιστότατοι όμοιοι της.
Κι αυτοί συγκαταβατικά συγκαταλέγονταν
ανάμεσα στους άξιους.
Κατά τα άλλα,
ψήφιζε πάντα τα προοδευτικά κόμματα.
Ε δεν ήταν και καμιά συντηρητική
μήτε οπισθοδρομούσε.
Τέλος. Οι νεοσνόμπ ήταν πλέον
λαϊκοί. Είχε ολοκληρωθεί η επανάστασις.
Ζούμε σ' ένα ψεύτικο κόσμο
Γεμάτο φόβο και τρόμο
Είναι ο κόσμος της σιωπής
Τριγυρισμένος στην αγκαλιά μιας πόλης πια βουβής
Μόνο τα δάκρυα της βροχής και το κλάμα μιας βροντής
είναι η μόνη μουσική που ακούγεται στην πόλη που κάποτε χόρευε η ζωή.
Πίσω από μια μάσκα μαγική
σαν μια ομπρέλα προστατευτική
δίνει λίγη ζωή σ' αυτή την πόλη που χορεύει η σιωπή.
Βελούδινο Σκοτάδι
Πνιγμένα στα σύννεφα δυο χέρια αγκαλιά με το αόριστο.
Υπηρέτησα ελπίδες ανασκάπτοντας το alter εγώ μου
σε διαδρόμους γυαλιστερούς θλιβερής αφασίας.
Κύκνοι μαύροι τώρα πλέουν αργά
τα φτερά τους να αφήσουν στη μαγεία των βούρλων
Απ' τα ψηλά τα καλάμια ξεχωρίζουν του καπνού οι καμπύλες οι άσωτες.
Η ζωή, ξεχειμώνιασε λέει
και η ρόδα προγκά για να μπει, σε αυτόφωτες πίστες παράξενες
Στα στενά μιας νύχτας μάγισσας, μέθυσα κρασί ξανθό.
Φύτεψα ηλιαχτίδες στην αυλή,
άσπρα χρυσάνθεμα στους κύκλους τ’ ουρανού.
Τώρα ρωτάς.
Σε ποια φωτιά,
σε ποια βροχή,
σε ποιο λουλούδι ανέμισα σιωπηλούς έρωτες.
Δυο καρδιές που χτυπούσαν μαζί,
κλαριά σπασμένα στου ανέμου το λυγμό.
Δυο χίμαιρες.
Σ' ασφυκτικό δωμάτιο κρατάω το μυστικό.
Μια φορά κι ένα καιρό…
Ζω;..
Εμείς δεν θα είμαστε ποτέ μαζί.
Ζω,
σαν σώμα που δεν έχει πια σκιά.
Δεν υπάρχουν Κυριακές.
Το τελευταίο ψέμα το είπες χθες: «σ' αγαπώ».
